Angkrit Gallery


ถึง เวลา

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ฉันไม่ได้เขียนจดหมายถึงเธอ ฉันเพิ่งจะได้มีเวลาทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นและคิดถึงอะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับงาน Cheongju Craft Biennale 2025 ที่ฉันเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้อง จึงอยากจะเล่าให้เธอฟัง


เธอจำหัวข้อ "LIVING IN AN ELASTIC TIME” ที่ฉันเคยเล่าให้ฟังตั้งแต่ปีที่แล้วได้ใช่ไหม ? นิทรรศการกำลังจะเกิดขึ้นแล้วนะ ครั้งนี้พิเศษมากที่ศิลปินไทยได้รับเชิญให้ไปร่วมแสดงผลงาน แนวคิดของนิทรรศการสะท้อนถึงการรับรู้เรื่องเวลาในแบบคนไทย ซึ่งไม่ได้มองเวลาเป็นเส้นตรง และ คราฟท์ในที่นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การประดิษฐ์ประดอย ไม่ใช่แค่การสร้างเครื่องมือไว้ใช้งาน แต่เป็นรูปแบบของความต่อเนื่องทางวัฒนธรรม เป็นการท้าทายอย่างเงียบงันต่อความเปลี่ยนแปลงของโลก ที่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นสินค้า และ รวมทุกอย่างเข้าไว้ที่ศูนย์กลาง เธอคงเข้าใจดีว่า เส้นแบ่งระหว่างงานฝีมือกับงานศิลปะยังคงมีอยู่ แต่ศิลปินไทยจำนวนมาก กำลังทำให้เส้นแบ่งเหล่านี้เลือนรางไป มันน่าสนใจมากใช่ไหมละ ?


ความงดงามสำหรับฉัน คือการที่เราได้มองเห็นการอยู่ร่วมกันของความแตกต่างหลากหลายทางวัฒนธรรม ฉันคิดว่าเธอจะต้องชอบ มิติทางจิตวิญญาณของการทำงานซ้ำๆ ในนิทรรศการส่วนแรกนำเสนองานฝีมือและความพยายามที่จะสานต่อแนวประเพณีพื้นถิ่นโดยศิลปินร่วมสมัย ผลงานถูกจัดวางอยู่ใน ‘เขาวงกต’ ที่สร้างขึ้นจาก ‘ผ้าห่มพระธาตุ’ เหมือนเป็นตัวแทนของความศรัทธา การเรียนรู้ และการเดินทาง อีกส่วนหนึ่ง เป็นการตีความที่เกี่ยวข้องกับเวลาโดยตรง เพราะพูดถึงงานคราฟท์ในฐานะพื้นที่ของความทรงจำและความเปลี่ยนแปลงไม่สิ้นสุด มีผลงานวีดีโอของศิลปินที่ดำรงอยู่ในเวลาที่คลุมเครือ บันทึกความทรงจำ และจินตนาการที่สามารถปรับเปลี่ยนความเข้าใจของเราเกี่ยวกับสภาวะร่วมสมัย ผลงานศิลปะหลายชิ้น เป็นการย้อนกลับไปหาอดีต และความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างวัตถุสิ่งของและการใช้งาน


อยากให้เธอใช้จินตนาการถึงการอยู่ร่วมกันของศิลปะและงานฝีมือ วิธีและวิถีที่ช่างฝีมือและศิลปินตีความเพื่อรักษามรดกทางวัฒนธรรมให้มีชีวิตต่อไป ฉันคิดว่านิทรรศการนี้กินความหมายไปมากกว่าแค่คำว่า ‘คราฟท์’ นิทรรศการนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงแค่การจัดแสดงงานศิลปะ หรือ งานหัตถศิลป์ แต่เป็นโอกาสที่เราจะได้เห็นงานสร้างสรรค์ของมนุษย์และความงดงามตามธรรมชาติของวัสดุ รวมถึงการทำงานร่วมกันของศิลปินร่วมสมัย ช่างฝีมือ และการมีชีวิตที่สัมพันธ์อยู่กับเวลาที่เลื่อนไหล

ช่วงที่ความสัมพันธ์ของมนุษย์เต็มไปด้วยความเปราะบาง ฉันหวังว่าความยืดหยุ่นของเธอจะช่วยสมานทุกอย่างของฉันเอาไว้ ขอเธอในฐานะ “เวลาที่มีชีวิต” เป็นสะพานเชื่อม “ชีวิตที่มีเวลา” ในยุคสมัยที่สติปัญญาของมนุษย์ถูกท้าทาย เราต่างต้องเผชิญหน้ากับการเปลี่ยนแปลง


หวังว่าจดหมายฉบับนี้จะช่วยให้เธอจินตนาการถึงความเป็นไปได้ใหม่ๆ ของ การอยู่ร่วมกัน ฉันอยากให้เธอได้มาเห็นความเคารพที่ “ชีวิต” มีให้ “เวลา” ผ่านผลงานศิลปะที่จะเปลี่ยนเป็นความทรงจำที่งดงาม  


รักเสมอ
ชีวิต

...


June 19, 2025


To Time,

It's been a while since I've written to you. I recently had some time to reflect on things and think about the Cheongju Craft Biennale 2025, which I'm involved with. I wanted to tell you about it.


Do you remember the theme "LIVING IN AN ELASTIC TIME" that I told you about last year? The exhibition is about to begin! It's especially significant this time because Thai artists have been invited to show their work. The exhibition's concept reflects the Thai understanding of time, which is nonlinear. And "craft" here isn't just about making things or creating tools for use; it represents cultural continuity. It's a quiet challenge to a changing world that turns everything into a commodity and centralizes everything. You'll understand that the line between craft and art still exists, but many Thai artists are blurring these boundaries. Isn't that interesting?


For me, beauty is seeing diverse cultures coexisting. I think you'll love the spiritual dimension of repetitive work. The first part of the exhibition presents crafts and the effort by contemporary artists to continue local traditions. The works are displayed in a 'maze' made from 'Buddha relic wrapping cloth,' symbolizing faith, learning, and journeys.


Another part directly relates to time because it discusses craft as a space of memory and endless change. It features video works by artists who exist in ambiguous time, recording memories and imaginations that can shift our understanding of our contemporary state. Many art pieces look back to the past and explore the deep connection between objects and their use.


I want you to imagine the coexistence of art and craft—how artisans and artists interpret things to keep cultural heritage alive. I believe this exhibition means more than just the word 'craft.' It's not just an exhibition of art or handicrafts, but an opportunity for us to see human creativity, the natural beauty of materials, and the collaboration between contemporary artists, artisans, and life itself, connected to elastic time.


In a time when human relationships are fragile, I hope your flexibility will help mend everything for me. I ask you, as "Living Time," to be a bridge connecting "Life with Time" in an era where human intelligence is challenged and we all face change.


I hope this letter helps you imagine new possibilities for coexistence. I want you to see the respect that "Life" has for "Time" through the artworks that will become beautiful memories.


Always with love,


Life

...

2025년 6월 19일

시간에게,


너에게 편지를 쓴 지 얼마나 되었을까. 최근 여러 가지를 돌아보고, 내가 참여하고 있는 2025 청주공예비엔날레에 대해 많은 생각을 하게 되어 너에게 이야기하고 싶었어.

작년에 내가 말해줬던 "LIVING IN AN ELASTIC TIME"이라는 주제를 기억하니? 이제 전시회가 곧 시작돼! 이번에는 태국 작가들이 초청받아 작품을 선보이게 되어 특히 더 의미가 커. 전시의 개념은 시간을 직선으로 보지 않는 태국인의 시간 인식을 반영하고 있어. 그리고 여기서 '공예'는 단순히 물건을 만들거나 도구를 만드는 것을 넘어 문화의 연속성을 의미해. 이는 모든 것을 상품화하고 한곳으로 집중시키는 변화하는 세상에 대한 조용한 도전이야. 공예와 예술의 경계가여전히 존재한다는 것을 너도 잘 알겠지만, 많은 태국 작가들이 이러한 경계를 허물고 있어. 정말 흥미롭지 않니?

나에게 아름다움이란 다양한 문화가 함께 공존하는 것을 보는 거야. 너도 반복적인 작업의 정신적인 차원을 분명 좋아할 거라고 생각해. 전시의 첫 번째 부분은공예 작품과 현대 작가들이 지역 전통을 이어가려는 노력을 보여줘. 작품들은 '부처님 사리함 감싸는 천'으로 만들어진 '미로' 안에 전시되어 있는데, 이는 믿음, 배움, 그리고 여정을 상징하는 것 같아.

또 다른 부분은 시간과 직접적으로 관련이 있어. 공예를 기억과 끝없는 변화의 공간으로 이야기하고 있거든. 모호한 시간 속에 존재하는 작가들의 비디오 작품들이 있는데, 이 작품들은 현대에 대한 우리의 이해를 바꿀 수 있는 기억과 상상력을 기록하고 있어. 많은 예술 작품들은 과거를 돌아보고 사물과 그 쓰임새 사이의깊은 관계를 탐구하고 있어.

อังกฤษ อัจฉริยโสภณ ศิลปินผู้สวมหลากหลายบทบาทในโลกศิลปะ

เมื่อเรานึกถึงศิลปะ หลายคนอาจจะคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุด คือ ศิลปิน แต่จริงๆ ในระบบนิเวศ

ของศิลปะ ศิลปินไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดแต่เพียงอย่างเดียว หากแต่มีองค์ประกอบอยู่หลายอย่าง ไม่ว่า

จะเป็น ภัณฑารักษ์, เจ้าของหอศิลป์, นักเขียน, นักวิจารณ์, นักสะสมงานศิลปะ/นักค้างานศิลปะ ใน

ตอนนี้เราจะขอแนะนำบุคคลที่ไม่ได้มีบทบาทในฐานะแค่เพียงศิลปิน หากแต่ยังควบอีกหลายบทบาท

เข้าไว้ด้วยกัน เขาผู้นั้นมีชื่อว่า อังกฤษ อัจฉริยโสภณ ศิลปิน, ภัณฑารักษ์, ผู้จัดการแกลลอรี่ และ

เจ้าของร้านอาหารชาวไทย แห่งจังหวัดเชียงราย

ผลงานของเขาเป็นการสร้างปฏิสัมพันธ์ระหว่างเวลา ความทรงจำ และอัตลักษณ์ของผู้คน

และการเชื้อเชิญให้ผู้ชมครุ่นคิดเกี่ยวกับความซับซ้อนของประสบการณ์มนุษย์ ผลงานบางชุดของเขา

หยิบเอาแรงบันดาลใจจากประสบการณ์ส่วนตัวของเขาเกี่ยวกับผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมผ่านสีสัน

และร่องรอยที่แสดงถึงการอยู่ร่วมกันระหว่างมนุษย์และธรรมชาติ อังกฤษกล่าวถึงบทบาทอันหลากหลายในวงการศิลปะของเขาว่า “โดยส่วนตัวผมไม่ได้คิดว่าตัวเองต้องเป็นอะไรเลย คือผมอาจจะเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็น ไฮเปอร์

นั่นแหละ ชอบทำโน่นทำนี่หลายๆ อย่าง แล้วก็ไม่ยึดติดว่าต้องเป็นอะไรอย่างใดอย่างหนึ่ง ทำอะไร

ก็ได้ แล้วก็อยากเรียนรู้โน่นนี่ เป็นคนอยากรู้มากเป็นพิเศษ แล้วมีจังหวะตรงไหน โอกาสตรงไหน ที่เรา

พอจะทำได้ หรือเราพอจะเรียนรู้ได้ เราก็อยากทำ เราชอบคุยกับคน เพราะชอบฟังคนโน้นคนนี้คุย

ชอบคุยแลกเปลี่ยน อยากรู้อยากเห็น ความอยากรู้อยากเห็นของเราก็พาให้เราไปทำงานหลายอย่าง

เราไม่มีกรอบ ว่าเราต้องการอะไร รู้ว่าตัวเองชอบวาดรูป จริงๆ ตั้งแต่เด็ก คิดว่าตนเองเป็นศิลปินตลอด

แต่จะจับเราไปไว้ที่ไหนก็ได้ ให้ไปทำงานในหอศิลป์ มีโอกาสให้ หรือเป็นแกลเลอลิสต์ก็ไปทำ ให้เป็นภัณฑารักษ์ก็ลองดู ด้วยความอยากรู้ ก็ได้มีโอกาสไปทำงานกับ สำนักงานศิลปะวัฒนธรรมร่วมสมัย ก็ไปทำ บางครั้งยังไปแสดงภาพยนตร์ในช่วงโควิด เพื่อนชวนไปเป็นนักแสดงประกอบ ผมก็ไป อยากรู้ว่าเขาทำอะไรกัน มีความเป็นเป็ดอยู่ในตัว บางคนก็บอกว่า ให้ลงลึกอะไรสักอย่าง แต่เราว่าแบบนี้ก็มีความสุขนะ

เราคิดว่าศิลปะเป็นเรื่องการทำความเข้าใจตัวเอง ซึ่งเหมือนกับการพยายามทำความเข้าใจคนอื่นด้วย ผม

ว่าการอยู่ร่วมกันเป็นสิ่งสำคัญ แน่นอนว่าแต่ละคนไม่เหมือนกัน การยอมรับความคิดที่แตกต่างกันของคนอื่น และการอยู่ร่วมกับคนอื่นมันเรื่องยาก ผมคิดว่าการทำงานศิลปะทำให้เราเข้าใจถึงพื้นฐานของมนุษย์ลึกๆ จิตใจ ความคิด ความต้องการนั้นเริ่มจากตัวเราเอง ศิลปินมักโฟกัสที่ตัวเอง ว่าตัวเองมองโลกอย่างไร ผ่านงานศิลปะออกมา แต่กระบวนการทำงาน การฝึกฝนหลายๆ ปี การคิดเกี่ยวกับตัวเราเองที่มองเห็นโลก ทรัพยากรหรือว่าข้อมูล จากโลกที่ผ่าน

เข้ามาที่ตัวเราแล้วสะท้อนออกมา ไม่ว่าจะงานศิลปะรูปแบบใด คือการทำความรู้จักความเป็นมนุษย์ เพราะฉะนั้น สำหรับผม งานศิลปะ ไม่เป็นอาชีพ แต่เป็นกระบวนการ เป็นการเรียนรู้ ผมให้คุณค่ามาก อาจจะเป็นเพราะผมอยู่กับศิลปะมานานพอสมควร เราก็เห็นว่ามีประโยชน์กับเรา และคิดว่าศิลปะก็มีประโยชน์สำหรับคนอื่นๆด้วย

สำหรับผม ศิลปะไม่ใช่อาชีพ อาชีพของผมคือเปิดร้านขายต้มเลือดหมู เกาเหลาเลือดหมูคืออาชีพที่ผม

ทำต่อจากครอบครัวที่บ้าน แต่ศิลปะสำหรับผมเป็นความรัก ความชอบ มีความอยากรู้อยากเห็น แล้วศิลปะนั้นกว้าง

ไกล คิดว่าเราเรียนจนตายก็ยังรู้ไม่หมด คล้ายๆ ดนตรี วรรณกรรม เราไม่เข้าใจทั้งหมดหรอก

เป็นการเรียนที่ไม่มีวันจบ วิชาศิลปะเป็นมหาสมุทรทางความรู้ของมนุษย์ด้วย ความรัก โลภ โกรธ

หลง ความคิด ความรู้สึก การแสดงออก เพราะมนุษย์ทุกคน ก็มีหลายๆอย่างร่วมกัน ไม่มีพรมแดน

ผมว่าศิลปะเป็นพื้นที่พิเศษ งานศิลปะบันทึกชีวิตคน และบันทึกยุคสมัย โดยเฉพาะงานศิลปะร่วม

สมัย บันทึกแต่ละยุคแต่ละสมัย การเรียนรู้งานศิลปะ การดูงานศิลปะ แม้กระทั่งการทำงานศิลปะ

เป็นกระบวนการเรียนรู้ที่สำคัญ และตอบสนองความอยากรู้ของผมมาก เหมือนได้อ่านหนังสือ เหมือนได้ไปท่องเที่ยว”

ในปี 2023 ที่ผ่านมา อังกฤษได้รับบทบาทเป็นหนึ่งในภัณฑารักษ์ ในมหกรรมศิลปะร่วมสมัย

นานาชาติ ไทยแลนด์เบียนนาเล่ เชียงราย 2023 เขากล่าวถึงที่มาที่ไปของเขาว่า

“จุดเริ่มต้นคือ ตอนนั้นกระทรวงวัฒนธรรมเชิญผมเข้าร่วมประชุมออนไลน์ ในตอนนั้นมี ภัณฑารักษ์ และ ศิลปิน เช่น

