Tout Est Poesie

İmzamın olduğu bütün yazılar ve şiirler şahsıma aittir izinsiz paylaşım yapmayınız lütfen .

Bir noktada anlamayı bıraktım, zira benim sonumu getirecekti; fakat ben o sona gelemeyecektim.

Ne geceden tarafa gidebiliyordu ne de güneşin güzelliğini görmek için ortaya çıkıyordu. Yalnızca şafakta bekliyordu. Aydınlık ve karanlığın birleştiği o andan kopamıyordu.

Kırgındır gece gündüze.

Izdırabıma olan bağlılığımın yemininin sonucudur geldiğim nokta. Bilhassa gece üstüme çökünce, kabullenişlerim kendini gösterir. Olmamışların acısı siner gözlerime.

Düzenin değil, karmaşanın tanığıyım ben.

Acıları avuç içinden akınca, en sevdiği kırmızı balonunun ipi elinden kaçıp göğe yükselen çocuklar gibisin. Annesinin eteğini çekiştiren, tekrar o balonun sana geri gelmesinin hayali içindesin. Bağrına basmak istiyorsun en güzel sancılarını.

Tutup bırakmaz mı yakasını geçmiş? Şimdiyi yaşamaya çalışırken canını yakıyor. Korkuyor bir adım ileri gitmeye, bilinmezden kaçmaya uğraşıyor; bilmekle lanetlenmiş olan.

Geri gelmedin.

Saklambaç oyunu gibiydi; sobelendiğimiz anda tekrar başa sarıp kaçtığımız kuytularda arıyorduk kendimizi ta ki bulana dek. Bu döngünün sonunun gelmesini beklemeyi bıraktık. Yalnızca suyun akışında kaybolmaya ant içtik.

Görünmüyor o; içinde kaldığı yangının dumanları saçlarını okşarken, alevlerin parlaklığı olduğundan daha iri gösteriyor gözlerini.

Seni sevmiyor gibi değilim ama anla, sevmeye kırgınım.

Ben o gece senin beni değil, benim seni öldürmeme ağladım. Bilirsin, karıncayı ezsem cinayet sayarım. Ama bak, ne kadar süre geçti ve geçmeye devam ediyor, bilmiyorum. Seni öldürmeler yetmiyor bana. Üstelik suçlu sensin.

Harfleri bir araya getirsem bile asırlar boyunca tükenmez içimdekiler sana; anlayamazsın. Zira ben bile bilmiyorum neyin neden ve nasıl olduğunu. Yalnızca ansızın bir sele kapılsam, sürüklensem toprakla ve ruhumdaki tortularla beraber… Belki bilinmeze gitsem, belki de cevapları bulsam. Yaklaşsam biraz, diner mi yağmur? Gök kubbenin fırtınasına karışan ağıtlarım toprağı delip gözlerine ulaşır mı? Bir zamanlar sevgiyle baktığım, şimdiyse nefrete gebe olan…

beni sarıp sarmaladın her ağladığımda, bir gün hiçbir yere gidemedim ama kalamadım da; duvarlar beni içine almak için uğraştı. göğe baktım, yıldızlar terk edişlerin ucundan atlıyordu, söne söne toprağa. yorganımı bile çekmedim beni saklasın diye; gecenin zifiri yeterdi kaçmama ama ihtiyacım vardı sana, sarılmana, saçlarımı okşamana. ne aptalım… uyandığımda bile beni o kabusun içinde yaşamaya mahkûm eden sendin. ne çabuk unutmuşum; belki de inkârlara yuva yapmışım.

Çok güzelsin sen, mükemmel olduğun için değil, hiç olduğun için. Parmağındaki soba yanığını öpüyorsun, o ufak boşlukta olmayan saçlarını okşuyorsun, düştüğünde kanayan dizlerinle kalkıp koşmaya devam ediyorsun, kaybettiğin o kolyeyi aramaktan bir an bile vazgeçmiyorsun. Kendini aradığın gibi, hep böylesin sen. Yokluğun enkazında nefes almaya direnirken bile varlığını ararsın, hep kaybedersin ama inatla o gülleri ekersin ruhundaki kara deliğe.

Küçük bir çocuğa anlatır gibi, tane tane anlat bana yaşamayı. Çocuklar bilmedikleri şeylerden korkar. Ürkütme içimdeki çocuğu. Uykuya dalmayalı epey uzun süre oluyor.