ArtemisinRiyası

Aşk , üremek için iyi üremek için kendimize söylediğimiz en güzel yalandır diyor bilim.

Ben var olmanın ve yok olmanın en güzel yolu olarak görüyorum aşkı.

Ama sanatçılar başka... Aşkı en güzel sanatçılar görüyor.

Aşk üstüne, din üstüne, sanat üstüne sabaha kadar konuşabilirim.

Ve diyebilirim ki

"Akut utanmayla içime yumurtlamış depresyondan muzdaribim" dedim.

"Ta gençliğimden beri" dedim "bilgim nedeniyle korunduğum takıntılı düşüncelerden muzdaribim. Felaketim, felaketimin ne olduğunu bildiğime inanışımda da kendi ortaya koyuyor "

...

" İnsanın kendi felaketiyle ilişkisinin onu beklemekten ibaret olduğunu kavrayıncaya kadar uzun süre duygusal ve melankolik bir halde yakınıp durdum"

.

.

.

"Ben"i öldürmeyen acı "ben"i güçlendirir cümlesi sanırım en yanlış anlaşılan aforizmalar arasındadır.

Burada mesele acı değildir. "ben" i öldürmek veya öldürmemektir.

"Ben" ise Freud' a göre en az bir kişinin arzusunun nesnesi olan, tamlık fantazisi ile kendini o dağdan bu bayıra vuran bireyin bir "kendi"lik tanımıdır.

Günlerdir bu kadar güzel "kaybeden" tanımı yapan kitap hangisiydi diye düşünüyorum.

Nesnele yakın bir kaybeden tanımı yapmış, canım Umberto Eco

badem pencereli

kavun kapılı

nar kiremitli

balık bacalı

küçücük bir evde

yaz sıcağında

sıcacık bir yerde

kış soğuğunda

çiçecik bir evde

kırlar güzeli

esincek bir evde

eylül geceli

ufacık bir evde

gümüş gülüşlü

tefecik bir evde

erik bir evde

yaşamak yaşamak

yaşamak senle

Seni kollarıma alıp uyuyabilseydim bunca mürekkep şişede de durabilirdi.