อาจารย์อภินันท์ โปษยานนท์, อาจารย์เฉลิมชัย โฆษิตพิพัฒน์, อาจารย์ลักขณา คุณาวิชยานนท์, อาจารย์

กฤติยา กาวีวงศ์ และผู้ทรงคุณวุฒิอีกหลายท่าน โดยในที่ประชุม มีอาจารย์เฉลิมชัย เป็นประธาน

เขาประชุมเรื่องงานไทยแลนด์เบียนนาเล่เชียงราย เพื่อคัดเลือกผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์และภัณฑารักษ์

อาจารย์เฉลิมชัยบอกว่าอยากได้ทีมคนไทย มีความชัดเจนตั้งแต่แรกเลยว่า อยากได้ภัณฑารักษ์คนไทย เขาก็เปิดให้

โหวตเสนอชื่อกัน มีเสนอชื่อ อาจารย์กฤติยา, อาจารย์ฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช, คุณมนุพร เหลืองอร่าม และชื่อผม ทุกคนก็ได้

รับการโหวตกัน”

อังกฤษยังกล่าวถึงบทบาทการทำงานของเขาในมหกรรมศิลปะร่วมสมัยนานาชาติ ไทยแลนด์

เบียนนาเล่ เชียงราย ว่า

“ผมอยากเล่าให้ฟังเป็น 2 ส่วน ก็คือในส่วนจังหวัด เนื่องจากผมเป็นคนเชียงราย แล้วผมก็ทำงาน

กับพี่น้องศิลปินเชียงรายมานาน ผมไปมีส่วนร่วมกับที่โน่นที่นี่ในเชียงราย มาตั้งแต่ผมเรียนจบ ผมอยู่เชียงรายเป็น

หลัก ก็มีความรู้สึกดีใจที่เชียงรายได้เป็นเจ้าภาพ แล้วก็ดีใจด้วยที่ตัวเองได้มีส่วนร่วม เพราะเราก็

รู้จักเครือข่ายศิลปินที่นี่ มีความรู้เกี่ยวกับเมืองของเรามาประมาณหนึ่ง เรารู้ว่าพี่น้องศิลปิน ใคร ทำ

อะไร ที่ไหน ในแง่ของจังหวัดก็มีความภาคภูมิใจ เพราะว่าได้มีส่วนร่วม ในแง่ส่วนตัว มีความรู้สึกว่าผมได้เรียนรู้ใหม่ และมีโอกาสที่ดีที่เราได้เรียนรู้กับ อาจารย์ฤกษ์ฤทธิ์, อาจารย์กฤติยา และอาจารย์มนุพร ที่สำคัญคือ ได้เรียนรู้การทำงานกับศิลปินที่ได้รับเชิญมา นี่ถือว่าเป็นบทเรียนที่มีค่ามากสำหรับเรา และเปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่างในทางความคิดของเรา รวมถึงความเข้าใจศิลปะร่วมสมัย ความเข้าใจเรื่องประสบการณ์ของผู้ชม และการมีส่วนร่วมของผู้ชมกับศิลปิน

และงานศิลปะ ไทยแลนด์เบียนนาเล่ เชียงราย สอนหลายอย่างโดยบังเอิญ อย่างเช่น เรื่อง Docents

(ผู้นำชมงานศิลปะ) นี่เราไม่ได้วางแผนว่าเราจะทำอย่างไร แต่ทีมก็คุยกันว่า อยากให้คนท้องถิ่นมาเล่าเรื่อง

งานศิลปะ ด้วยภาษาแบบชาวบ้านคุยกันเป็นภาษาง่ายๆ กลายเป็นผลลัพธ์ที่ค่อนข้างดี และเขารู้สึกมีส่วนร่วมเหมือนกับเป็นเจ้าภาพร่วม การที่เขามีความรู้สึกว่า ฉันเป็นเจ้าภาพร่วม และเป็นเจ้าของงานเบียนนาเล่ด้วย น่าจะเป็นจุดเด่นของไทยแลนด์เบียนนาเล่ เชียงราย พี่ๆน้องๆ เขารู้สึกว่าได้มีส่วนร่วมกับเมือง เพราะก่อนหน้านั้นเราไปคุยกับ

หอการค้าจังหวัด, เราไปคุยกับโรงแรม, วัด, ร้านอาหาร ได้เข้าไปที่ ศูนย์วิปัสสนาไร่เชิญตะวัน, อุทยานศิลปวัฒนธรรมแม่ฟ้าหลวง ทุกคนก็ได้มีส่วนร่วมกัน ร้านลาบ, ร้านก๋วยเตี๋ยวก็ขึ้นป้ายประชาสัมพันธ์ให้ทั้งๆ ที่เราไม่ได้ไปจ่ายเงินเขา แต่เรารู้สึกว่าเขาสนับสนุน อันนี้เป็นบทเรียนที่สำคัญมาก เราคิดว่าเทศกาลศิลปะที่น่าสนใจไม่ใช่มีแค่ศิลปะอย่างเดียว

แต่งานศิลปะถูกถ่ายทอด ถูกแปลด้วยสำเนียงภาษาที่เข้าถึงได้ และคนดูรู้สึกว่าได้อะไรกลับไป เพราะว่าเหมือนมี

ศิลปะร่วมสมัยมาวางในเมือง คนทั่วไปที่ไม่ได้คุ้นเคยกับศิลปะเขารู้สึกว่าอาจจะเป็นเรื่องยาก เป็น

เรื่องที่เข้าใจยากหรือเป็นยาขม แต่เมื่อได้ฟังเรื่องเล่าจากคนภาษาเดียวกัน เขาก็รู้สึกว่าศิลปะนั้นเข้าใจได้ รู้สึกได้ รับรู้ได้ หรือว่ามีบางส่วนที่แบ่งปันกัน และอีกอย่างที่พิเศษมากๆ คือศิลปะที่ไทยแลนด์เบียนนาเล่ เชียงราย เป็นการทำเรื่องของ

เมือง, ประวัติศาสตร์ของเมือง, เรื่องเล่าของพื้นที่ เพราะฉะนั้น คนในพื้นที่ก็จะเข้าถึง อินเป็นพิเศษ ผมเรียนรู้ว่ามี

ความสัมพันธ์ระหว่างงานศิลปะกับบริบทของพื้นที่กับการเล่าเรื่อง การมีส่วนร่วมกัน แล้วเรื่องของ

เศรษฐกิจจะมาทีหลัง เมื่อมีคนมาเที่ยว มาจับจ่ายใช้สอย คนบอกต่อ เศรษฐกิจที่รัฐบาลคาดหวังก็จะ

เกิดขึ้น อีกอย่างที่ผมชอบคือประสบการณ์ของคนมาชมงานศิลปะ เบียนนาเล่เป็น Museum without

wall ไม่ใช่ White Cube ไม่ใช่เข้าไปในห้องสีขาว แล้วก็อยู่ในพื้นที่เฉพาะ แต่เป็นพื้นที่ที่ปราศจาก

กำแพง ปราศจากผนัง ศิลปะทำงานในอีกแบบกับผู้คน ในแบบที่มีประสบการณ์ร่วม สำหรับผมในฐานะที่มีส่วนร่วมในทีม ผมรู้สึกเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับคำว่า เทศกาล ซึ่งไม่ใช่ นิทรรศการ การเป็นเทศกาลคือการที่ผู้คนมารวมตัวกัน แล้วแบ่งปันความคิด ศิลปินไม่ได้เป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งทุกอย่าง จริงๆ ผมทำงานเป็นเหมือนผู้ประสานงานมากกว่า เชื่อมโยงศิลปินท้องถิ่นกลุ่มต่างๆ กับทีมภัณฑารักษ์ ผมก็ทำหน้าที่คัดสรรศิลปินด้วย และก็ส่งการบ้านให้อาจารย์กฤติยา ช่วยคอมเม้นท์ เหมือนเป็นลูกศิษย์ เหมือนได้เรียนหลักสูตรที่มีค่าสำหรับเรา ที่สำคัญเชียงรายเป็นเมืองของเรา เป็นบ้านเกิด

ที่เราภูมิใจ”

อังกฤษยังเล่าถึงโครงการศิลปะล่าสุดที่เขาทำให้ฟังว่า

“ในช่วงปีที่ผ่านมา ผมทำงานศิลปะเกี่ยวกับสภาพอากาศที่เชียงราย คือมีไฟป่า และที่

เชียงใหม่ก็มีการทำโครงการศิลปะ ART for AIR (โครงการศิลปะเพื่อลมหายใจ) ซึ่งผมเข้าร่วมตั้งแต่

แรก และเชียงรายก็มีปัญหาเดียวกัน เรื่องค่าฝุ่น PM2.5 สภาพอากาศ สิ่งแวดล้อม และปีที่แล้วผมได้

ร่วมกับมูลนิธิกระจกเงา และสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ทำโครงการ

ศิลปะ Art on Fire (นิทรรศการแสดงผลงานศิลปะเพื่อช่วยต่อสู้กับปัญหาไฟป่า) เพื่อระดมทุนไปช่วย

กองทุนอาสาดับไฟป่าของมูลนิธิกระจกเงา ต่อมาที่เชียงรายมีประเด็นสารหนู ปนเปื้อนในแม่น้ำกก ซึ่ง

ผมได้ทำงานชุดหนึ่งชื่อ แม่น้ำกก CrookedRiver (2025) ซึ่งมีผลงานจำนวน 40 ชิ้น ต่อกันเป็นรูปแม่น้ำ และนำเงินรายได้บางส่วนจากการจำหน่ายผลงานมอบให้กับมูลนิธิพัฒนาชุมชนและเขตภูเขา (พชภ.) เพื่อสนับสนุนการทำงานเพื่อแม่น้ำ

หลังจากนั้นทางหอศิลป์ 10 10 Art Space ไปเชียงราย ได้ดูนิทรรศการและอยากนำงานชุดนี้ไปแสดงที่หอศิลป์

ผมก็ได้ทำงานขึ้นใหม่ เป็นงานอีกชุดหนึ่ง มาแสดงที่กรุงเทพฯ เกี่ยวกับแม่น้ำเหมือนกัน ชื่อ สัจจะ / สันฐาน :

Truth as They Are, Truth as We Are เป็นนิทรรศการที่ต่อเนื่องมาจากที่เชียงราย

โดยส่วนตัวผม อยากจะเห็นว่าศิลปะมีส่วนร่วมอะไรได้บ้าง ผมคิดว่ามีความเป็นสากลนะ ที่ในโลกมีมนุษย์ 3 แบบ มนุษย์สร้าง, มนุษย์ดูแลรักษา และมนุษย์ทำลายล้าง เราต้องหาสมดุลให้เจอ ตอนนี้ผมกำลังทำงานจิตรกรรม ที่ต่อ

เนื่องจากงานชุดแม่น้ำกก เป็นเรื่องของบ้านของเราที่เชียงราย คิดว่าปีหน้าน่าจะแล้วเสร็จ”

“Emptiness which is conceptually liable to be mistaken for sheer nothingness is in fact the reservoir of infinite possibilities.” — D. T. Suzuki

The six canvases in this exhibition have never been painted. The only things that happened to them were that they were produced, transported, purchased, signed, and hung on the gallery wall.

In one sense, these blank canvases exist in a state of readiness before becoming paintings. They are empty spaces filled with possibility. In another sense, the work questions the idea of the White Cube — a space designed to separate art from its surrounding context and give special status to the objects placed inside it. The empty white walls are not neutral. They carry the power to define value, turning objects into artworks and artworks into commodities.

Meaning may not come only from what we create. Sometimes it emerges when we stop and pay attention to what is already there.

…

Angkrit Ajchariyasophon

White Cube, 2026, Unpainted 320 gsm cotton canvas on white pine wood stretcher bars with wood preservative coat

6 pieces, each 110 × 110 cm (43.3 × 43.3 in)

Exhibited in TRANSVERSE: Navigating Emerging Thai Art, June 13 – September 27, 2026 at Four Seasons Hotel Bangkok ART Space by MOCA BANGKOK.

This is a series of modular canvases, painted entirely white, which reflect changes in light and the chance effects of shadows in the surrounding space. Rauschenberg first made these conceptual works in 1951 in five variations: one-, two-, three-, four-, and seven-panel.

https://www.rauschenbergfoundation.org

Calm sea, slowly dimming sky.

I look to the west. Time to look at the sea seem like no time, especially at night.

Questions about the mysteries of life falling down like rain that no one could see.This place does not look like any place.The black horizon cut the mysterious sky, the cloud reflections last silver light. It does not exist.Sea and Sky never meet anywhere, but are parallel everywhere.

Grass fields in the summer, seeds blown by the wind.Bamboo branches leaning towards the same direction.The wind whistling through the bamboo making pleasant moment.Keep an eyes on the changing, But the mind to observe the change of the mind itself. Every breathing.

There are lots of images.There are only some images that take over my elusive memories.

I paint fading shadow. I have a certain feeling linked into them with the experience and memories.

Sometimes it may be from previous life.

Sometimes it may be from the future, We never know. However, some images I found it with a sense of hiding.This is the same feelings with existing in various things.

The spirit that has changed constantly.

I paint from the images I saw online. Some images I take and some images I took. Deer, Tiger, Rose, Moon, Astronaut Images I’ve chosen are deeply meaningful to me, but it’s hard to describe the feeling that I have filled with them. As if part of my soul. Part of the soul which is eternity.

I was inspired by the “time” in relation to the changes and uncertainties of life.I think about the value and the meaning of existence.My observe my own minds is making me understand and accept nothing as truth in the nature.

The advancement of scientific reason and religious faith appears opposite. Beyond the limits of time and space. A semi-abstract painting.To leave space to represent the mystery of time and understanding place and time without reference to the truth.My painting is about a moment in my life that constantly changing.

สถานที่จัดแสดง: โรงสีบูรณะกิจ สุพรรณบุรี ระยะเวลา: 1 พฤศจิกายน – 15 ธันวาคม 2569 ศิลปิน: อังกฤษ อัจฉริยโสภณ Angkrit Ajchariyasophon สมยศ หาญอนันทสุข Somyot Hananantasuk มิตร ใจอินทร์ Mit Jai Inn ตะวัน วัตุยา Tawan Wattuya ...

ผนังห้องแกลลอรี่ที่ขาวสะอาด แสงไฟที่สว่างสม่ำเสมอ และบรรยากาศที่ถูกออกแบบให้ตัดขาดจากบริบทของพื้นที่และโลกภายนอก หรือที่เรียกว่า WHITE CUBE คือมาตรฐานสากลที่พิพิธภัณฑ์ระดับโลกอย่าง MoMA ในนิวยอร์กใช้จัดแสดงงานศิลปะมาเกือบศตวรรษ พื้นที่ว่างสีขาวเหล่านี้มักทำให้เราเชื่อว่ามันเป็นพื้นที่ที่เป็นกลาง บริสุทธิ์ และไร้ความหมาย แต่ในความเป็นจริง ห้องสี่เหลี่ยมสีขาวนี้ เป็นเหมือนเครื่องมือที่คอยทำหน้าที่ลดความหมายของบริบทแวดล้อม คอยกำหนดคุณค่า ถือครองอำนาจ และเปลี่ยนงานศิลปะให้กลายเป็นสินค้าที่มีมูลค่าอย่างสมบูรณ์ 

“WHITE CUBE 2026” ณ โรงสีบูรณะกิจ จังหวัดสุพรรณบุรี คือการทดลองเอาความสมบูรณ์แบบของกล่องสีขาว มาจัดวางให้อยู่ท่ามกลางร่องรอยความทรุดโทรมของโรงสีไม้เก่าที่ถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นภาพแทนของอุตสาหกรรมเกษตรในชนบท ที่ไม่สามารถปรับตัวให้ทันความเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย การจำลอง WHITE CUBE ขึ้นชั่วคราวไปตั้งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังและร่องรอยของอดีต จึงเป็นการตั้งคำถามโดยตรงว่า “พื้นที่” และ “สิ่งแวดล้อม” มีผลอย่างไรต่อการสร้างความหมายและมูลค่าให้กับงานจิตรกรรม

ภายในนิทรรศการนี้ ถูกนำเสนอ เป็น 3 ส่วนหลัก ที่ตั้งอยู่กลางโรงสีร้าง

WHITE CUBE 1: โดยอังกฤษ อัจฉริยโสภณ เลือกสรรผลงานจิตรกรรมสีน้ำ ที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยศิลปินตะวัน วัตุยา มาจัดแสดง พร้อมทั้งแบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งให้เป็นมุมจัดจำหน่ายผลงานของศิลปินในกลุ่มจิตรกรวันเสาร์ เป็น WHITE CUBE SHOP เพื่อสะท้อนภาพแกลลอรี่ในฐานะพื้นที่ซื้อขายผลงานศิลปะ โดยตั้งชื่อว่า “ARTIST+RUN SUPHANBURI”

WHITE CUBE 2: โดยมิตร ใจอินทร์ เปิดพื้นที่แห่งความหลากหลาย ด้วยการเลือกสรรผลงานของเพื่อนศิลปินมากหน้าหลายตามาจัดแสดงร่วมกัน ทลายกรอบและขอบเขตเดิมๆ ของห้องนิทรรศการกระแสหลัก

WHITE CUBE 3: โดยสมยศ หาญอนันทสุข นำเสนอมุ้งสีชมพูขนาด 5 x 8 เมตร ภายในติดตั้งผลงานจิตรกรรมขนาดเล็กของตัวเอง ที่แขวนอยู่บนโครงสร้างไม้ เปลี่ยนนิยามของกล่องขาวให้กลายเป็นพื้นที่ของชีวิตประจำวันและความเป็นส่วนตัว สมยศ หาญอนันทสุข ได้สร้างกรอบการรับรู้ที่ขัดแย้งและการซ้อนทับระหว่าง WHITE CUBE ของสถาบันศิลปะ กับ มุ้งสีชมพูอันเป็นสัญญะของชีวิตประจำวันและความเป็นส่วนตัว และโรงสีข้าวที่ถูกทิ้งร้างเป็นแทนของยุคสมัยที่ปรับตัวไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลง ได้สร้างชั้นของความหมายที่ซับซ้อนระหว่างพื้นที่ของโรงสี พื้นผิวที่โปร่งเบา ทะลุทะลวง และ พื้นผิวของงานจิตรกรรมนามธรรมขนาดเล็ก ที่ถูกจัดวางอย่างผิดที่ผิดทาง  

Angkrit Ajchariyasophon, White Cube, 2026, Unpainted 320 gsm cotton canvas on white pine wood stretcher bars with wood preservative coat, 6 pieces, each: 110 x 110 cm (43.3 x 43.3 in)

.

