Unpredictable. Unsure. Unsinkable

When you try your best, but you don't succeed

When you get what you want, but not what you need

When you feel so tired, but you can't sleep

   Change is inevitable, but why do memories can't be changed? Why It was fixed from the past? Why there is no such power that is existing to manipulate time in a way to change it? 

   We're all have this scrapbook on our minds that we always browse to reminisce the past. Yes from the start it feels great to think about the past, but suddenly we feel the emotions in our skin until we feel the loneliness. Why? Because we realize that it is just a memory now. Memory that won't be moved to the present from the past.

   What we do now will be a memory from yesterday. 

   Lahat nga naman ng gianagawa natin ngayon isa na ang alalahanin para bukas, isa na nga lang karanasan para bukas, isa na lang nakaraan para bukas, isa na lang constant reminder kaya marami ang hindi madaling maka-move on from break ups.

   Mahirap kalimutan, paulit-ulit na nag-a-alarm para magpapansin. Andyan palagi, titilaok sa umaga para manggising ng ulirat, para gawing kang malungkot. Oh di ba ang gandang panimula ng araw? Andyan palagi para kulbitin ka at lumingon para sa nakaraan at sasabihinh, "Halika, usap tayo." Andyan parati para saktan ka at isasampla sa mukha mo na, "Wala na, memorya na lang siya na hindi mo na pwede ibalik kahit kailan." Oh di ba? Ang sakit-sakit. Andyan parati para di ka makatulog agad sa gabi. Oh di ba? Paggising mo ng umaga ang laki ng eye bags mo. Ang hirap iwasan na hindi alalahanin ang nakaraan. Pero bakit nga ba masakit para isipin ang nakaraan? Bakit nga ba hindi na pwedeng ulitin? Bakit nga ba hindi mo na sya pwede makasama? Bakit nga ba ang laking frustration ng nakaraan? Dahil nga siguro people change. Dahil sa pagbabago ng tao, dyan nagsisimula ang pangiiwan. Yan ang nagiging dahilan kung bakit ang nakaraan ay isang memorya na lang. Andyan parati para magpalungkot sa 'tin.