Desolated

Ngayong midyear ko lang ‘to naranasan. Unang beses akong nagkasingko last sem kaya tinake ko ulit yung subject ngayong midyear. Medyo sure naman ako na mapapasa ko na yun kaso nagkasingko pa rin ako nung una eh. Di ko pa nasasabi sa parents ko kasi natatakot ako. Kailangan ko pang mag-appeal para makatanggap pa rin ako ng scholarship sa inapplyan ko. Eh may kasabay pa akong tinake na major at ngayon baka magkasingko na naman ako. Naiinis na talaga ako sa performance ko recently.

One time, umuwi ako sa bahay at masakit ang ulo ko. Tapos tinanong ni mama kung bakit ako matamlay. Sabi ko masakit ulo ko. Yun, pinagpahinga niya muna ako tapos hinandaan ng gamot. At ako, naiyak na ako kasi nakakadisappoint ako pero inaalagaan pa rin niya ako. Nagflashback din mga frustrations ko sa acads, social life, etc. Iyak ako nang iyak. Tapos nung maghahapunan na kami, napansin ni mama na namamaga yung mata ko. Sabi ko sobrang sakit kasi talaga ng ulo ko. Sabi na lang niya wag daw kasi ako magpaambon para di ako magkasakit. Nag-oo na lang ako kasi ayokong malaman nya na nahihirapan na ako sa course ko.

Minsan, sa sobrang lungkot ko, ayoko nang kumilos. Tinatamad ako magreview kaya nakatutok lang ako sa cellphone ko, nage-fb. Kaya naiinis din sakin ang pamilya ko kasi wala naman daw akong ginagawa pero di ako tumutulong sa gawaing bahay. Lalo lang akong nalulungkot. 

Medyo sensitive din ako. Minsan pag nagkainisan sila mama at papa, nagsisigawan sila tapos ako feeling ko malapit na namang tumulo ang luha ko. Kaya tinatapos ko agad pagkain ko tapos magkukulong sa kwarto. Naiinis din ako sa mga nangyayari sa balita at nababasa ko sa news feed na may napapatay, napagkakamalan. Natatakot ako na baka one day, sakin din yun mangyari.

Ngayon tapos na ang sem, kahit tapos na pasukan sinasabi ko may pasok pa pero tatambay lang ako sa tambayan ng org ko o pupunta lang kahit saan, sa mall, sa circle o maglilibot lang sa UP. Naglalakad lang nang mag-isa. Pag malapit na yung oras na umuuwi ako usually saka lang ako uuwi.

Kahapon lang may nagawa akong selfish at nainis sa akin ang kaibigan ko. Natatakot ako baka di na niya ako pansinin ulit. Ganon pa naman siya magalit, di ka papansinin for weeks, months o minsan years pa. At ako naman, pagka wala na akong communication sa isang tao for a long time, nawawala ang familiarity ko sa kanya. Kaya nalulungkot ako pag iniisip kung ano na mangyayari sa min sa future. She’s a great friend at nakakapanghinyang pag nawala ang friendship namin.

Hindi ako madalas magshare ng mga problema ko sa friends at family ko kasi baka nadala lang ako ng emosyon at kailangan ko munang pag-isipan yung mga nangyari. O baka malapit na ako magkamens kaya baka moodswings lang 'to. Atsaka alam ko na yung mga sasabihin nila. Pwedeng sabihin na iwasan ko nang gawin ang mga walang kabuluhang bagay (especially my parents). Or pwedeng sabihin ng mga kaibigan ko na andyan lang sila. I know they will always be there pero baka nga nagdadrama lang ako at baka maburden lang sila.

Pag nakakagalitan sila mama at papa, iniisip ko na lang na tumatanda na kasi sila. Magkakamenopause na si mama at andropose naman kay papa. Kung ano ano na lang iniisip kong dahilan sa mga nangyayari sa kin para lang pagaanin yung loob ko. Pero recently talaga, napapadalas ang pagpasok ko sa bathroom para umiyak at hugasan ang mata ko.