Exhibition: TRANSVERSE: Navigating Emerging Thai Art, June 13 - September 27, 2026 at Four Seasons Hotel Bangkok ART Space by MOCA BANGKOK In collaboration with Neu Contemporary

.

The six square canvases in this gallery have not been painted on, and I have not made any marks on them. Their only journey has been being ordered, paid for, transported, and hung on the walls of this art exhibition space.

What appears here is not a “picture” or a “painting,” but rather a state before a picture is born. The empty white surface of the canvas still preserves all the potential of being ready to become a painting.

My work began with an interest in the meaning of painting. In the past, the meaning of a painting matched the power, meaning, and context of the space where it was shown. Then came Modernism, which created the "White Cube" to separate painting from the outside world. This turned paintings into mere objects floating on clean white walls reducing their meaning to something neutral. Yet, at the same time, this space increases their value, turning them into finished commodities.

Perhaps these six square canvases are not paintings at all. They might be the conditions, the structures, and the power that allow painting to still have meaning today.

.

#angkritarchive #whitecube

วันที่ 11 มีนาคม เวลา 11:11 น. – 11 เมษายน 2552 เวลา 11:11 น.

“11:11″ เป็นทั้งสัญลักษณ์และประสบการณ์ตรง ที่อยู่นอกเหตุเหนือผล เป็นรหัสยปรากฏการณ์หรือเป็น”ขณะ”พิเศษ ที่เกิดขึ้นกับคนกลุ่มหนื่งในยุคแห่งเวลาแบบดิจิตอล รหัสย “ขณะ”11:11 นี้ถูกนำเสนอผ่านงานจิตรกรรมนามธรรมโดย มิตร ใจอินทร์ ซึ่งถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ ปี พ.ศ.2543 โดยมีรูปแบบเป็นแถบของสีซึ้งซ้อนทับหลายชั้นบนผ้าใบหลากหลายรูปร่าง และถูกระบายไปทั่วผืนผ้าใบทั้งสองด้าน จิตรกรรมนามธรรมชุดนี้มีลักษณะพิเศษที่เป็นกระบวนการมองเห็นได้ในหลายมิติ สีน้ำมันที่ศิลปินเลือกใช้เป็นสีที่มีลักษณะเฉพาะซึ่งผสมขึ้นใหม่ด้วยส่วน ผสมที่ผลิตขึ้นโดยศิลปินเอง งานชุด 11:11 เป็นงานที่สามารถจับ พับ ดัดแปลงได้โดยผู้ชมงาน รูปร่างของงานเปลี่ยนแปลงได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด อนึ่ง รหัสย “ขณะ” 11:11 นั้น มีผู้คนกลุ่มหนึ่งเชื่อกันว่า มีเทพเทวดา 1,111 องค์พยายามจะสื่อสารกับบุคคลบางจำพวก บุคคลที่ถูกเลือกสรรแล้ว บุคคลที่มีจิตอยู่นอกเหนือการคิดเชิงเหตุผลแบบวิทยาศาสตร์ เทวดาเหล่านั้นจะมีวิธีการเลือกโดยใช้ความบังเอิญอย่างมีนัยยะสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นการพบเห็นตัวเลข 11:11, 05:05, 12:12 10:01 ฯลฯ โดยความเชื่อที่ว่าผู้คนอยู่ส่วนหนึ่งซึ่งกำลังแสวงหา”ขณะ”แห่งอิสรภาพ ของดวงจิต ผ่านวิธีกัมมัฏฐานหรือการหยั่งรู้ ตระหนักรู้ วิธีการที่จิตจะเป็นอิสระจากการควบคุมของกามและกาย หลบหลีกจากการครอบงำของความคิดนึกเชิงเหตุผล หรือปลดปล่อยจิตให้คลายความลุ่มหลงยึดติดในทวิลักษณ์หรือของคู่ทั้งหลาย สิ่งเสพติดที่จิตพัวพันอยู่ในฐานะ “สิ่งรู้” นั่นเอง รหัสย“ขณะ”11:11 คือช่วงขณะเวลาพิเศษขณะหนึ่งของชีวิต คือสภาวะการหยั่งรู้ในปัจจุบันขณะ อันสงบรำงับ อย่างไม่มีขอบเขต จิตจะหลุดออกจากวงจรของเวลาในมิติของอดีตอนาคต เป็นขณะที่พลังงานทั้งหลายอันเป็นของคู่หยุดการทำงานลง เป็นขณะที่จิตมีอิสระจากสิ่งรู้ทั้งหลาย แม้เพียงชั่วขณะ แต่ก็คล้ายดังกับมีชีวิตนิรันดร

เกี่ยวกับศิลปิน

มิตร ใจอินทร์ เป็นที่รู้จักในวงการศิลปะร่วมสมัยของเชียงใหม่มานานกว่าสามสิบปี แม้จะมีชีวิตที่ผกผันไปตามสถานการณ์ มิตรก็ยังปฏิบัติจิตรกรรมกิจอยู่ไม่เคยขาดช่วงตอน นับตั้งแต่เขาได้เข้าศึกษาในโรงเรียนสิริกรศิลปวิทยาในปี1978เป็นต้นมา นิทรรศการครั้งนี้เป็นการแสดงงานศิลปชนิด Solo ครั้งแรกของเขาในภาคเหนือ หลังจากงานนิทรรศการครั้งล่าสุดของเขาที่ เว่อร์แกลลอรี่(ver gallery) เมื่อปี 2549 มีชื่องานที่ยาวที่สุดในประวัติศาสตร์ศิลป์ว่า “เลิกสนุกมาทุกข์กันเถิด…ครบรอบ 15 ปี ของความปริวิตกเรื่องสภาพอากาศโลก โลกทัศน์แปรเปลี่ยน สังคมพังครืน ทิฐิมานะของกระฎุมพี เชียงใหม่จัดวางสังคมและศิลปะซึ่งฉิบหายวายวอด” เป็นงานที่ผู้ชมถูกกลืนกินอย่างเป็นมิตรโดยไม่ทันตั้งตัว มิตร ใจอินทร์ เกิดเมื่อปี พ.ศ. 2503 ที่อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่ ทำงานศิลปะอยู่ที่จังหวัดลำพูนกับกวิณีสาวสวยนาม เพ็ญ ภัคตะ

หมายเหตุ : นิทรรศการ 11:11ไม่มีงานเลี้ยงเปิดนิทรรศการ ซึ่งเป็นไปตามเจตนารมณ์ของศิลปิน

………………………………………………………………………………………………………

11:11: freedom from the known

Abstract painting by Mit Jai-in

"11:11" is both a code and a direct experience beyond reason. It refers to an extraordinary moment experienced by people in our digital age. This phenomenon has inspired the paintings that Mit Jai-in has been creating since 2000. They feature colored paint in overlapping, multiple layers in diverse geometric configurations, on both sides of the canvas. Mit mixes oil paints like cooking to make his paintings. Each canvas can be handled by the viewer, who may fold, bend and otherwise manipulate it to change its shape however wanted.

11:11 refers to the belief by a certain group of people that there are 1,111 angels trying to communicate with certain individuals. These individuals think in a way that is beyond the control of logic or scientific reason. Their minds are more free. The angels communicate with them by sending signals via digital clocks or watches. The sign is any reading like 11:11, 12:12, 10:01 and so on.

The people receiving these signals are searching for a special moment, an instant of freedom from the known. In this search, they employ meditation, the awareness of mental attention. This practice frees their minds from interference by the body, by desire, by mundane needs. They seek practices that help them escape from the prison of thinking, especially systematic thinking based on logic or reason. They aspire to free their minds from dualistic thinking. They believe that the mind is always addicted to the known, to memories, to perception and to past experience.

11:11 is a special moment of being, of being in the moment. It is about awareness that penetrates to the present. This moment is limitless, infinitely peaceful, serene and sublime. The mind drops out from the dimensions of time, from past and future. At that moment, all kinds of oppositional energies slow down, or disappear. And so these paintings are intended as tools to help reach such state of being.

Mit Jai-in has been present in the contemporary art scene of Chiang Mai for over thirty years since 1978. 11:11 is his first solo exhibition in the North of Thailand.In 2006, he held an exhibition at Bangkok’s Gallery VER titled “Don’t be happy. Do be worried.”, which audiences eagerly devoured.

Mit Jai-in was born in 1960 in ChiangMai. He lives and works in Lamphun province withon behalf of the beautiful youngpoet Pen Pakata.

Note: Attendance at the 11:11 opening party will take place by spirit, in accordance with the artist’s intent.

260424

This marked my very first journey outside of my home country. While living in Dunedin, New Zealand as an exchange student, I began collecting the supermarket and department store flyers that littered the streets and pathways on my daily walks back to my accommodation.

By using these discarded materials to cover every surface of my student studio space—including my own clothes and everyday objects—I created an immersive environment of collage and installation.

Beyond a critique of consumerism, this work was a personal reflection on my new reality abroad. It explores the tension between choosing our own path or being chosen by our environment, what we can control versus what controls us, and the true meaning of freedom.

No Junk Mail (1997), Collage / Installation at the Student Studio Space, Dunedin School of Art, Otago Polytechnic, Dunedin, New Zealand.

1. นอร์ทฟอเรส สตูดิโอ (North Forest Studio) 

นอร์ทฟอเรส สตูดิโอ โดย จุลพร นันทพานิช ปัจจุบันเป็นอาจารย์พิเศษประจำคณะวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่่ อาจารย์จุลพรมีความสนใจเกี่ยวกับแนวคิดสถาปัตยกรรมสีเขียว (Green Architecture) ทั้งในเชิงกายภาพและเชิงจิตวิญญาณ โดยได้รับอิทธิพลทางความคิดมาจากการศึกษาสถาปัตยกรรมพื้นบ้านที่เคารพต่อธรรมชาติ นอกจากศึกษาและเผยแพร่แนวความคิดดังกล่าวแล้ว จุลพรยังใช้ชีวิตตามวิถีทางที่เอื้อเฟื้อต่อสิ่งแวดล้อม เช่น การปั่นจักรยานมาทำงาน การสร้างบ้านประหยัดพลังงานที่ใช้วัสดุในท้องถิ่น ไม่ใช้เครื่องมือไฟฟ้า และ พึ่งพิงธรรมชาติ 

“สถานการณ์โลกในตอนนี้ เรายืนอยู่บนปากเหว จึงอยากฝากให้มองอะไรให้ลึกและรอบด้าน แล้วจะเจอทางออก จะทำมากหรือน้อยก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”-จุลพร นันทพานิช

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสองส่วนคือ 

โมเดลผลงานการออกแบบทางสถาปัตยกรรม โดยใช้วัสดุธรรมชาติ ของนักศึกษาภายใต้การกำกับดูแลโดย อาจารย์จุลพร นันทพานิช  ขนาด 100 x 150  cm. จำนวน 10 โมเดล

กระเป๋าเดินทาง 1 ใบ ภายในบรรจุสิ่งของจำเป็นสำหรับการมีชีวิต (one suitcase living) 

...

2. พันพรรณ (PunPun) 

พันพรรณ โดย โจน จันได ชาวยโสธรที่ย้ายมาตั้งถิ่นฐานในอำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นผู้ก่อตั้ง ศูนย์เรียนรู้เพื่อการพึ่งตนเอง 

และศูนย์เก็บเมล็ดพันธุ์ โจน จันได มีชื่อเสียงจากการสร้างบ้านดิน จนเกิดกระแสสร้างบ้านดินไปทั่วประเทศ ปัจจุบัน โจน เก็บสะสมเมล็ดพันธุ์พืชผักพื้นบ้านเพื่อแจกจ่ายฟรีให้กับผู้ที่สนใจ

"ทำงานบ้านดินมา 10 ปี รู้สึกว่าเหนื่อยจึงอยากพัก บ้านดินทำเมื่อไหร่ก็ได้ แต่สิ่งที่อยากทำจริงๆในตอนนี้ คือการเก็บรักษาเมล็ดพันธุ์พื้นบ้านแท้ๆ มาเพาะปลูก การเก็บเมล็ดพันธุ์มีความสำคัญกว่าการทำบ้านดิน เพราะความรู้ในการทำบ้านดิน เรียนรู้ได้ง่าย ทำเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เมล็ดพันธุ์นับวันจะหายไปจากโลกทุกวัน การเก็บรักษาเมล็ดพันธุ์ต้องรีบทำ ไม่อย่างนั้นจะหายไปจากโลก ต้องเร่งรีบเก็บรักษาไว้" -โจน จันได

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสองส่วน

อิฐดิน(ไม่เผา) ผสมปุ๋ยคอก บรรจุเมล็ดพันธุ์มะเขือชนิดหนึ่ง จำนวน 100 ก้อน (ผมขอให้เพิ่มเป็น 200 หรือ 300 ก้อนเลยครับ ...ถ้าเป็นไปได้) วางเรียงกัน เพื่อแจกจ่ายในระหว่างนิทรรศการ

ภาพถ่ายพันธุ์ต้นมะเขือ(พร้อมกรอบ) ติดตั้งบนผนัง  

แนวความคิด

เรามีความเชื่อว่า การมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องง่าย ฉะนั้นเราจึงพยายามให้พันพรรณเป็นที่ทดลองทางการเรียนรู้เพื่อหาความง่ายให้กับชีวิตโดยเรียนรู้วิธีการพึ่งพาตนเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

การพึ่งตนเองในที่นี้หมายถึงการพึ่งตนเองในเรื่องปัจจัย 4 คืออาหาร บ้าน ผ้า และยา ทั้ง 4 อย่างนี้เคยเป็นเรื่องง่ายสำหรับทุกคนมายาวนานหลายร้อยปีแต่พอเรามีการพัฒนา มีความเจริญมากขึ้นปัจจัย 4 อย่างนี้กลายเป็นเรื่องที่ยากเกินฝันเราเห็นว่าการพัฒนาวิถีชีวิตมนุษย์ในปัจจุบันมันผิดพลาดล้มเหลวและไม่ยั่งยืนเพราะยิ่งพัฒนายิ่งทำให้คนลำบากมากขึ้น เป็นทุกข์มากขึ้น ตายเร็วขึ้น คนไม่ชื่นชมเพลิดเพลินกับการมีชีวิตอยู่บนโลกอันงดงามใบนี้เลยต่างคนต่างเครียด หงุดหงิด เศร้า เหงา สิ้นหวัง แล้วจะทนอยู่ต่อไปทำไม? เราเชื่อว่าทุกคนสามารถพัฒนาตัวเองกลับไปสู่การมีชีวิตที่ง่ายได้ ดังนั้นเราจึงรวมตัวกันทดลองเรียนรู้เพื่อที่จะอยู่อย่างยั่งยืน

