Արմինե Ամիրյան

անփույթ, անհամբեր

մի կարոտ կամակոր

արձակել եմ ցած:

Զգում եմ քայլերդ՝

Դանդա՜ղ, հեռավոր:

Էլ մի՜ դանդաղիր,

Արի՛, մագլցի՛ր

սարով կանաչած՝

կարոտիս ընդառաջ․

ինչքան մոտենա,

տես՝ քեզ կուլ չտա:

Արի՛, ի՛նձ հասիր՝

կարոտս ձեռքիդ՝

Սերս թափուր է

քո արևներից,

քո բարևներից:

Սերս կարոտ է

քո թրթիռներին,

քո թիթեռներին:

Սերս թրջվել է՝

Մուգ մշուշներից,

կանաչ ցողերից

այն արշալույսի,

չկանաչած:

Առավոտներն այս անգարուն

դեռ ցուրտ են,

արցունքոտ,

բայց առանց ցող:

Արի՛,

Բե՛ր ծաղիկներն այս

անթասիբ,

առանց ձնհալ,

անծլվլոց,

այս դարչնագույն

«Բարի լույսը չթափեց վրներս»:

Էտ առավոտ փողոցը դատարկ էր։ Մի ուժեղ խռմփոց էր տիրել քաղաքին։ Խմած քնածների երազներն էին շրջում մայթերին։ Միայն մի քնած երազ չէր տեսնում, միայն էտ մեկի երազները կիսատ մնացին, միայն մի քնած չէր խռմփացնում էլ, միայն էտ մեկն էր՝ քնել էր սխալ տեղ։

Անձրևը գնում է:

Անձրևն ասֆալտից 

երկինք է ելնում: 

Հոտըդ անձև,

մի հոնքը կիտած 

թափառում է շուրջըս: 

Մի մեծ փայտ առած՝

հոտըդ եկել էր

անձրևը տաներ,

որ թոկից փախել,

եկել 

գարուն-գարուն էր խաղում: 

Հոտըդ ի՞նչ գիտեր՝

անձրևից առաջ

ինձ պիտի գտներ:

Անձրևը գնում,

Ցրտի մեջ կորած: 

Ա՜խ, ուր էր, թե

մի քիչ ձյուն գար,

մի քիչ ձմեռ

հասներ քեզնից,

բերեր հոտդ,

համբույր տար ինձ

ձմեռային,

բերեր կայծերն

էն աչքերիդ,

թարթիչներիս

լուռ հալացներ: 

Ցրտում ես:

Հեռուներում ձնաթաթախ:

Իսկ ես տաք-տաք,

հաստ խալաթով

իմ փաթաթված,

տաքուկ թեյս

պինդ-պինդ գրկած,

ասես դիտմամբ

հեռանում եմ 

քո ցրտերից: 

Ա՜խ, ուր էր թե

մի քիչ ձմեռ

Էս կարոտից` հին Ու բարի գրքեր բուռ-բուռ Տառաշարվել։

Կարոտներով Ձեր տան բակի Մայթեզրերն են Հատ-հատ հաշվվել։

Կարոտախտով Շուտ խորտակված Մի քանի նավ Ափ են ելել։

Իմ կարոտից Հատիկ-հատիկ Շարվել, դարսվել Տուն են դարձել Բյուր ծիծեռներ:

շոյում է մազերս,

երբ տերևները խշշում են 

թիկունքիցս այն կողմ,

կրունկներիս տակ:

Չծիկրակող արևդ

ամպերի ետևից

ասես հուշում է՝

ձմեռը կանցնի,

կծակծկեմ դեռ: 

Չպակասող ժամանակը

քմծիծաղող ծերուկի պես

խոր նայում է աչքերիս․

տե՛ս, չընկճվե՛ս,

դարերն էսպես՝ 

դժվարությամբ,

ծանր-ծանր են

Էս պստոն բնավորություն չուներ։ Չուներ հիշողություն, չէր ճանաչում ոչ մի սիրուն գույն, ոչինչ չուներ, բացի սևից։ Մուգ սև էր։ Միակ բանը, որ կարող էր, սևացնելն էր։ Նա սևացնում էր բոլորին, ով իրեն տեսնում էր։ Իսկ սևերին էլ մագնիսի պես ձգում, կպցնում իրեն։

