ben annen, Tuba. belki bunu sana okutmak bir gün nasip olur bundan dolayı seninle konuşuyormuşum gibi yazacağım. öncelikle şundan bahsetmeliyim, şu an ocak 2021'deyiz. bu aralar daha doğrusu son 6-7 aydır çok acı çekiyorum ve çok yıprandım. her şey o kadar üst üste geldi ki anlatamam. her şeye rağmen burdayım işte. baban ve ben seni nasıl yetiştireceğiz bilmiyorum ama bütün dostların gitse bile sana daha dost olacak bir annen olacak her daim yanında. ağlamaman için elimizden geleni yapacağız babanla, ağladığın zaman da sana yaslanabileceğin ilk omuz olacağız. sana söz veriyorum. bunlar için anneannen ve dedene teşekkür etmelisin, Güzel Kızım. onlar beni o kadar yalnız bıraktı bana o kadar fazla herkesten yabancı oldular ki, taşa döndüm. yeri geldi ben ağlarken içeriden kahkaha sesleri geldi, kimi zaman içim kan ağlarken gülmediğim için yakındılar. herkesin hani ilk vazgeçilmezi annesi babasıdır ya, annenin tek vazgeçilmezi kimdi biliyor musun, teyzen, Elif teyzen. annen onun yanına gidince her şeyi unuturdu. bütün hüznünü geride bırakırdı. ama o da kırıyordu üzüyordu anneni, annen de en çok buna üzülüyordu zaten. bir de Ahsen teyzen var(: şu an yanımda yok ama halledeceğim onu. seni anneannen ve dedenin yanlışları ile büyüteceğim Birtanem. seni her zaman seveceğim. sana da bunu öğreteceğim. seni seviyorum Güzel Kızım.

"Ve bir hayat arzusu bizi hayatta tutuyor"

özledim evet, evet yine özledim. koskocaman acıları nerelere gizledim.*