วิธีการเรียนรู้ของพวกเราเน้นที่ การลงมือทำความเข้าใจที่แท้จริงเกิดจากการเผชิญเกิดจากประสบการณ์จริง ไม่ใช่เกิดจากการอ่านการฟังการอยู่ที่นี่จึงเน้นที่การทำงานใช้แรงงาน การใช้แรงทำให้เรามีแรงแต่การใช้เงินทำให้เราเสียเงิน

เรามีความเชื่อว่า การมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องง่าย ฉะนั้นเราจึงพยายามให้พันพรรณเป็นที่ทดลองทางการเรียนรู้เพื่อหาความง่ายให้กับชีวิตโดยเรียนรู้วิธีการพึ่งพาตนเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

การพึ่งตนเองในที่นี้หมายถึงการพึ่งตนเองในเรื่องปัจจัย 4 คืออาหาร บ้าน ผ้า และยา ทั้ง 4 อย่างนี้เคยเป็นเรื่องง่ายสำหรับทุกคนมายาวนานหลายร้อยปีแต่พอเรามีการพัฒนา มีความเจริญมากขึ้นปัจจัย 4 อย่างนี้กลายเป็นเรื่องที่ยากเกินฝันเราเห็นว่าการพัฒนาวิถีชีวิตมนุษย์ในปัจจุบันมันผิดพลาดล้มเหลวและไม่ยั่งยืนเพราะยิ่งพัฒนายิ่งทำให้คนลำบากมากขึ้น เป็นทุกข์มากขึ้น ตายเร็วขึ้น คนไม่ชื่นชมเพลิดเพลินกับการมีชีวิตอยู่บนโลกอันงดงามใบนี้เลยต่างคนต่างเครียด หงุดหงิด เศร้า เหงา สิ้นหวัง แล้วจะทนอยู่ต่อไปทำไม? เราเชื่อว่าทุกคนสามารถพัฒนาตัวเองกลับไปสู่การมีชีวิตที่ง่ายได้ ดังนั้นเราจึงรวมตัวกันทดลองเรียนรู้เพื่อที่จะอยู่อย่างยั่งยืน

วิธีการเรียนรู้ของพวกเราเน้นที่ การลงมือทำความเข้าใจที่แท้จริงเกิดจากการเผชิญเกิดจากประสบการณ์จริง ไม่ใช่เกิดจากการอ่านการฟังเพียงเท่านั้น การอยู่ที่นี่จึงเน้นที่การทำงานใช้แรงงานเป็นหลัก

“การใช้แรงทำให้เรามีแรงแต่การใช้เงินทำให้เราเสียเงิน"

...

3 คำเปิง และ ใจ อรุณ ราวีน (ComPeung featuring Jai Arun Ravine)

คำเปิง เป็นองค์กรอิสระที่สร้างสรรค์โครงการศิลปินในพำนักแห่งแรกของประเทศไทย ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ. 2548 โดย พิสิฐพงศ์ สิระพิศุทธิ์(ศิลปินชาวเชียงใหม่) และ ดร.เฮเลน มิเชลเซ่น(อาจารย์ด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ) คำเปิง นิยามตัวเองว่าเป็น พื้นที่ปฏิสัมพันธ์(interactive platform)สำหรับศิลปิน ศิลปะและความคิดสร้างสรรค์ โดยร่วมกับ ใจ อรุณ ราวีน ศิลปินลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ที่จบการศึกษาระดับปริญญาโท ด้านวรรณกรรมและบทกวี จากมหาวิทยาลัยนาโรปะ นำเสนอภาพยนตร์สั้นและศิลปะการแสดงสด ในประเด็นเกี่ยวกับ “อัตลักษณ์และการข้ามเพศ”

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสองส่วน

วีดีโอโดยคุณใจ อรุณ ฉายผ่านเครื่องโปรเจคเตอร์ โดยตรงเข้าไปที่ผนังใหญ่ ห้องโซน B

performance ในวันเปิดงาน โดย ใจ อรุณ ราวีน

แนวความคิด

ComPeung featuring Jai Arun Ravine For “chiangmainow!” exhibition at BACC, Bangkok Updated 29th January 2011

Brief Concept

ComPeung understands  itself as an interactive platform providing artists with opportunities to create new works. As such ComPeung is featuring Jai Arun Ravine to explore questions of gender and identity in his video created during his ComPeung residency leading up to the exhibition and in his performance on the opening night for “Chiang Mai NOW!”

Brief Bio of ComPeung  

Located just outside of Chiang Mai in Doi Saket with its ever growing vibrant art scene and many facets of alternative lifestyles, ComPeung is the first non-governmental artist-in-residence program in Thailand. ComPeung was founded in early 2005 by art professionals who strongly believe that places defying the mainstream art's “obsession” with commerce rather than content are needed. Alternative places that experiment with and questioning the role of art, artists' positions, and the interdependence of art and society. ComPeung aspires to be one of these places, open to all who share the seriousness and the compassion for creativity, the collaborative spirit and who understand the responsibility artists and content providers have towards communities in involving them in creative endeavors.  Although team spirit is paramount for ComPeung and as such we do not believe in conventional work hierarchy but joint responsibility, the two major forces behind ComPeung are Pisithpong Siraphisut and Helen Michaelsen. Pisithpong holds a BFA from the Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University, Thailand. Not only his art, incorporating different media, but also his professional experience in the arts  field, his travels and community engagements deeply reflect his approach to life and art: to be involved and to make appropriate (peung) remarks (com). He shares this approach with Helen, who holds a PhD in art history. With extensive experience in multi-cultural and diverse art environments she has been working as a curator, art critic and writer, and as an art concept/art project developer. Believing in the  combined forces of creativity and education she has taught for almost a decade in total as a university lecturer in Bangkok and Chiang Mai. 

About ComPeung ComPeung, combining the two words com (a remark) and peung (appropriate), derives from Northern Thai Lanna language. Our vision and mission for ComPeung are to create those appropriate remarks, suitable to the situations, environments, and communities we deal with.

ComPeung is the first non-governmental artist-in-residence program in Thailand. Founded in 2005 by art professionals who strongly believe places that defy the mainstream art's obsession with commerce rather than content are needed. Alternative places that experiment with and questioning the role of art, artists' positions, and the interdependence of art and society. ComPeung aspires to be one of these places, open to all who share the seriousness and the compassion for creativity.

Since July 2005 when the idea of ComPeung started to become a lived reality, with the help of the artists in residence, the creative community and our friends, we, the ComPeung team, aspire to live up to the truest sense of the meaning of ComPeung. 

ComPeung is located in Doi Saket, Chiang Mai Province, Northern Thailand. Despite just being 20 km northeast of the city of Chiang Mai, Doi Saket so far has escaped the tourism trap. Due to its position Doi Saket is also the gateway to Chiang Rai and the Golden Triangle. With diverse local and ethnic communities traditional northern everyday culture is still very much alive in Doi Saket.

The actual ComPeung site, comprising of a total of 112 ares (2.8 acres), is situated in the outskirts of Doi Saket town and surrounded by hills, forests and natural lakes. Such tranquil surroundings together with a lively and diverse microcosm provide the unique setting for ComPeung. Vast opportunities await visiting and local artists to exchange ideas and share experiences through the process of creating artworks, developing conceptual projects as well as participating in workshops and other ComPeung activities.

Through the process of respectfully working and living together in basic sustainable conditions, we hope to encourage both visiting residents and locals to acutely reflect upon and learn from diverse facets of everyday life in this context. And perhaps as a consequence to gain more open and inclusive perspectives about seemingly contrasting positions in contemporary culture. ComPeung provides artists with a rural, peaceful retreat for work and play in an environment closely connected to nature through sustainable frameworks such as adobe dwellings. ComPeung holds the potential for art inspired by local culture through its collaboration with singular local resources.

ComPeung, a nonprofit organization, invites interested artists and content providers to submit their proposals for a residency @ ComPeung. We also welcome collaborative ideas, suggestions and proposals for future collaborations as well as constructive feedback and comments. To keep in touch of what is happening at ComPeung, please check out our regularly updated website.

About Jai Arun Ravine Jai Arun Ravine is a transgender-identified, multi-disciplinary writer, dancer, visual and performing artist of mixed Thai and white American heritage. Jai received an MFA in Writing & Poetics from Naropa University and a BA in Interdisciplinary Asian Studies from Hollins University. Jai’s work is forthcoming from Corollary Press, Journal of Southeast Asian American Education and Advancement and Drunken Boat, and appears in Here is a Pen: An Anthology of West Coast Kundiman Poets (Achiote Press, 2009) and under the name Alysha Wood in Across and Between the Void with Thai poet Padcha Tuntha-obas (Achiote Press, 2008) and TinFish 18: The Long Poem Issue (TinFish Press, Summer 2008), among others. Jai received a fellowship from the Kundiman Asian American Poetry Retreat in 2009. 

Proposed Project

“Spatial Fields” and Country Roads: 

Creating Transformative Spaces Inclusive of Thai Trans-Masculinities

Introduction

This proposal is divided into three sections. In Objectives I introduce the breadth of Thai national and Thai American identity as it intersects with tom and trans-masculine gender expression in Thailand and female-to-male (FTM) transgender (trans) and trans-masculine gender expression in the United States. I define my approach, provide a brief historical and cultural context, outline main areas of focus and highlight the urgency of creating a space in which these complex, layered and differing identities can meet in conversation. In Goals I provide specific details of project components and potential products and outcomes. In Attachments I provide a sample of creative writing and short film work that explores similar themes I hope to expand and develop. 

Objectives

A: To create and promote self-defined spaces inclusive of the breadth of Thai trans-masculinities

As a trans-masculine-identified artist of mixed Thai and white American heritage, I am interested in creating mutable spaces for Thai transgender identities, specifically trans-masculinities, in which Thai national and Thai American notions of gender can thrive, dissolve and reconstitute. Due to the many spaces in which western ideals or conformist socio-cultural structures impose fixed definitions and expectations of gender onto us, I believe that this fluidity is urgently needed, especially for trans-masculine expression, since sexism and strict roles for female bodies render much of our experience with gender and sexuality improper and invisible. 

Through writing, film and performance I aim to respectfully examine the historical and current condition of trans-masculine gender expression, including tom identity, in Thailand, as well as history and personal experience regarding trans-masculine gender expression within Thai American cultures in the United States. With respect to the ways in which Thai and American perspectives construct the spaces of culture and gender differently, I hope to create and promote the value of a non-hierarchical space in which these varying views can meet in conversation.

Since many Thai masculine- and feminine-identified female-bodied individuals refer to themselves as tom and dee, borrowing from the English words “tomboy” and “lady,”

 I am interested in how Thai trans-masculinities are constructed outside of Thai cultural forms and roles, while simultaneously existing inside of them. I would like to examine the rupture and doubling that occurs when gender identity forces a Thai transgender person to exist bi-culturally—when being transgender means they must borrow or assume an “American” self—and how this bi-cultural rupture relates to my own experience growing up with a Thai mother in a predominantly white environment in the United States. Through exploring the shock and discomfort of returning to Thailand as a trans-masculine person, I hope to begin repairing the erasures that have caused my trans identity to make invisible my Thai identity. By re-immersing my body in Thailand’s geography and language, I hope to investigate the possibility of coexistence and create structures for my trans and Thai self to inhabit the same space. 

B: To create visibility through film and performance, focusing on the body’s relationship to nature

If in fact much of the material used to create identity is shaped by the social norms of urban centers, I am interested in transgender identities within Thai culture that come into being in rural environments.

 Inspired by how Thai filmmaker Apichatpong Weerasethakul and American choreographer Anna Halprin explore the human body’s relationship to nature, I would like to look toward the gender diversity in plants and non-human animals to see how this might shape readings of and possibilities for the transgender body.

 An urban environment often colonizes transgender bodies and forces them into set roles; I am interested in the ways in which rural Thai trans-masculinities differ from urban trans-masculinities and how the natural environment could render new spaces for habitation, expansion and growth.

The disciplines of experimental film and performance can be powerful vehicles for self-making, particularly within marginalized communities that lack mainstream visibility and positive media representation. In making the body visible—in one’s own image and with one’s own agency—film and performance can be utilized to push through expectation and create new spaces for growth. Images of Asian transgender people are often packaged as comic relief, tortured psychotic or gender-bending fantasy; their bodies are exoticized, eroticized, fetishized or “other.” I want to offer images and possibilities for Thai and Thai American trans-masculinity that concerns lived experience, where our identities are “complicated, spatial fields of representation,”

 where our bodies are a dynamic part of organic life. 

C: To foster positive, informative discussion and community connection

Due to a lack of visibility and agency for trans-masculine-identified Thais—in Thailand and the United States—as well as an overall lack of visibility and agency for Asian trans-masculine people, I am offering an urgent and valuable perspective as a trans-masculine half-Thai American who has feet in both genders and both cultures, a lens that I hope will enrich the landscape of Thai and transgender identity discourse. Like Shinjuku Boys from Japan and 3xFTM from Korea, I want to contribute to a lineage of artistic, documentary and experimental film concerning Asian trans-masculinity, as an offering for other Thai and Thai American trans-masculine people. 

By verbalizing our experiences I hope that this project will enable positive and informative discussions about what it means to be Thai and transgender and form local and cross-cultural community connections. I aim to bridge the gap between Thai national and Thai American trans-masculinity and not only make our lives visible, but allow for safe spaces in which we are empowered to let our identities decompose, mutate and transform, utilizing an experimental and multi-disciplinary approach that includes writing, dance, film and performance. 

Goals 

Summary: To compile a manuscript consisting of personal narratives of trans-masculine-identified Thai nationals and Thai Americans, creative writing and historical research. To shoot and edit a short experimental film consisting of recorded sound and text, which will be a part of a live performance installation and community discussion. 

A: To conduct research and create a community feedback loop

In an effort to keep my work relevant to the communities I hope to empower and make visible, I intend to reach out to toms, trans-masculine-identified Thai nationals and Thai Americans and create an archive of their experiences in the form of interviews or personal narratives.

 I hope to create a public network, such has a multi-author blog accessible online, in which these populations can come together within a larger community, converse with one another and provide project feedback. I understand that time and resources may not allow me to carry out this component to its fullest potential within a one month period; however, I have included it since I intend to expand upon this aspect of my project in the future. 

B: To compile a manuscript of written work

Since I am predominantly a writer, I see research and writing as driving the formation of the other project components, shaping my choices around movement and the body, shooting and editing the short film and creating the live performance installation. I hope to compile creative writing, personal narratives and historical research, including Thai and English language, into a manuscript and query publishers and small presses such as Silkworm Books in Thailand for publication. 

C: To shoot and edit a short experimental film 

I would like to shoot and edit a short artistic, experimental film. I plan to function as the sole camera operator but welcome collaboration with others if possible. I intend to work with duration and sequence in relation to the landscape and experiment with ways of framing my body against natural elements, using task-oriented movement and choreographed phrases to create “random, continuous image[s].”

 In the sound design I plan to include natural sounds and recorded text from the manuscript. 

D: To create a performance installation and community discussion

The project will culminate in a live performance installation, open to the public. The short film will be projected along with live text narration and movement, with ample space for viewers to engage the work. I would like to conclude with a post-performance discussion that includes local and international community resources. I plan to disseminate the film online and through other forms of social networking to enable a larger forum for discussion. 

...

4. สตูดิโอ มาลาเต (Malateh Media Studio)

สตูดิโอ มาลาเต เป็นองค์กรอิสระ ก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ.2553 โดย สันติภาพ อินกองงาม และ เพื่อนศิลปินชาวเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์ในการเก็บสะสมฐานข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ศิลปะร่วมสมัยและสื่อท้องถิ่น โดยขยายพื้นที่ไปทั่วบริเวณภูมิภาคลุ่มน้ำโขง และกลุ่มชาติพันธุ์ในเชียงใหม่ ผ่านโครงการภาพยนตร์และมิวสิควีดีโอ “เชียงราม่า” ซึ่งประกอบไปด้วย(เชียงตุง, เชียงรุ้ง, เชียงทอง, เชียงใหม่ และ เชียงราย) 

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสามส่วนคือ 

1. เชียงราม่า โปรแกรม ภาพยนตร์สั้น มิวสิควีดีโอ ฯลฯ ฉายเข้าผนังในพื้นที่โซน B 2. ภาพยนตร์สั้น "เชียงใหม่นาว!" ฉายผ่านจอทีวี พลาสม่า ติดผนัง บริเวณทางเข้างาน (?ต้องดูพื้นที่จริงอีกทีครับ) 3. บู๊ทดีเจ เชียงราม่า จัดเปิดเพลง ชาติพันธุ์ ในวันเปิดงาน (? ต้องจัดตารางเกี่ยวกับลำดับของการแสดงอีกครั้งครับ)

...

