Tout Est Poesie

İmzamın olduğu bütün yazılar ve şiirler şahsıma aittir izinsiz paylaşım yapmayınız lütfen .

Sen güzelliğinden zannediyorsun kızıla çalan kırmızıyı, görmez misin gözyaşları kana bulamış gülü, üstelik harap olmuş bahçıvanın gözü gibi baktığı bahçesi.

Durup sustuğun o boşlukta geri dönüyor ruhunun çığlıkları,

Düzen arama hiçbir yerde, zira kalpler bile atılmış bedenlerden, söz etmiyorum elbette ruhlardan; salına salına uçuyorlar ve gülüyorlar acizliğimize. Var olmaya çalışırken ne kadar güzel yok olduğumuza.

Bir gün şayet duyamazsan sesimi kulaklarının yamacında, bırak kendini gözlerime; ruhunda kopacak kıyametlerin gürültülü sessizliği.

Gel, mevsim kışsa şayet kalacağım yanı başında. Bilirsin, ruhlar üşür çıplak kaldığında.

Görünmek uğruna sesini çıkarması gerektiğini anlayınca, mağlubiyetine sarıldı.

Gökkuşağım bile siyah.

Kendi ölümünle nasıl diriltirsin bir ruhu, söylesene; kaç dikişin kanı bulandı ellerine, öyle güzel gülümserken.

Biri vardı, epey korkardı yaşamaktan.

Sana, size, onlara değil; dünyanın kaç bucak olduğunu unuttuğum için kendime kırgınım ben sadece.

Düşünme.

Bir noktada anlamayı bıraktım, zira benim sonumu getirecekti; fakat ben o sona gelemeyecektim.

Ne geceden tarafa gidebiliyordu ne de güneşin güzelliğini görmek için ortaya çıkıyordu. Yalnızca şafakta bekliyordu. Aydınlık ve karanlığın birleştiği o andan kopamıyordu.

Kırgındır gece gündüze.

Izdırabıma olan bağlılığımın yemininin sonucudur geldiğim nokta. Bilhassa gece üstüme çökünce, kabullenişlerim kendini gösterir. Olmamışların acısı siner gözlerime.

Düzenin değil, karmaşanın tanığıyım ben.