Ateşten korkan küçük kız ateşin kendisi oldu. Karanlıktan korkan o kız geceye aşık oldu. Kırılmaktan korktu, kırdı. Ve şimdi ateş geceye aşık. Ya gece ateşi kırarsa?

hayat bos pompala cos

Kızın ona karşı duyduğu tek duygu nefretti artık. Ama ne yazık ki nefrette her duygu gibi kalpten hissedilirdi.

Gece, sen beni görmesen bile sana umutsuzca yalvarıyorum. Kulak ver yakarışlarıma . Kubben altında başlattığım yangını kendine ihanet görme. Kaderin ince çizgisinin bizi birbirimize bağlaması için kullandığım bu minik bağlacı. Sadece sana sadık olan sevgimin farkına varmasan bile duy beni. Çek içimdeki bu acıyı, yok et. Senin kudretinin tek damlasına muhtaç aciz kalbim. Yardım et bana. Al acımı benden. Karşılığında sana sen istemeden verdiğim sadık sevgimi ve ışığımı al. Be seninle karanlıkta kalmaya, sönmeye de razıyım...

Gece, baktım bu sabah güneşe. Göremedim onda senin gördüklerini. Ne görüyorsun o güneşte ki benim sana olan aşkımı gölgeye düşürecek?

ateş geceye kavuşamayınca, gördüğü ilk karartıyı gece sandı. ama o karanlığın bir ışığı vardı, ateş ışığı kıskandı..

Gece, gör kubben altındaki yangını. Yoksa ateş öylesine parlayacak ki, senin karanlığını bile aydınlatacak.

Aptal gece; bilmiyor musun senin aşık olduğun o güneş, ateş olmasa öylesine parlamaz. Aptal ateş; bilmiyor musun sayende parlayan güneş parlamasa, gece güneşe aşık olmaz. Bilmiyor musun ; gece bilse parlayanın ve parlatanın sen olduğunu, sana aşık olacak.

Oyun öylesine görkemliydi ki, sahneyi kapatmaya çalışan perdeler paramparça oldu.

Yana yana ateşe dönmüş biri...

Son zamanlarda mutluyum. Kesin bi bok çıkacak.

Sen beni bulduğunda özgür olacağım. Ve ben bu esaretten sıkıldım.