5. ชมรมอนุรักษ์นกและธรรมชาติล้านนา (Lanna Bird and Nature Conservation Club)

ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2542 จากเหตุที่จังหวัดเชียงใหม่จะจัดให้มีการประกวดเสียงร้องของนกปิ๊ดจะลิวขึ้น จึงได้มีการรวมกลุ่มพูดคุยกันของคนรักนกและธรรมชาติ ถึงความห่วงใยในสถานการณ์การลดจำนวนลงของนกปิ๊ดจะลิวในพื้นที่ภาคเหนือ ต่างมีความเห็นพ้องต้องกันว่าการจัดประกวดนกปิ๊ดจะลิวนั้นเป็นการส่งเสริมขบวนการดักจับและค้านก ซึ่งจะส่งผลโดยตรงต่อจำนวนนกในธรรมชาติ จึงได้ร่วมกันยับยั้งการจัดประกวดเสียงร้องของนกปิ๊ดจะลิวจนสำเร็จลง จากกลุ่มคนที่มีแนวคิดเดียวกัน จึงร่วมกันก่อตั้ง “ชมรมอนุรักษ์นกและธรรมชาติล้านนา” ขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์คือ 1. ดำเนินการอนุรักษ์นกและธรรมชาติเพื่อให้เกิดความรักและเข้าใจธรรมชาติอย่างถูกต้อง 2. เป็นศูนย์กลางในการแลกเปลี่ยน เผยแพร่ข้อมูล ประสบการณ์ในเรื่องนกและธรรมชาติของล้านนา 3. สนับสนุนกิจกรรมดูนก และกิจกรรมศึกษาธรรมชาติให้กว้างขวาง

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสามส่วน

1. ภาพถ่าย ภาพวาดสีน้ำ สเก๊ตช์ คัดสรรจากสมาชิกในชมรมฯ ติดแสดงบนผนัง ประกอบ caption ที่ส่งสารเรื่อง "สิทธิสัตว์" ปลูกฝังความเข้าใจในธรรมชาติ (ยังไม่ทราบจำนวน)  2. ตู้ไปรษณีย์ และ ขาตั้งโปสการ์ด แสดงโปสการ์ดที่ผลิตโดยชมรมฯ ติดแสตมป์(รูปนก)พร้อมส่ง โดยมีตู้รับบริจาค อยู่ด้วย ให้ผู้ชมงานที่ต้องการส่งโปสการ์ดบริจาคเงินค่าโปสการ์ด โดยรายได้จะนำไปสนับสนุนกิจการของชมรม 3. กิจกรรม bird walk ทุกวันอาทิตย์ โดยความร่วมมือของชมรมจากเชียงใหม่ และ ชมรมกรุงเทพฯ จัดอบรมความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการดูนก การใช้อุปกรณ์ ฯลฯ (กิจกรรมนี้จัดตลอดระยะเวลาสองเดือนในนิทรรศการเชียงใหม่นาว!) กลุ่มเป้าหมายได้แก่ นักเรียนจากโรงเรียนในสังกัดกรุงเทพมหานคร และ บุคคลทั่วไป 

แนวความคิด

ชมรมอนุรักษ์นกและธรรมชาติล้านนา Lanna Bird and Nature Conservation Club

ก่อตั้งขึ้นในปี 2542จากเหตุที่จังหวัดเชียงใหม่จะจัดให้มีการประกวดเสียงร้องของนกปิ๊ดจะลิวขึ้น จึงได้มีการรวมกลุ่มพูดคุยกันของคนรักนกและธรรมชาติ ถึงความห่วงใยในสถานการณ์การลดจำนวนลงของนกปิ๊ดจะลิวในพื้นที่ภาคเหนือเพราะมีการดักจับนกกันอย่างกว้างขวาง เพื่อส่งไปขายยังทั่วประเทศจนในภาคเหนือพบนกปิ๊ดจะลิวลดน้อยลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ต่างมีความเห็นพ้องต้องกันว่าการจัดประกวดนกปิ๊ดจะลิวนั้นเป็นการส่งเสริมขบวนการดักจับและค้านก ซึ่งจะส่งผลโดยตรงต่อจำนวนนกในธรรมชาติเพราะในปัจจุบันการเพาะพันธุ์นกปิ๊ดจะลิวในที่เลี้ยงเป็นเรื่องที่ทำได้ยากและใช้ต้นทุนสูง จึงได้ร่วมกันยับยั้งการจัดประกวดเสียงร้องของนกปิ๊ดจะลิวจนสำเร็จลง 

จากกลุ่มคนที่มีแนวคิดเดียวกัน จึงร่วมกันก่อตั้ง “ชมรมอนุรักษ์นกและธรรมชาติล้านนา” ขึ้นในวันที่ 9 กันยายน 2542

โดยมีวัตถุประสงค์คือ

ดำเนินการอนุรักษ์นกและธรรมชาติเพื่อให้เกิดความรักและเข้าใจธรรมชาติอย่างถูกต้อง 

เป็นศูนย์กลางในการแลกเปลี่ยน เผยแพร่ข้อมูล ประสบการณ์ในเรื่องนกและธรรมชาติของล้านนา

สนับสนุนกิจกรรมดูนก และกิจกรรมศึกษาธรรมชาติให้กว้างขวาง

กิจกรรมของชมรม

โครงการ “สำรวจนกดอยอินทนนท์” เพื่อเป็นการเผ้าติดตามและระวังปัญหาของสิ่งแวดล้อมของดอยอินทนนท์  จัดในเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปี โดยจัดต่อเนื่องมาตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๔๓

โครงการ “เดินชมนกเชียงใหม่” มุ่งหวังที่จะส่งเสริมและสนับสนุนในผู้คนที่อาศัยในเขตเมืองได้สัมผัสและใกล้ชิดกับธรรมชาติมากยิ่งขึ้น โดยอาศัยนกเป็นตัวเชื่อมโยง จัดทุกวันอาทิตย์แรกของเดือน โดยจัดต่อเนื่องมาตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๔๑

โครงการ "สำรวจนกอุ้มบาตร ณ ประตูท่าแพ” ใช้จำนวนนกอุ้มบาตรที่มารวมนอนกันบริเวณประตูท่าแพ เป็นดัชนีชี้วัดคอยเผ้าระวังปัญหาสิ่งแวดล้อมของเชียงใหม่ จัดในช่วงเดือนตุลาคมบริเวณประตูท่าแพ โดยจัดต่อเนื่องมาตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๔๗

โครงการ "สำรวจนกปิ๊ดจะลิว เชียงใหม่" ทำการสำรวจประชากรนกปิ๊ดจะลิวและนกชนิดอื่นๆในตัวเมืองเชียงใหม่ เพื่อใช้เป็นดัชนีบ่งบอกสถานภาพของนกในตัวเมืองและเป็นการเผ้าระวังคุณภาพของสิ่งแวดล้อมในเมืองเชียงใหม่ โดยจัดต่อเนื่องมาตั้งแต่ปีพ.ศ. ๒๕๔๒

เป็นวิทยากรให้กับกลุ่ม หรือหน่วยงานราชการ ที่ต้องการอบรมเรื่องระบบนิเวศและสิ่งแวดล้อม   

เชิญวิทยากรที่มีความเชี่ยวชาญด้านธรรมชาติวิทยามาบรรยายให้กับสมาชิกและผู้สนใจทั่วไป ...

6. บริษัทย้อนแยงสุนทรียะ และ ต่อลาภ ลาภเจริญสุข (Yonyang featuring Torlarp Larpjaroensook)

บริษัทย้อนแยงสุนทรียะและสหาย ก่อตั้งโดยศีลวัตถ์ รมยานนท์ เป็นบริษัทไร้รูปแบบและยากที่จะให้คำนิยาม บริษัทย้อนแยงฯ สร้างสรรค์กิจกรรม เหตุการณ์ อาหาร และ ศิลปะปฏิสัมพันธ์ ด้วยแนวความคิด “ศิลปะยั่วยุจินตนาการ” โดยร่วมมือกับศิลปินนักวัฒนธรรมร่วมสมัย ในหลายโครงการ ไม่ว่าจะเป็น วงดนตรีย้อนแยง, ร้านอาหารฮาเทหน้า, ครัวคุณก้าน, ย้อนแยงบูติค, โครงการหลูใจพระ, คณะตลกย้อนแยง ฯลฯ บริษัทย้อนแยงฯได้กลายเป็นเครื่องหมายการค้าของความโกลาหลอลหม่านร่วมสมัยที่เกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลาในสังคมไทย โดยในนิทรรศการ เชียงใหม่นาว! บริษัทย้อนแยงสุนทรียะได้ร่วมมือกับ ศิลปินต่อลาภ ลาภเจริญสุข เกิดปี พ.ศ. 2520 ที่จังหวัดอยุธยา จบการศึกษาปริญญาตรีจากคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ หลังจากนั้นก่อตั้ง ซีสเคป อาร์ต สเปซ (Seescape Art Space) ซึ่งพื้นที่แสดงผลงานศิลปะสำหรับศิลปินอิสระ ในปี พ.ศ. 2010 ต่อลาภได้สร้างสรรค์ 3147966 Mobile Art Gallery เพื่อเป็นพื้นที่แสดงงานศิลปะเคลื่อนที่ เพื่อจัดแสดงในพื้นที่ต่างๆของจังหวัดเชียงใหม่ 

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสองส่วนแยกจากกัน

1. ออฟฟิศของบริษัทย้อนแยงฯ (installation) แสดงผลงานจิตรกรรม+ประติมากรรม ที่ผ่านมาของบริษัท เช่น เรือแคนนู จิตรกรรมน้ำจิ้ม หลูใจพระ ฯลฯ และ ฯลฯ  2. รถแกลลอรี่ของเหิร จะขับจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพฯ ไปจอดบริเวณหอศิลป์บริการของกระเดื่อง มีการแสดงดนตรี วงและ วงอื่นๆ ที่บริเวณหอศิลป์บริการ 

แนวความคิด

บริษัทย้อนแยงสุนทรียะและสหาย

ย้อนแยง  ย้อนแปลว่า ถอยกลับ  แยง เเปลว่า มอง(ต้องออกเสียงเป็นนาสิกในภาษาเมือง) แปลว่า ถอยกลับไปมอง(ใหม่)

คือบริษัทรับจ้างยั่วยุจินตนาการ ออกแบบศิลปะร่วมสมัยที่พร้อมจะถอยกลับไปเริ่มต้นวิธีคิดใหม่ๆนับหนึ่งประวัติศาสตร์กันใหม่อย่างช้าๆใคร่ครวญ โดยใช้แรงบันดาลใจในการก้าวกระโดดของประวัติศาสตร์ศิลป์ที่ผ่านมาและโรงงานสำหรับรับสั่งทำ ออกแบบผลงานศิลปะร่วมสมัยทุกชนิด สามารถรองรับความคิดได้ทั้ง ศิลปิน คนรักศิลปะจนถึงลูกค้าที่หลากหลายสาขาอาชีพที่ต้องการสร้างสรรค์และทดลองการเป็นศิลปินชั่วคราวจนถึงถาวรนิรันดร์

โดยมีบุคลากรทีมงานมืออาชีพ ที่พร้อมจะสร้างสรรค์ บริการอย่างประทับจิต และสังเคราะห์สิ่งที่เชื่อมโยงกับลูกค้าทุกท่านที่เชื่อในความคาบเกี่ยวกับวัฒนธรรมตนเองได้อย่างประสานความคิดรวบยอดในราคาที่แสนย่อมเยาว์และเปี่ยมไปด้วยการเเลกเปลี่ยนในปัญญา

ในการแสดงผลงานชุดนี้ ณ หอศิลป์ ทางทีมงานและองค์ประชุมของบริษัทเห็นดีงามกับการที่จะเปิดตัว บริษัทย้อนแยงฯอีกครั้ง เพื่อให้ชาวกทม.ได้พบบริการใหม่ๆที่อาจเป็นส่วนเติมเต็มจินตนาการให้กันและกัน ถ่ายเทระหว่างบริษัทย้อนแยงฯจนถึงกระแสมวลจนหลัก โดยมี รายละเอียดของผลงานคร่าวๆดังนี้ นำผลงานและความสำเร็จที่ผ่านมา และงานใหม่ที่ยังไม่เคยได้นำเสนอที่ไหนมาก่อน นำมาติดตั้งและมีผู้ชำนาญการคอยอธิบายแนะนำ ถึงที่มาที่ไปอย่างละเอียดปึ๊ก!!!

เช่น ออฟฟิศเคลื่อนที่สามารถคอยตามบำรุงบำเรอสุนทรียะของมวลชน, น้ำจิ้มหลูใจพระ, หลูใจพระปะทะจอห์นนี่(ก๋วยเตี๋ยวเรือ), เครื่องพวงลวงหัวใจ(landscape), งานประติมากรรมมากประโยชน์กว่าที่เคยเป็น(พุทธะ ดาเมียน เฮิร์ซ), L.H.O.O.(Q)จากน่านฟ้าประวัติศาสตร์ศิลป์โลก สู่ หลูใจพระคนดีคนเดิมคนเดียว ณ ถนนนิมมานฯ, คนหนังเหนียวแกลลอรี่, ย้อนแยงฯบูติค, ภาพประวัติวงดนตรีย้อนแยงฯที่ได้ตระเวนแสดง ตามเวทีคอนเสิร์ทชั้นนำของประเทศไทย, พร้อมเปิดตัว วงดนตรีวงใหม่ ababubet ค่าย ย้อนแยงเรคคอร์ด 

และศิลปินรับเชิญ ต่อลาภ ลาภเจริญสุข ศิลปินจากลำคลองอยุธยาผู้พุ่งสู่น่านฟ้าโพสต์โมเดิร์น กับการเดินทางของ แกลลอรี่ศิลปะร่วมสมัยเคลื่อนที่ ที่มิได้เป็นเพียงแค่ชุดความคิดที่ค้างเติ่งอยู่บนหอยงาช้างดั่งที่เคยเป็นอยู่……………….

คำว่าศิลปะคืออะไร………………ได้ตายไปแล้ว แต่………ความคิด…อะไรบ้างที่เป็นศิลปะ!!!!!!!! “ไม่มีศิลปะอะไรจะใหม่ได้อีกแล้วแต่มันจะทำได้แค่ให้ความรู้สึกใหม่ๆที่ไม่รู้จบ” "จิตไม่ยอมหลับใจไม่ยอมตื่น นอนดายดิ้นในซุปเปอร์ไอเดีย หวังผ่อนคลายอย่างสร้างสรรค์สู่มวลชน"

"เราต่างเกิดมาเพื่อเป็นแรงบันดาลใจซึ่งกันและกัน" "การโกหกมิทำให้เสียศักดิ์ศรีใดๆนอกจากจะถูกจับได้เท่านั้น!!!!

ด้วยรักและบริการที่จริงใจใสซื่อ

บริษัทย้อนแยงสุนทรียะและสหาย

...

