Είχα πολλά να σου δώσω από την ψυχή μου. Να τα έχεις να με θυμάσαι.

Λυπάμαι που δεν μιλάμε. Σαν φίλοι.

Έτσι και αλλιώς σαν εραστή δεν σε θέλω πια.

Λυπάμαι επίσης που το λέω μα δεν θα άντεχα.

Λυπάμαι που δεν είμαι ο άνθρωπος σου και σου εύχομαι να τον βρεις.

Θα ευχηθώ όμως τον άνθρωπό σου να μην τον κάνεις να πονέσει όσο πόνεσα εγώ.

Δώσε του αγάπη και μόνο αγάπη θα πάρεις πίσω.

Και καμιά φορά πες του για μας και για το καλοκαίρι που περάσαμε μαζί.

Πες του και για το καλοκαίρι που θα περνούσαμε μαζί και για όλα εκείνα που δεν κάναμε.

Πες του για ‘κείνη την κοπέλα που σε άφησε επειδή ποτέ δεν μπόρεσε να σε έχει ολοκληρωτικά.

Εκείνη που κάθε τόσο την άφηνες εσύ και ύστερα γυρνούσες μετανιωμένος. Και σε δεχόταν πίσω. Ξανά και ξανά.

Και όταν έφυγε εκείνη, την μια και μοναδική φορά, την πέταξες.

Που ξέρεις…

Ίσως να το εκτιμήσει, που είσαι ειλικρινής.

Ίσως πάλι να τρομάξει και να σε αφήσει.

Συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς απλά να ξεχάσεις εκείνον που σου χάρισε όμορφες στιγμές.

Νιώθεις πως δεν μπορείς απλά να προχωρήσεις την ζωή σου χωρίς εκεινος να είναι μέσα σ’αυτή.

Δεν είναι το ίδιο όμορφες οι μερες σου, ούτε μπορούν να γίνουν.

Σαν να πρέπει να πνίξεις αυτά που νιώθεις, να τα κρύψεις βαθιά μέσα σου και να μην τα ξαναφησεις να βγουν στην επιφάνεια.

Ποιος θα το περιμενε πως κάποτε θα βούρκωνες μόνο επειδή θυμήθηκες εκείνες, τις πιο ευτυχισμένες μερες…

Στεναχωριέσαι επειδή δεν τις χαρηκες αρκετά. Ή επειδή δεν θα τις ξαναζησεις.

Ή και τα δυο…

Και παρόλα αυτά συνεχίζεις να ζεις. Βγαίνεις έξω, γελάς, νιώθεις να περνάς καλα, γνωρίζεις ανθρώπους.

Όμως γνωρίζεις, και ας μην το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό, πως ένα κομμάτι σου λείπει.

Είναι εκεί, σε εκείνο τον άνθρωπο, σε εκείνες τις μερες. Τις πιο ευτυχισμένες.

Και πάντα θα αναρωτιέσαι αν εκείνος θυμάται κάτι από σένα.

Και πάντα θα είναι μαζί του η σκέψη σου.

Και πάντα θα εύχεσαι να είναι καλα και να περνάει όμορφα, ακόμα και αν δεν εσυ εκείνη που είναι δίπλα του.

Και ύστερα θα ξεχνάς τα άσχημα, τους τσακωμούς, τα απότομα λόγια.

Θα κρατάς τα όμορφα, θα τα κουβαλάς μέσα σου. Και θα προχωράς.

Γιατί έτσι είναι η ζωή.

Έτσι είναι οι άνθρωποι.

Πάνε και έρχονται.

Και κάτι δικό σου τους δινεις να θυμούνται.

Και κάτι παίρνεις εσύ.

Και τα κρατάς για πάντα μέσα σου, τα κουβαλάς.

Και με αυτά θα πορεύεσαι γιατί είναι εκείνα που σε κάνουν τον μοναδικό, τον ξεχωριστό άνθρωπο που είσαι τώρα.