wc-lectuur

Mijn lijf versmelt met de matras waar ik op lig. Het kleuren palet dat ik zie met mijn ogen wordt intenser, feller, genuanceerder. Het neemt me mee op reis naar figuren dat in elkaar overvloeien, figuren dat uit elkaar bloeien. Ik voel dat mijn ziel mee wilt op deze reis. Mijn lichaam verzwaard nog meer, alles van spierspanning laat zich los, ik heb het idee dat mijn mond wordt gesnoerd en ademen geen functie meer is dat nodig is. Zonder enige tegenstribbeling laat ik het gebeuren, met mijn keel en mond wagenwijd open laat ik het gebeuren. Ik verdrink, ik stop met ademen en laat mijn ziel mijn lichaam verlaten. Alles dat ik nu beleef, sensaties, herinneringen, hoe ik daar lig op een matras en mijn lichaam in stand blijf houden... komt vanuit mijn baarmoeder. Op reis tussen de kleuren en figuren. Een fel licht in de verte laat me zien dat er meer is dan dit, ik wandel er naar toe. Helemaal in het licht gebaad komt er mij een eerste beeld te voorschijn, het beeld is dat mijn ruggengraat uit mijn lijf wordt genomen door een grote hand, dit is een beeld dat lang blijft hangen. Het voelt heel juist, heel sereen.. 'je hoeft niets mee te dragen'. Hierna kom ik in een wervelwind van beelden en sensaties terecht. Stuk voor stuk voelen ze allemaal niet van mij, ik ben een aanschouwer van beelden van vorige levens. Het voelt heel verbonden met mijn verleden, die van mijn voorgrootouders. Alles vloeide door mij, het leven ademende door mij. Verbonden met het universum, met het collectief verleden van de mensheid zie ik zo ongeloofelijk mooie dingen.

Er volgt een vloed aan pijn, verdriet. Mijn lichaam laat los, verstrengeld in een cirkel waar ik voel dat mijn lichaam vertelt dat het oké is om los te laten. Vanuit mijn baarmoeder komen geleidelijk aan door mijn hele lijf schokkende bewegingen. Ondertussen voel ik enorm veel pijn en verdriet aan, waar ik heel veel dankbaarheid voor voel dat ik deze mag voelen. Een schokkend lichaam, tranen dat stromen, een glimlach die er af en toe doorkomt. Mijn adem neemt het verdriet op zich en laat het uit mijn lijf glijden. Dit is een cirkel waar mijn lichaam beslist om te stoppen met het verdriet te laten uitglijden, waarin ik stop om te ademen. Het is een cirkel waar ik voel dat ik ben gestorven. En waar ik opnieuw in leven kwam, en de cirkel opnieuw beleefde, terug werd overspoelt met verdriet, pijn. Beseffende dat dit niet mijn pijn is, bedankend dat ik dit mag voelen, dat het gedeeld wordt maar het ook loslaten in dat dit niet van mij is. Ik hoef dit niet te dragen.