7. พิพิธภัณฑ์จิตวิญญาณร่วมสมัย แห่งศตวรรษที่ 31 (31st Century Museum of Contemporary spirit)

พิพิธภัณฑ์จิตวิญญาณร่วมสมัยแห่งศตวรรษที่ 31 ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2554 โดย คามิน เลิศชัยประเสริฐ  พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ประกอบไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ 7 ตู้ เรียงต่อกันเป็นเลข 31 สะสมผลงานศิลปะที่คามินเป็นผู้คัดสรร ภายใต้แนวความคิด “ร่างกายคือพิพิธภัณฑ์ จิตวิญญาณคือศิลปะ”

“เราไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้อื่นได้ ถ้าเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อน สิ่งเหล่านี้มีอยู่ในเราทุกคนแล้ว เพียงแค่ปลุกให้มันตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ความรัก ความเมตตา เสรีภาพในการแสดงออกที่เกิดจากการเคารพในคุณค่าความเป็นมนุษย์ภายในตนและผู้อื่นรวมทั้งความกล้าหาญที่จะเรียนรู้เพื่อก้าวข้ามข้อจำกัดของความรู้ที่มีอยู่ในสังคม”-คามิน เลิศชัยประเสริฐ

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสองส่วน

1. ภาพถ่ายมุมสูง (bird eye view) 31st Century Museum of Contemporary Spirit (Station) ขยายใหญ่ แล้วให้ผู้เข้าร่วมเซ็นต์ชื่อทับบนภาพ  2. เขียนโลโก้ขนาดใหญ่ติดบนผนัง  3. เสื้อยืดจำนวน 300 ตัว แจกฟรี โดยผ่านการตอบคำถามว่า "คุณคิดว่าโลกของเรามีปัญหาอะไร และ ถ้าคุณมีพรหนึ่งอย่างคุณจะขออะไรให้โลกใบนี้ดีขึ้น?" (ตัวอย่างเสื้อยืดในไฟล์แนบ) คำตอบทั้งหมดจะถูกนำไปใส่ไว้ในเวบไซต์หรือเฟซบุ๊คของพิพิธภัณฑ์ 31  4. เวบไซต์ และ เฟซบุ๊ค หนังสือ Fine Art ฉบับเดือนมีนาคมเป็นส่วนหนึ่งของงาน 

แนวความคิด

พิพิธภัณฑ์จิตวิญญาณร่วมสมัย แห่งศตวรรษที่ 31 ร่างกายของเรา คือ พิพิธภัณท์ของเรา / จิตวิญญาณ คือ ศิลปะ

เมื่อวัยเด็กความสุขอย่างหนึ่งของข้าพเจ้าคือการได้เฝ้าดูท้องฟ้าและดูก้อนเมฆ มันเหมือนกับงานประติมากรรมที่มีชีวิตที่ธรรมชาติสร้างขึ้น มีรูปร่างต่างๆ มากมายและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา บางเวลามันก็จะจับตัวกันเป็นเมฆก้อนใหญ่สีดำ แล้วกลายเป็นฝนตกลงมา ในวัยนั้น ข้าพเจ้าสงสัยมากว่า ก้อนเมฆมันเกิดจากอะไร? กลายเป็นฝนได้อย่างไร? และมันจะลอยไปที่ไหน?

เช่นเดียวกัน พิพิธภัณฑ์แห่งศตวรรษที่ 31 เปรียบเสมือนก้อนเมฆที่เกิดจากน้ำ ที่ถูกแสงแดดแผดเผา ระเหยกลายเป็นไอน้ำและไปรวมตัวกันกลายเป็นก้อนเมฆแล้วเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาขึ้นอยู่กับสถานที่หรือสภาวะแวดล้อม ในที่นี้มันไม่ใช่เพียงแค่ตู้คอนเทนเนอร์เจ็ดแปดตู้มารวมตัวกันเป็นเลขสามสิบเอ็ดและบรรจุ “หลักฐาน” เกี่ยวกับกิจกรรมทางวัฒนธรรม ในนั้น หรือ คนสองสามร้อยคนมายืนรวมตัวกันเป็นตัวเลขสามสิบเอ็ด หรือแม้แต่เวบไซต์พิพิธภัณฑ์แห่งศตวรรษที่ 31 ที่ได้จัดทำขึ้น สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสัญลักษณ์ทางความคิดที่เกิดจากความสงสัยของข้าพเจ้าในเรื่องคุณค่าทางจิตวิญญาณในการมีชีวิตอยู่ ความหวัง และการเปลี่ยนแปลง โดยความหมายที่แท้จริงของพิพิธภัณฑ์แห่งศตวรรษที่ 31 ที่ข้าพเจ้าต้องการจะสื่อถึง ความหมายของพื้นที่ทางวัฒนธรรมในโลกอนาคตที่มีอยู่ในชีวิตและจิตวิญาณของเราทุกคน ว่าเราทุกคนควรมีเสรีภาพในการแสดงออกมากขึ้น ไม่ขึ้นอยู่กับสถาบันทางสังคมหรือกลุ่มคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเป็นผู้กำหนดระบบคุณค่าทางวัฒนธรรมของสังคม ดังเช่นปัจจุบันที่เป็นอยู่ ทุกชีวิตมีคุณค่าในแบบเฉพาะปัจเจกบุคคลและในขณะเดียวกันก็เรียนรู้ที่จะเคารพในคุณค่าที่แตกต่างของผู้อื่น

ฝนที่ตกสามารถเกิดขึ้นได้ในทุกสถานที่ทั่วโลกตลอดเวลาในสภาพแวดล้อมที่มีอุณหภูมิและเหตุปัจจัยอื่นๆ ที่เหมาะสม เช่นเดียวกัน การแสดงออกทางจิตวิญญาณของมนุษย์ที่ปรากฏออกมาในพฤติกรรมทั่วไป กิจกรรมทางวัฒนธรรม หรือผลงานทางศิลปะ สามารถเกิดขึ้นได้จากเราทุกคนตลอดเวลาและในทุกสถานที่ ขึ้นอยู่กับเหตุการณ์ที่มากระทบต่อบุคคลนั้นๆ เปรียบเสมือนการแสดงออกถึงคุณค่าของความรัก ความเมตตา ความเคารพในคุณค่าของความเป็นมนุษย์ซึ่งกันและกัน รวมถึงเสรีภาพในการแสดงออก ที่ปราศจากการคาดหวังเชิงผลประโยชน์มากเกินไป สิ่งเหล่านี้ มันเคยมีอยู่ในเราทุกคน แต่ด้วยเหตุผลบางประการ อาจเป็นความรู้ การศึกษา วัฒนธรรม ศีลธรรม รวมถึงกฎหมายและความเชื่อต่างๆ ในวัยที่เราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ มันได้ปิดกั้น ความกล้า ความจริงใจ ในการแสดงออก ถึงคุณค่าเหล่านี้ ในการดำเนินชีวิตของคนในสังคมปัจจุบัน

ความบริสุทธิ์ของจิตวิญาณที่เคยมีอยู่ในเราทุกคนในวัยเด็ก ที่ปราศจากความกลัว ความกังวล เต็มไปเสรีภาพของการแสดงออก พร้อมที่จะเรียนรู้สิ่งต่างๆ ตลอดเวลาอย่างมีความสุข ความเบิกบาน ความตรงไปตรงมา ยังคงมีอยู่จริงหรือ? ในพวกเราที่เป็นวัยผู้ใหญ่ อาจกล่าวได้ว่า วิถีธรรมชาติดูเหมือนจะโหดร้าย แต่ก็เป็นการเกื้อหนุนกันและกันของสิ่งต่างๆ สัตว์ใหญ่กินสัตว์เล็ก เมื่ออิ่มแล้วมันก็พอ ไม่ได้สะสม สัตว์อื่นที่เล็กกว่าก็มากินต่อ ทุกสิ่งเกื้อหนุนกันเป็นห่วงโซ่อาหาร แต่ด้วยกิเลสของมนุษย์ ทำให้เราแตกต่างจากสัตว์ เราได้ทำลายห่วงโซ่อาหารและวิถีธรรมชาติดั่งเดิม เราฆ่ากันไม่ใช่เพราะความหิวหรือความต้องการทางธรรมชาติเพื่อการดำรงอยู่ แต่เพราะกิเลส ตัญหา เราสะสมทรัพย์และอาหารเพื่อความมั่งคลั่ง มั่นคงในอนาคต จนเพื่อนเราอีกมากมายไม่มีจะกินในวันนี้ เราทำสงคราม สร้างอาวุธต่างๆ เพื่อที่จะป้องกันตัวเองจากผู้อื่น และไม่เคยคิดที่จะหยุดสร้างอาวุธ แต่เรากลับออกคำสั่งห้ามให้ผู้อื่นสร้างอาวุธเพื่อป้องกันตัวเขาเอง มนุษย์พูดถึงเรื่องสันติภาพในโลกโดยที่ไม่เคยพยายามสร้างสันติภาพขึ้นในตัวเองก่อน เราไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมของผู้อื่นได้ ถ้าเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อน สิ่งเหล่านี้มีอยู่ในเราทุกคนแล้ว เพียงแค่ปลุกให้มันตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ความรัก ความเมตตา เสรีภาพในการแสดงออกที่เกิดจากการเคารพในคุณค่าความเป็นมนุษย์ภายในตนและผู้อื่นรวมทั้งความกล้าหาญที่จะเรียนรู้เพื่อก้าวข้ามข้อจำกัดของความรู้ที่มีอยู่ในสังคม

(www.31centurymuseum.org) ข้าพเจ้าหวังว่าพื้นที่นี้เป็นการรวบรวมไอน้ำที่มีอยู่ในท้องฟ้า ให้มารวมกันเป็นก้อนเมฆ พร้อมที่จะรอคอย แสงแดดและความอบอุ่น ที่มีอยู่ในพวกเราทุกคน ที่จะช่วยทำให้ก้อนเมฆนี้ได้กลายเป็นน้ำฝน และตกลงมาสู่พื้นดินเพื่อหล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตต่างๆบนโลกใบนี้อีกครั้งหนึ่ง

คามิน เลิศชัยประเสริฐ 13-16 กุมพาพันธ์ 2553

Our Body Our Museum / Spirit is Art. 31st Century Museum of Contemporary spirit

My childhood happiness was to gaze into the sky full of clouds which were mimicking living sculptures, which naturally came in different forms and shapes. The clouds change shape all the time, but sometimes they gather as one big black heavy cloud hanging in the sky ready to pour rain. At that age I always wondered what are clouds made of? How do they become rain? And where would it drift towards?

Similarly, the Museum of 31st Century is just like the condensed clouds ready to pour rain. The appearance of the clouds changes all the time depending on terrain and surrounding factors – just like the Museum of 31st Century. The museum is not just seven or eight containers grouped together to form the number thirty-one, just to fill with cultural artifacts, nor two or three hundred people that form the number thirty-one, but also includes the website of the Museum of the 31st Century.

These components are not just the symbol of ideas derived from my curiosity regarding spiritual values in the living for hope and for change. The real meaning of the Museum of 31st Century is about cultural space of the future for our living and inner spirit. It is about liberating our freedom of expression. I believe one should not be dominated by any social institute or a group of people who make decisions for us on our societal and culture values. Every single life has a remarkable value, so we need to respect the differences.

Rain can happen anywhere in the world as long as the conditions are right. This statement applies just the same to expressions which can happen anytime, anywhere, in any form such as through behaviors, cultural activities, or artworks which depends on the right factors. It is like the value of love, compassion and respect we show to each other including freedom of expression. These considerations are in all of us, but for some reasons – perhaps it is because of what we have gone through in life for our self-benefit. Unfortunately, education and socialization took that freedom away. The more we learn about social values, ethics, social norms, cultural beliefs, and most disciplines, the less freedom remains.

When we were young, our childhood innocence helped us to be daring, less worrisome, giving ourselves lots of alternatives in expression, while always challenging ourselves to learn new things with a positive and eager attitude. Do we still have those attitudes as we become adult? Along our path to becoming an adult, it can be said that life was cruel. But it is like the interconnectedness of many things.

For example, in the natural order of things a predator will kill its prey in order to survive, but humans, consumed by greed and lust, will destroy an entire food chain not to relieve our hunger, but to satisfy our greed. While animals will kill to eat, we will kill for trophies, for our ego, for our greed, or for accumulating money and goods for an imagined or illusionary future. This often results in destruction of species and environments, resulting in hunger and chaos for those living in that environment.

We cause wars. We produce weapons to protect ourselves and never stop producing, yet do not want others to also build weapons. Humans talk about world peace, but never promote peace in ourselves. We cannot change others’ behaviors if we did not change ourselves first. We need the courage to go beyond what we have learned and cultural limitations to awaken our natural state of love, compassion and freedom of expression. These expressions of our human spiritual values can happen only when we have respect for these values in ourselves and others.

The website www.31centurymuseum.org is a space where the work and activities that express our human spiritual values can continue whether there are physical containers or not. Just as a cloud can collect humidity, waiting for the right conditions to rain, so this website- like a cloud – is waiting to be nourished by the sunshine and warmth of our love, compassion and freedom of expression by all of us until they can rain down. This rain will further nourish the world.

Kamin Lertchaiprasert June 2010

8. แร็บบิตฮู้ด สตูดิโอ (Rabbithood Studio)

ที่อยู่ 32 ซอยนิมมานเหมินทร์ 1 ถนนนิมมานเหมินทร์ ต.สุเทพ อ.เมือง เชียงใหม่ 50200 โทรศัพท์ 086 663 0303 อีเมล [email protected]>, [email protected]

แร็บบิตฮู้ด สตูดิโอ คือสตูดิโอออกแบบขนาดเล็ก ก่อตั้งโดย วชิรา รุธิรกนก(อดีตบรรณาธิการรุ่น 2 ของนิตยสารอะเดย์) แร็บบิตฮู้ด เป็นสตูดิโอที่สนใจเรื่องการออกแบบจากเนื้อหา(content-based design) และรับงานออกแบบเพื่อสังคม ผลงานที่ผ่านมาเช่น การออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์สำหรับไทร อาร์ม (Try Arm) บริษัทผลิตชุดชั้นใน โดยอดีตพนักงานหญิง 1,959 ชีวิต ที่ถูกเลิกจ้าง ด้วยเหตุผลจากพิษเศรษฐกิจ หรือ โครงการแผนที่ต้นไม้ใหญ่ในเขตเมืองเชียงใหม่ เริ่มต้นตั้งแต่ปี พ.ศ.2551 (Big Tree Map 2008) ซึ่งแร็บบิตฮู้ด มีความตั้งใจจะจัดทำขึ้นทุกปี และ โครงการเส้นทางเดินป่าอนุรักษ์ธรรมชาติกิ่วแม่ปาน เป็นต้น

รูปแบบผลงาน คือ สิ่งพิมพ์ทุกชนิดของนิทรรศการ 

... 9.มูลนิธิที่นา (theland foundation)

มูลนิธิที่นา ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2541 ที่ตำบลน้ำบ่อหลวง อำเภอสันป่าตอง ในพื้นที่ทุ่งนาขนาด 5 ไร่ โดยฤกษ์ฤทธิ์ ตีระวนิช และ คามิน เลิศชัยประเสริฐ ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก "พุทธเกษตร" ของ ปราชญ์ชาวบ้านฉลวย แก้วคง และ "เกษตรธรรมชาติ" ตามแบบอย่างของ มาซาโนบุ ฟูกูโอกะ เกษตรกรชาวญี่ปุ่น เจ้าของทฤษฎี do-nothing farming (เกษตรกรรมแบบไม่ทำอะไรเลย) มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างชุมชนทดลองทางศิลปะสำหรับศิลปินรุ่นใหม่ โดยผสานเข้ากับเทคนิควิปัสสนาและวิธีการแบบเกษตรกรรมธรรมชาติ  มูลนิธิที่นาได้จัดกิจกรรมทางการเกษตร ฝึกวิปัสสนาและทำงานศิลปะ ควบคู่กัน ดำเนินงานด้วยระบบอาสาสมัคร  จัดกิจกรรมโครงการหนึ่งปี(One Year Project) มาแล้วถึงสองครั้ง โดยให้ศิลปินรุ่นใหม่ เข้าพำนักและทำงานศิลปะร่วมกันเป็นระยะเวลา 1 ปี กิจกรรมปลูกข้าวเป็นประจำทุกปี โครงการบ้านศิลปิน รวมถึงการเข้าร่วมนิทรรศการและสัมมนาระดับนานาชาติหลายครั้ง   

รูปแบบผลงานแบ่งเป็นสองส่วนคือ 

1. ภาพต้นฉบับ 24 ชิ้น ของศิลปินทั้ง 24 ท่าน พร้อม caption 2. edition ภาพพิมพ์ 2 กล่อง วางอยู่บนโต๊ะ(เราต้องมีโต๊ะใช่ไหมครับ หรือจะใช้เป็นแท่นวางประติมากรรม) 

แนวความคิด

เรื่อง  

ขอความอนุเคราะห์การสนับสนุนกิจกรรมเปิดตัวโครงการสนับสนุนผลงานศิลปินเพื่อหาทุนดำเนินงานมูลนิธิที่นา

หลักการและเหตุผล

ในการดำเนินกิจกรรมของมูลนิธิที่นา เพื่อให้สนองตอบต่อวัตถุประสงค์ในการ ส่งเสริมงานด้านการศึกษาเรียนรู้

