nefes veren bana.

bak kaldim simdi bir basima

ediliyorken infâz;

hislerim, seni hissetmek icin cok az.

istanbulda her gece, basi bos bir ayaz

birtanem, bunlari da yaz;

burda kusursuz insan bulunamaz.

yasamak insanin yureginde bir kor,

talihsizlik insani yoruyor;

hisler selale gozler yas oluyor.

kaygili ebeveyn kalmamis,

cocuklar erkenden buyuyor;

fakat anlamiyorum, insan insanin bâhtiyla nicin oynuyor?

durdum oylece bir kac saat

acelem yoktu kimseye yetismem gerekmiyodu

mutfaga gectim kahve yaptim once bi

suyun sesi evde ki tek hareketti ama zihnimde birden fazla karmasa cikariyodu

dusundum

bunca savasi ne ugruna veriyorum?

kime karsi, neden, hangi ihtimal icin?

bazen insan savasmayi birakmiyo da

sadece dusmanin kim oldugunu unutuyor.

yuzumu yikamaya giderken aynaya baktım bu kez.

taniyamadim.

ne kirilmis ne de iyilesmis

arafta kalmis bir yuz

sigaramdan cikan ates sesleri gogsumun yanginiyla benzerdi

sadece citirdama sesleriyle ufak ufak

yaniyordu.

ask

bir zamanlar ugruna kendimi harcadigim sey.

sevmedim mi?

sevdim.

ama insan bir sey için çok ugrastiginda,

onu kaybetmekten degil,

kendini kaybetmekten yoruluyor

sevilmedim mi?

sevildim belki.

ama kalinmadi.

aldim kahvemi gectim pencerenin onune.

her zamanki gibi.

herkes bir yerlere yetismeye calisiyordu

benim yetisebilecegim bir yer yoktu

sadece oldugum yerde kalıyordum.

pes etmis gibi duruyorum belki.

degil.

sadece her seyi zorla güzel yapma cabasini biraktim

pes etmedim.

ama savasacak bir sey de kalmadi

ne bir ihtimal,

ne de bi umut.

belki de artık kimsenin gelmeyeceği bir kapının önünde beklemek istemiyorumdur.

bu da bir ilerleme sayiliyorsa

iste burdayim.

ve eger buna yasamak denirse,

ben bugün de

adını koymadan yaptım.