m e v s i m n o r m a l i

Can kazaz - Sen diye

Ufak güzellikler aslında çook büyükler..

dedikodularına malzeme bulmak olan, 

alakasız yorumlarla hayatlarını süsleyen insanları

umursama, duyma, aralarında boşa zaman harcama. 

Ürettikleriyle, hiç değilse fikriyle aydın, hür ve erdemli olmayandan 

İnsanları kalıplarına sokmaya çalışandan kaç. Enginlere sığma, taş.

İnsani değerlerini kaybetmeden, gereksizlere kafa yormadan, 

sen ileriye bak. Hep ileriye.

Her ne yapıyorsan hakkını vermeye çalış. 

Bir zamanda yaşıyoruz. İki ayaklı yaratıklar diyarında. Gülen yüzler sisli gözlerini dikmiş göbeğini kaşımakla meşgul. Bir türlü... Güneşin ışıldaması çoğu zaman... 

oysa gece öyle mi? Sahiden yalnız kalmak. Sırf sahiliğe ihtiyaçtan. O kadar sahte varken hayatta, çok da olağan. Belki de kafanı patlatan o ağrıdan uzakta hatta evet sırf onlardan. Çünkü gecenin bir yarısı 2si 3ü 5i kim rahatsız edebilir ki seni dilediğince yaşamaktan. Yaşamak!? Belki de sadece kendinle başbaşa kalabilmenin huzurudur. Alışılagelmişliğin bozulma korkusu hatta ilk kez alışmayı istediğin bir durağanlığı kaybetme korkusu. Bu kadar korkmayın yalnızlıktan. O sizsiniz kendiniz.

Korkular. Ben yalnızlığı arzuladıkça insanların tam da bundan korktuğuna her fırsatta şahit oluyorum. Bu bi işaret mi? Tesadüf mü? Hayır ben sadece birilerini oyalamak istemiyorum. Akışına bırakıp rüzgarın götürdüğü yere gidemem ben. Ben o rahat kafalardan olamıyorum. Olmak istemediğimden de eminim. O zaman birileri kırılacak.

Sadece arada sırada o deniz. Fazlası ziyan, yalan, gereksiz.