เข้าใจ ตนเองด้วยเทคนิควิปัสสนา ส่งเสริมงานด้านเกษตรกรรมธรรมชาติ และส่งเสริมงานด้านศิลปวัฒนธรรม โดยแสดง ออกผ่าน กิจกรรมหลัก (Main Activity) ของมูลนิธิฯ คือ กิจกรรม”โครงการหนึ่งปี” (One Year Project) รวมทั้งกิจกรรมรอง อาทิ กิจกรรมปลูกข้าว ไม้ผล ไม้ยืนต้น สมุนไพร และพืชผักสวนครัว โดยวิถีแห่งเกษตรกรรมธรรมชาติ ไม่ใช้สารเคมีใดๆ การเปิดพื้นที่มูลนิธิฯ เพื่อสาธารณประโยชน์ สำหรับการสร้างบ้านหรือถาวรวัตถุ (Permanent Object) อันมีความหมายและ มีคุณค่าในเชิงศิลปวัฒนธรรม การจัดเสวนา การจัดแสดงผลงานหรือนิทรรศการ รวมทั้งการเข้าพักอาศัยใน “โครงการศิลปิน ในพำนัก” (Artist in Residence) ที่กล่าวมาเหล่านี้เป็นกิจกรรมที่มูลนิธิที่นา ดำเนินการตลอดมานับแต่จดทะเบียนก่อตั้งมูลนิธิฯ เมื่อปี พ.ศ.2547

ในความพยายามดำเนินกิจกรรมดังกล่าวข้างต้นอย่างสม่ำเสมอนั้น เป็นไปด้วยเหตุที่มูลนิธิฯ เล็งเห็นว่าทุกกิจกรรม สามารถให้คุณค่าในระดับสาธารณประโยชน์ได้ ตามวัตถุประสงค์ของการก่อตั้งมูลนิธิฯ 

การเรียนรู้ตนเอง

มูลนิธิที่นา สนับสนุนและส่งเสริมการเรียนรู้ตนเองด้วยเทคนิควิปัสสนา

การเรียนรู้ตนเอง เพื่อให้รู้จักตัวเอง แล้วในที่สุดจะเกิดความเข้าใจตัวเอง และขยับขยายออกไปเรียนรู้สิ่งที่อยู่ภายนอก ตัวเองแล้วรู้จักและเข้าใจผู้อื่นและปรากฏการณ์ต่างๆ ได้ในที่สุด 

การรู้จักตัวเองและยอมรับการมีตัวตนของผู้อื่นและสิ่งแวดล้อมแล้วปรับตัวเข้าหา ไม่่ไปพยายามแก้ไขบิดเบือนย่อม ทำให้เกิดสมดุลย์ในการดำรงอยู่ร่วมกัน หากปราศจากแรงกระเพื่อมใดๆ สมดุลย์จะคงอยู่อย่างนั้น

เมื่อทุกอย่างอยู่ในสภาวะสมดุลย์ ความสุขก็เกิด

การส่งเสริมงานด้านเกษตรกรรมธรรมชาติ

มูลนิธิที่นา ได้จัดสรรพื้นที่ของมูลนิธิแบ่งเป็นพื้นที่สำหรับบ้านเพื่อการอยู่อาศัย เลี้ยงสัตว์ และเพาะปลูกพืช ที่จำเป็น

ต่อการดำรงชีพขั้นพื้นฐานโดยไม่มีการใช้สารเคมีใดๆ หากการจัดสรรพื้นที่ภายในของเราเองทำได้อย่างสมดุลย์ ใช้สอยประโยชน์

ได้จริงและแบ่งสัดส่วนให้เหมาะสมกับลักษณะเฉพาะของแต่ละครัวเรือน ก็สามารถจะลดการพึ่งพาจากภายนอก ซึ่งเท่ากับ

ลดปัจจัยความเสี่ยงต่อการสูญเสียสมดุลย์ชีวิตของตนเองและสมาชิกในครอบครัวลงไปได้ เพราะเราเองเป็นกลไกควบคุมการ นำเข้านำออกของปัจจัยภายนอกภายในตามวิจารณญาณอันมีสติของเราเอง

พื้นที่เพาะปลูกของมูลนิธิฯ จะมีการปลูกพืชต่างชนิดหมุนเวียนไปตามฤดูกาล อาทิ พริกขี้หนู พริกชี้ฟ้า ต้นหอม

ผักชี ข่า ตะไคร้ แตงกวา ถั่วฝักยาว ผักกาด ผักสลัด โหระพา กระเพา มะนาว มะกรูด กล้วย มะละกอ เป็นต้น ส่วนไม้จำพวกยืน ต้นได้แก่ ชมพู่ มะม่วง มะพร้าว มะขาม ต้นดอกแค นอกจากนี้ยังมีพืชที่ขึ้นได้เองโดยธรรมชาติ เช่น ผักบุ้ง ตำลึง กระถิน

สำหรับพืชสำคัญที่สุดที่ี่มีการเพาะปลูกในพื้นที่มูลนิธิฯ ก็คือ ข้าว ซึ่งมีทั้งข้าวเจ้าและข้าวเหนียว โดยรวมมูลนิธิฯ

จะมีการปลูกข้าว 2-3 ครั้งในแต่ละปี ทั้งนี้ขึ้นกับปริมาณน้ำและน้ำฝน

ในการปลูกข้าวแต่ละครั้งซึ่งเราเรียกว่า “กิจกรรมปลูกข้าว” เราจะเชื้อเชิญบุคคลทั่วไปที่สนใจอยากเรียนรู้วิธีการ

ทำนาปลูกข้าวตามวิถีเกษตรกรรมธรรมชาติ มาเข้าร่วมกิจกรรมซึ่งจะได้รับความรู้ทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ 

กิจกรรมปลูกข้าว สามารถที่จะขยายผลนำไปสู่ประเด็นเกี่ยวข้องได้อย่างมากมายและแยบยล เป็นจังหวะดีๆ จังหวะ หนึ่งที่จะตอกย้ำให้กลุ่มคนที่เข้าร่วมกิจกรรมฯ ได้รับรู้ว่าข้าวแค่เพียงเมล็ดเล็กๆ สามารถส่งอิทธิพลต่อทุกชีวิตในสังคมได้ อย่างไร ในเมื่อคนรุ่นใหม่ซึ่งมีทรัพยากรที่สวนไร่นาตกทอดมาอยู่ในมือ่ไม่สนใจเรื่องของการทำนาเพราะซื้อข้าวกินสบายกว่า ปลูกข้าวกินเอง การขายที่นาให้กลุ่มทุนพัฒนาที่ดิน การรับมือกับโลกยุคโลกาภิวัฒน์อย่างผิดวิธีคิด เป็นต้น ที่ผ่านมามูลนิธิฯ พยายามเปิดโอกาสให้กว้างที่สุดต่อบุคคลทั่วไปให้ได้เข้ามามีส่วนร่วมกิจกรรมฯ

การส่งเสริมงานด้านศิลปวัฒนธรรม

มูลนิธิที่นา เชื่อว่า”ความสร้างสรรค์” คือหัวใจสำคัญของการพัฒนาสังคม ขณะที่ศิลปวัฒนธรรม เป็นสิ่งที่ค่อนข้าง จะอิสระมากที่สุดจากกฎเกณฑ์เงื่อนไขทางสังคม

ศิลปวัฒนธรรม ไม่ว่าจะเป็นของชนชาติใด มันก็คือรูปแบบหนึ่งที่แสดงออกมาในเชิงรูปธรรมได้มากกว่าของ 

“ความสร้างสรรค์” และความสร้างสรรค์ที่สมบูรณ์ควรมีพื้นฐานจากความมีเสรีภาพทางความคิดและการแสดงออก แต่ก็

ต้องเป็นไปโดยความเคารพในความเห็นที่ต่าง ขณะเดียวกันต้องมีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ตลอดเวลา “ความสร้างสรรค์” จึงจะ

ทำหน้าที่ของมันได้อิสระและสมบูรณ์

มูลนิธิฯ เปิดโอกาสให้มีการใช้พื้นที่เพื่อการแสดงออกทางศิลปวัฒนธรรมอย่างสร้างสรรค์ โดยสม่ำเสมอและโดย

ไม่มีข้อจำกัดว่าต้องเป็นศิลปวัฒนธรรมของไทยหรือต่างชาติใดๆ โดยแสดงออกผ่านกิจกรรมต่างๆ อาทิ โครงการหนึ่งปี 

(One Year Project) การจัดเสวนาในประเด็นที่เป็นที่วิพากษ์ของสังคม (Land of Forum) การเผยแพร่แนวความคิดปรัชญา ชีวิตของบุคคลที่สังคมให้การยอมรับผ่านสิ่งพิมพ์ประเภทหนังสือวารสารรวมถึงการให้การสนับสนุนในรูปพื้นที่สำหรับจัด

นิทรรศการหรือกิจกรรมใดๆ ที่เป็นไปเพื่อสนองตอบต่อวัตถุ ประสงค์ของมูลนิธิฯ ด้วย

แนวคิดในการหาทุนดำเนินงานมูลนิธิที่นา

เป็นเวลากว่า 10 ปีแล้วนับจากมูลนิธิที่นาก่อตั้งขึ้นเมื่อ พ.ศ.2541 เดิมเป็นที่รู้จักในนาม the land  จนปัจจุบันพัฒนามา

อยู่ในรูปของมูลนิธิ ภายใต้การบริหารจัดการโดยกลุ่มศิลปิน นักคิดนักปรัชญารุ่นใหม่ ซึ่งรับช่วงภารกิจที่จะสานต่อการแสวงหา

หนทางใหม่ๆ ในการใช้ชีวิต และนำเสนอสู่สังคมทั้งในระดับท้องถิ่นไปจนถึงระดับสากล  โดยกิจกรรมของมูลนิธิฯ  จะอยู่ในรูป

ของการศึกษาวิจัยเชิงสังคม สิ่งแวดล้อม กิจกรรมเชิงศิลปวัฒนธรรม  การสร้างความเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกให้เกิดขึ้นเมื่อต้อง ใช้ชีวิตอยู่ในสังคม มูุลนิธิฯ ต้องการมีส่วนร่วมแสดงออกทางความคิดและช่วยกระตุ้นบรรยากาศความตื่นตัวต่อศิลปวัฒนธรรม

ภายในระยะเวลา 3 ปีนี้ (พ.ศ.2553 – 2556) ทางมูลนิธิฯ มีความตั้งใจจะพัฒนาระบบสาธารณูปโภคพื้นฐานรวมทั้งสิ่ง

จำเป็น ที่จะทำให้กิจกรรมของมูลนิธิฯ ดำเนินไปได้อย่างคล่องตัวในอนาคต      โดยมีแผนที่จะสร้างสำนักงาน พื้นที่ทำงาน

ส่วนจัดแสดงนิทรรศการ ห้องนั่งสมาธิ รวมทั้งจัดหาโสตวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็น นอกจากนี้ยังต้องการจะปรับปรุงสภาพพื้น ที่ทำเกษตรกรรมและสานต่อโครงการทดลองเรื่องแหล่งพลังงานทางเลือก รวมถึงเปิดให้เป็นพื้นที่ี่ที่นักศึกษา ผู้สนใจและอาสา สมัครรุ่นใหม่ๆ สามารถจะใช้ทำกิจกรรมเพื่อพัฒนาตัวเองได้ด้วย      โดยเหตุนี้มูลนิธิฯ จึงอยากให้ศิลปินทั้งรุ่นเก่ารุ่นใหม่และ บุคคลที่อยู่ในแวดวงกิจกรรมทางศิลปวัฒนธรรม   มีโอกาสได้ร่วมแสดงบทบาทในการสนับสนุนการดำเนินงานของมูลนิธิฯ โดยจุดมุ่งหมายสูงสุดก็เพื่อประโยชน์ต่อสาธารณะ

ในการดำเนินการหาทุน ทางมูลนิธิฯ ได้ขอความอนุเคราะห์ไปยังเหล่าศิลปินและบุคคลคุ้นเคยที่มีปฏิสัมพันธ์อันดีกับ

มูลนิธิฯ ตลอดช่วง 10 ปีที่ผ่านมา ในการบริจาคผลงานศิลปะท่านละ 1 ผลงาน เพื่อจะนำมาเป็นต้นแบบสำหรับงาน Silk screen ซึ่งมูลนิธิฯ  ได้รับความอนุเคราะห์มาแล้วทั้งสิ้น 43 ผลงานจาก 43 ศิลปิน  (โดยสามารถชมผลงานของทั้ง 43 ศิลปินได้ผ่านทาง

<www.thelandfoundation.org>) แต่เนื่องจากข้อจำกัดด้านเงินทุนจึงคัดเลือกผลงานเหล่านั้นมาเพียง 24 ผลงานซึ่งได้แก่ผลงาน

ของศิลปินดังต่อไปนี้:-

1. Alicia Framis 13. Nico Dokx

2. Alexandre Perigot 14. Pier Luigi Tazzi

3. Angkrit Ajchariyasophon 15. Pierre Huyghe

4. Anton Vidokle 16. Rirkrit Tiravanija

5. Brandon Labelle 17. Robert Peters

6. Carl Michael Von Hausswolff 18. Superflex

7. Franz Pomassl 19. Suwan Laimanee

8. Geir Tore Holm 20. Thaiwijit Poengkasemsomboon

9. J.G.Thirlwell 21. Thasnai Sethaseree

10. Jorn Schafaff 22. Tobias Rshberger

11. Kamin Lertchaiprasert 23. Sossa Jorgensen

12. Mit Jai-In 24. Yoshitomo Nara

โดยแต่ละผลงาน ที่คัดเลือกมาจะถูกนำมาทำเป็นงาน Silk screen จำนวน 12 edition จากนั้นจะนำลงบรรจุกล่องจำนวนทั้งสิ้น 12 กล่อง (ฺBox set) ซึ่งในแต่ละกล่อง (Box set) จะมีงาน Silk screen บรรจุอยู่ 24 ชิ้นจาก 24 ผลงานศิลปิน ซึ่งมูลนิธิฯ จะเปิดโอกาส ให้ผู้สนใจได้ให้การสนับสนุนเพื่อเป็นทุนดำเนินงานตามวัตถุประสงค์ของมูลนิธิฯ ต่อไป มูลนิธิฯ เห็นว่าเป็นโอกาสอันดีที่จะใช้ พื้นที่และช่วงเวลาในงาน Chiang Mai Now! ประชาสัมพันธ์แนวคิดในการหาทุนดังกล่าวสู่สาธารณะต่อไป...

10. ชมรมจักรยานวันอาทิตย์เชียงใหม่ (CHIANGMAI SUNDAY CYCLING CLUB)

ชมรมจักรยานวันอาทิตย์เชียงใหม่ ก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี พ.ศ.2540 โดยมี ดร.นิรันดร โพธิกานนท์ เป็นประธานชมรม ได้เริ่มรณรงค์ให้คนเชียงใหม่ทดลองใช้จักรยานในวันอาทิตย์ โดยมีจุดนัดพบกันทุกเช้าวันอาทิตย์ เวลา ๗:๐๐ น. ณ ข่วงประตูท่าแพ รณรงค์การใช้จักรยานในระยะใกล้ ๕-๑๐ กม. และขับเคลื่อนนโยบายการมีทางจักรยานในตัวเมืองเชียงใหม่ การรณรงค์ใช้จักรยานมีพันธมิตรจากศูนย์ส่งเสริมอนามัยเขต 10 และมีการก่อตั้งชมรมจักรยานในหลายจังหวัดภาคเหนือ  มีการทำโครงการการส่งเสริมการออกกำลังกายในชีวิตประจำวันด้วยการใช้จักรยานในเชียงใหม่   “คนจะมีสุขภาพดีได้ออกกำลังกายไปในตัว เมื่อปั่นจักรยานไปทำงานและไปเรียน”-ชมรมจักรยานวันอาทิตย์เชียงใหม  

รูปแบบของผลงานที่จะแสดง

1. ภาพคัดสรรการรณรงค์การใช้จักรยาน ตั้งแต่สมัยเริ่มแรก จนถึงปัจจุบัน ที่สื่อให้เห็นความมุ่งมั่น ในการขับเคลื่อนนโยบายการใช้จักรยานในชีวิตประจำวัน และการมีระบบจราจรที่ดูแลความปลอดภัยแก่ผู้ใช้จักรยานในเชียงใหม่ 2. ภาพคัดสรรกิจกรรมจักรยานร่วมกันโดยชมรมจักรยานต่างๆ ทั้งในวันอาทิตย์ และวันสำคัญอื่นๆ รวมทั้งจักรยานทางไกลเทิดพระเกียรติ

3. การฉายวิดีโอเรื่องราวของตัวอย่างบุคคลที่ใช้จักรยานในชีวิตประจำวัน และวิดีโอการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะให้เมืองเชียงใหม่เป็นเมืองจักรยาน ที่มีอยู่แล้วหรือทำขึ้นใหม่ แล้วเรียบเรียงเป็นงานศิลปวัฒนธรรมที่มีชีวิต ตลอดงาน