Սկզբում դա կետ էր։ Բախտի հարց է։ Ոչինչ ու ոչ ոք չտրորեց։ Ավելին` տեղանքի օդը նույնիսկ բարենպաստ էր, էստեղ մոլեկուլի մեծության արարածներ կային, որ կարող էին տեսնել պուճուրին։ Սևացան, էկան կպան պուճուրին։ Մեծանում էր։ Ու քանի մեծանում, էնքան ավելի էին շատանում սրան տեսնողները։ Մեծացավ, սևացրեց ու կլանեց ամեն ինչ։ Ու հիմա չկան գույներ։ Չկա էլ լույս։ Ամբողջ աշխարհը մի մեծ Սևուկ է։ Դատարկ, սև, չունի բնավորություն, չունի հիշողություն։ Միայն մեծանալ ու կլանել գիտի։

Քո անտեսած

այս աշունը

ես կսիրեմ

քո փոխարեն,

ես կշնչեմ,

կըվայելեմ,

կըտաքանամ,

քո փոխարեն

ու քեզ համար: 

Թե դառնայի

աշնան երգիչ,

տողեր հյուսեի

ճոճվող, գունեղ,

աշնանային

պաղ օրերի

պարի մասին,

ես դա կանեի

լոկ քեզ համար,

քո կորցրած

աշնանն ի տուր: 

Քո փոխարեն,

այս աշունը,

այս արևը

թող որ սիրի

ու տաքացնի

մերկ թիկունքս,

գունավորի

ու զարդարի

անքեզ դառած

այս օրերի

ու ես՝

ասես պարուրված

դրական քո ամպով,

լուռ խաղաղվեցի: 

Դու կաս,

ու ես՝ 

հմայված աչքերիդ

կայծ-արևներով,

միշտ լույս եմ ուզում,

չունեմ էլ գիշեր:

Թե գնաս,

ա՜խ ես՝

ինչպես թևահակ

վիրավոր թռչուն,

քաշ կտամ ինձ

հողե ճամփեքով

մի տեղ չտանող: 

Ու թե գաս նորից՝

Հողերն էլ հազիվ

այդքան ուժ գտնեն,

պահել ուզենան․

անթև անփետուր,

անկշռացած,

ամպիդ կթիկնեմ,

Աշուն է դեղնում: 

Թեյի պես հոսիր

կոկորդովս: 

Գրկի՛ր ինձ․

էլ չեմ շոգի:

Աշուն է ցրտում:

Հիմա, 

երբ անձրևները սկսվել են,

ո՞վ պիտի 

թրջվի ինձ հետ: 

Աշուն է արդեն: 

Պատուհանի մոտ թախծելու

ամենաիսկական եղանակը: 

Թե՛յ է պետք․

ճանապարհելուն այդքան սովոր աչքերը

անփորձի պես շիվար մնացին: 

Չգլորվող դառնություն էր հավաքվել

քո՝

հեռանալուն այդպես խորթ աչքերում՚: 

Կեղծ,

ինչպես ամուսնացող զինվորը,

ինձ հույս տվեցի, 

որ կդիմանամ:

Անկեղծ,

ինչպես անձրևից հետոյի ծիածանը,

դատարկության երկու կաթիլ

չեմ ուզում փողոցներս անքեզ մնան

Տա՛ր, մայթերն ինձ էլ չունենան:

Տա՛ր, թող գարուն մնա՝

անաշուն, անձմեռ:

Տա՛ր ինձ գիշերով,

թաքուն, քեզնից էլ գաղտնի․

մեկ էլ կտեսնես՝

հոպ, ուրիշ քաղաքի,

ուրիշ փողոցի,

ուրիշ մի մայթի

քարերն ենք հաշվում՝

թև-թևի տված:

Տա՛ր ինձ գրկած,

թեկուզ զոռով,

թեկուզ գոռալով՝

աշխարհին ի լուր:

Տա՛ր,

մենակ թե մի՛ թող

աշխարհից հեռու,

մենակության,

թաց փողոցների

մանր են, տե՛ս՝ չկորցնես,

րոպեներս բուռ-բուռ խմի՛ր․

քոնն են, անո՛ւշ լինի:

Ժամերս․․․ նայի՛ր ժամերիս․

կարճ են, անչափելի կարճ,

օրերս հավաքի՛ր, 

մի երևացող, բարձր տեղ շարի՛ր,

դրանք փախչելու

վատ խասյաթ ունեն:

Ամիսներս հետդ տա՛ր․

թող չնկատեմ՝ ինչքան երկար են,

երբ գնացել ես:

Հետ արի՝ տարիներիս դեռ

տեր պիտի կանգնես․

մեծ մառան ունե՞ս.

դրանք շատ-շատ են,

ու թեև թեթև,