TUHAFIM

Biriniz yüzünden hepinize duvarlar ördüm. Üzgünüm.

oysa sana anlatacak o kadar çok şeyim vardı ki, sadece susmakla yetindim. bitmiş gibi değil de bitirilmiş gibi hissetmekti benimkisi.

sen uçurumun kenarında durmuş ölümler tasarlıyorsun,insanlar manzaralarını kapattığın için çekilmeni istiyolar

Evet,bir çok kişi vardı lakin beni kimse anlamamıştı,söylesene hep mi yalnız kalacaktım?

ben senin cennetine, cehennemin üzerime yapışmış tozlarıyla gelmekten korkuyorum.

“incittim mi ben seni? bazen olur öyle. bak ben köklerimden koptum, gıkım çıkmadı sana.”

bayılıyorum hayatımda her şey kötü giderken dizimi karnıma çekip mutfak masasında oturup sigara içmeye.

İsterdim kimse kokunu bilmesin, yada bilmeseydim. Şimdi kimlesin.’

kalabalıkta seçilemeyecek kadar herkese benzemeye başlıyorsun.

Kendime hep şey diyorum; ne bekliyordun ki?