4. การร่วมมือกันของชมรมจักรยานต่างๆ ที่จะปั่นจักรยานทางไกลจากเชียงใหม่ หรือจากจังหวัดของตน ระหว่างวันที่  ๒ เมษายน ๒๕๕๔ เพื่อไปร่วมงานเปิดแสดงศิลปะ-วัฒนธรรม ณ หอศิลปวัฒนธรรม กทม. วันที่ ๗ เมษายน ๒๕๕๔ ด้วยผู้คนที่ใช้จักรยาน 5. การร่วมแสดงปนิธานของชมรมจักรยานหรือผู้แทนชมรมจักรยานต่างๆ ซึ่งจะทำให้ทุกจังหวัดของตนเป็นเมืองจักรยาน ณ หอศิลปวัฒนธรรม กทม.ในวันเปิดงาน ซึ่งหากมีการทูลเชิญสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ มาเป็นองค์ประธานเปิดงาน ย่อมมีผลให้เกิดการกระตุ้นต่อรัฐบาลและหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้อง สนองรับการมีนโยบายสาธารณะ ให้มีสิ่งจูงใจและมีการสนับสนุนส่งเสริมการใช้จักรยานในชีวิตประจำวันไปทั่วประเทศ

แนวความคิด

แนวคิดของการนำเสนอเรื่อง ศิลปวัฒนธรรม-วิถีชีวิต

เชียงใหม่  NOW! ..สู่เมืองจักรยานของประเทศไทย

ดร.นิรันดร  โพธิกานนท์

ความเป็นมาที่เกี่ยวข้อง

เชียงใหม่เหมือนกับกรุงเทพและเมืองอื่นๆในอดีต ที่คนไทยซึ่งมีฐานะดีเคยใช้จักรยานเป็นพาหนะแทนการเดินเท้าแต่เดิม  จนได้รับความนิยมในคนฐานะดีจนถึงคนทั่วไป และกลายเป็นพาหนะที่ใช้ในชีวิตประจำวันของคนทุกชั้นอย่างแพร่หลาย ในต่างจังหวัด เช่นในเชียงใหม่ คนจากทุกทิศทาง ที่เข้ามาทำงานในเวียง(เมืองเชียงใหม่)..แม้ระยะทางกว่า ๑๐ กม. ก็ปั่นจักรยานเข้ามาทำงาน คนเชียงใหม่ในเวียงเองก็ใช้จักรยานไปทำงานและไปเรียนกันอย่างแพร่หลายในช่วงก่อนปี พ.ศ.๒๕๐๗  

เมื่อนิรันดร โพธิกานนท์  มาเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่(มช.)ครั้งแรกปี ๒๕๐๗ ก็ได้ใช้จักรยานปั่นจากบ้านพัก บ้านแม่หยวก ไปเรียนที่มช.อยู่ ๒ ปี และยังได้เห็นคน เชียงใหม่วัยทำงาน ปั่นจักรยานเข้าเมืองบนถนนสายเชียงใหม่-แม่ริม  และเริ่มเห็นคนใช้จักรยานยนต์ญี่ปุ่นในขณะนั้น และเห็นมันแพร่ระบาดไปในหมู่นักศึกษาบนถนนห้วยแก้ว จนเกิดเป็นปรากฏ การณ์“สาวมอเตอร์ไซด์”ที่ถูกเล่าย้อนหลังด้วยบทเพลงของ “จรัล มโนเพ็ชร”  ในที่อื่นๆก็เกิด ปรากฎการณ์คล้ายๆกัน แต่เรียกว่า “จักรยานคนจน” รถสี่ล้อเล็กปรากฏกาย รถสี่ล้อแดงปรากฏตัว และรถเมล์เหลืองหายไป  คนใช้จักรยานเริ่มหายไป  เมืองเชียงใหม่กลายเป็นเมืองที่ค่านิยมการใช้รถขยับมาเป็นรถเก๋ง  มช.และสถานศึกษาต่างๆของคนในวัยหนุ่ม-สาวเป็นสถานที่แสดงให้เห็นค่านิยมที่เปลี่ยนไปนี้  ผู้ปกครองที่มีฐานะมักซื้อรถยนต์ให้ลูกใช้ แทนจักรยานยนต์ที่เคยแพร่หลายอยู่เดิม เป็นรางวัลเมื่อสอบเข้าเรียนมช.ได้ แม้จะพักอยู่ในหอพักของ มช.ก็ตาม

คนเชียงใหม่เริ่มเห็นอาการป่วยของเมืองจากสภาพปัญหารถติด มลพิษมาก ถนนที่เคยให้รถวิ่งสองทาง เริ่มเปลี่ยนเป็นวิ่งทางเดียวเมื่อราวปี ๒๕๒๕  ถนนรอบคูเวียงกลายเป็นถนนวิ่งทางเดียว คนเดินทางต้องอ้อมวนไปกับรถเครื่องยนต์มากขึ้น และติดไฟแดงตามทางแยกสำคัญๆนานขึ้น ปัจจุบันรถติดนานขึ้น เป็น ๒-๔ แดง กว่าจะผ่านไปได้  โรงพยาบาลมหาราชเป็นสถานที่ซึ่งบ่งชี้ให้รู้ว่า ไม่มีที่ให้ผู้มาใช้บริการจอดรถได้ เพราะจำนวนรถมากมายท่วมถนนภายในและภายนอก เมืองเชียงใหม่ไม่มีรถประจำทาง ซึ่งทำให้คนเดินทางถึงที่หมายได้ทันเวลา-ในราคาที่ยุติธรรมเหมือนคนใน กทม.

พ.ต.ท.อนุ เนินหาด สารวัตรจราจรได้เริ่มรณรงค์ให้คนเชียงใหม่ทดลองใช้จักรยานในวันอาทิตย์เมื่อกลางมิถุนายน ๒๕๓๙ โดยมีจุดนัดพร้อมทุกเช้าวันอาทิตย์ เวลา ๗:๐๐ น. ณ ข่วงประตูท่าแพ (และเชิญชวนคนเข้าร่วมปั่นจักรยานรณรงค์และร่วมกิจกรรมต่อเนื่องโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆมาจนถึงปัจจุบัน) และเมื่อเดือนมีนาคม ๒๕๔๐ ได้ก่อตั้งชมรมจักรยานวันอาทิตย์เชียงใหม่ เพื่อรณรงค์การใช้จักรยานในระยะใกล้ ๕-๑๐ กม. ๐ และขับเคลื่อนนโยบายการมีทางจักรยานในตัวเมืองเชียงใหม่  จนผู้ว่าฯประวิทย์ สีหโสภณ  ขอความร่วมมือทั่วเมืองให้คนใช้รถยนต์และจักรยานยนต์ดูแลคนขี่จักรยานได้ปลอดภัย เป็นการขอให้ “มีทางจักรยานในหัวใจ”เป็นครั้งแรกเมื่อปี ๒๕๔๐   

กลางเดือนพฤษภาคม 2540 คนเชียงใหม่ที่ใช้จักรยานรู้สึกซาบซึ้งและประทับใจในสมเด็จพระเทพรัตน์ราชสุดาฯ เป็นล้นพ้น เมื่อพระองค์ท่าน ได้ทรงปั่นจักรยานกับพระสหายและผู้ว่าราชการจังหวัดเชียงใหม่(นายพลากร สุวรรรัตน์)ไป-กลับผ่านกองบิน 41 ไปยังสนามกีฬาสมโภชน์ 700 ปี ระยะทางไป-กลับประมาณ 30 กม.

เดือนสิงหาคม 2541 พ.ต.ท ประหยัชย์ บุญศรี รอง ผกก.จราจร ได้เสนอให้ทางชมรมฯเชิญประชุม หัวหน้าส่วนราชการทั้งของเทศบาลนครเชียงใหม่และสำนักงานขนส่ง กับกรรมการชมรมฯ และสนับสนุนให้ทดลองทำทางจักรยานในถนนหลายสายร่วมกับเทศบาลนครเชียงใหม่  แลมีพิธีเปิดใช้ทางจักรยานครั้งแรกโดยผู้ว่านประวิทย์ ที่ข่วงประตูท่าแพ เมื่อปี 2541  จึงเริ่มมี “ทางจักรยาน”ที่มีรูปจักรยาน และช่องเดินรถจักรยานขนานไปตามแนวถนนหลายสาย  แต่ไม่มีการห้ามรถจอดคร่อมทับทางจักรยานอย่างจริงจัง มาจนถึงปัจจุบัน คนเชียงใหม่ที่คิดใช้จักรยานจึงยังไม่มั่นใจในความปลอดภัยที่จะขี่จักรยานหลบรถที่จอดพร้อมกับต้องระวังรถเครื่องยนต์ที่จะแซงขึ้นมาจากข้างหลัง  ในขณะที่ผู้ปกครองก็ไม่กล้าให้ลูกหลานขี่จักรยานไปโรงเรียน แต่ไม่ขัดใจลูกหลานที่ขอใช้จักรยานยนต์ไปเรียนหนังสือ แม้อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะมีใบขับขี่

นิรันดร โพธิกานนท์ รับช่วงเป็นประธานชมรมจักรยานวันอาทิตย์เชียงใหม่เมื่อเดือนสิงหาคม 2542  หลังจากที่ประธานชมรมท่านแรก ศ.ม.ร.ว. นพ.ธันยโสภาค เกษมสันต์ เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง  การรณรงค์ใช้จักรยานมีพันธมิตรจากศูนย์ส่งเสริมอนามัยเขต 10 และมีการก่อตั้งชมรมจักรยานในหลายจังหวัดภาคเหนือ  มีการทำโครงการการส่งเสริมการออกกำลังกายในชีวิตประจำวันด้วยการใช้จักรยานในเชียงใหม่ สนับสนุนโดย สสส. นั่นคือ คนจะมีสุขภาพดีได้ออกกำลังกายไปในตัว เมื่อปั่นจักรยานไปทำงานและไปเรียน ชมรมจักรยานวันอาทิตย์ฯดำนินกิจกรรม “จักรยานเพื่อการเรียนรู้”กับโรงเรียนในเมืองเชียงใหม่ 8 แห่งและในรอบนอก 18  แห่ง พร้อมกับขับเคลื่อนนโยบายการมีทางจักรยานและระบบจราจรที่ดูแลความปลอดภัย  กิจกรรมจักรยานเพื่อการเรียนรู้ผ่านไปตามกำหนดเวลาของโครงการ โดยไม่มีความคืบหน้าของระบบจราจรที่ดูแลความปลอดภัย  ถึงแม้ตำรวจจราจรจะเป็นผู้ริเริ่มการรณรงค์การใช้จักรยาน แต่ตำรวจจราจรในอีก 3 ปีต่อมาและผู้บังคับการตำรวจภูธรเชียงใหม่อีก 4 สมัยถัดมาก็ขัดขวางการประกาศใช้เส้นทางจักรยานนำร่องที่ อนุกรรมการจัดการจราจรทางบก จ.เชียงใหม่เห็นชอบเมื่อ 13 กันยายน 2547 ติดต่อกันมาจนสิ้นปี 2551

เส้นทางจักรยานนำร่อง 3 สายที่ได้รับความเห็นชอบ แต่ถูกชะลอการเปิดใช้มีลักษณะพิเศษ ที่กำหนดให้ทำช่องเดินรถจักรยานสวนมาได้ ในถนนจราจรทางเดียว 3 สายคือ 1. ถนนลอยเคราะห์-ราชมรรคา ผ่านย่านนักท่องเที่ยวนอกคูเวียงเชื่อมกับภายในคูเวียง

2. ถนนช้างม่อย-ราชวิถี ผ่านย่านการค้าและที่อยู่อาศัยนอกคูเวียงสู่ที่ตั้งอำเภอเมืองภายในคูเวียง 3. ถนนเจริญประเทศ ผ่านย่านที่อยู่อาศัย ที่พักนักท่องเที่ยวและโรงเรียน 4 แห่ง

หลังจากมีการสาธิตประกอบการสัมมนาเรื่องการจราจรที่ปลอดภัยแก้ผู้ใช้จักรยาน ให้สื่อมวลชนเข้าใจและเห็นชัดเจนว่า  “การขี่จักรยานสวนได้ในถนนจราจรทางเดียวนั้นปลอดภัยกว่าการขี่ไปตามกระแสจราจร” ผู้บังคับการตำรวจภูธรคนใหม่ที่มาเชียงใหม่เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๕๒ ได้เล็งเห็นความดีงามที่เมืองเชียงใหม่ควรเป็นเมืองที่ใช้จักรยานกันมาก และน่าจะเป็นเสน่ห์แก่นักท่องเที่ยวและลดอันตรายจากความเร็วของการใช้รถจักรยานยนต์และรถยนต์ที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวัน จึงสนับสนุนการเปิดเส้นทางจักรยานดังกล่าวเมื่อ ๑๘ มีนาคม ๒๕๕๒ และมีการเปิดเส้นทางจักรยานส่วนใหญ่ที่เสนอ ๓ สายดังกล่าว เมื่อ ๖ เมษายน ๒๕๕๒ โดยอาศัยข้อกฎหมายเดียวกันกับที่ผู้บังคับการตำรวจภูธรก่อนหน้านั้นอ้างอิงว่า เส้นทางจักรยานดังกล่าวไม่ปลอดภัยและไม่ถูกกฎหมาย  

เมื่อวันที่ ๑๕ มกราคม ๒๕๕๔ ชมรมจักรยานวันอาทิตย์ฯได้ยื่นหนังสือขอให้กองบิน ๔๑ พิจารณาอนุญาตให้ผู้ใช้จักรยานเดินทางลัดผ่านกองบิน ๔๑ เพื่อสนับสนุนให้คนเชียงใหม่ใช้ชีวิตพอเพียง สนองพระราชปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง  ช่วยกันประหยัดพลังงาน ลดมลพิษ และร่วมกับนานาชาติในการลดภาวะโลกร้อนด้วยการหันมาใช้จักรยานเพิ่มขึ้น และร่วมกันทำให้เมืองเชียงใหม่เป็นเมืองจักรยานแห่งหนึ่งหรือแห่งแรกของประเทศไทย

... 11. DOMCUMENTARY (ดม-คิว-เมน-ทา-รี่)

ดม-คิว-เมน-ทา-รี่ ก่อตั้งโดย อุดม แต้พานิช(ศิลปินและนักแสดงที่มีชื่อเสียง) ดม-คิว-เมน-ทา-รี่ คือสตูดิโอศิลปะร่วมสมัย ที่สร้างสรรค์ผลงานศิลปะซึ่งกลมกลืนไปกับวิถีชีวิตร่วมสมัย วิธีการนำศิลปะไปผสมผสานกับสิ่งที่มีอยู่เดิม ปรับเปลี่ยนรูปร่างของสิ่งที่เราคุ้นเคยผ่านมุมมองที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอุดม แต้พานิช ทำให้ศิลปะถูกใช้อย่างกลมกลืนในชีวิตประจำวัน ผลงานของ ดม-คิว-เมน-ทา-รี่ ใช้สื่อที่แตกต่างกัน ทั้งจิตรกรรม ประติมากรรม วัสดุสำเร็จรูป มีความโดดเด่นในเรื่องของการออกแบบ และ วิธีคิดที่มีต่อวัสดุ วัตถุประสงค์ของ ดม-คิว-เมน-ทา-รี่ คือการผสานศิลปะให้เข้าไปอยู่ในชีวิตประจำวัน และ ทำให้งานศิลปะเป็นเรื่องที่ทุกคนสัมผัสเข้าถึงได้ง่าย 

รูปแบบผลงาน

ร้านไอศกรีม เปิดขายตลอดระยะเวลาของนิทรรศการ รายได้ทั้งหมดร่วมทำบุญ

(รายละเอียดเพิ่มเติมภายหลัง)

แนวความคิด

เราคงไม่ได้ทำศิลปะเพื่อให้ศิลปินดูเท่านั้น

ศิลปินได้พบเห็นศิลปะมามากพอแล้ว

คนธรรมดาที่รักศิลปะ

คนที่เฉย เฉย

คนที่ไม่รักศิลปะเลย

นั้นเราก็น่าจะสื่อสารด้วยเช่นกัน

---------------------------

We do not only create art for the artists,

They have seen enough art pieces.

Those ordinary who appreciate arts,

Those who feel nothing in their hearts,

Or those who do not care.

With them we should also share.

12. ปันยามูฟวี่คลับ (Punya Movie Club)

ปันยามูฟวี่คลับ ก่อตั้งโดย บดินทร์ เทพรัตน์ ซึ่งมีอาชีพหลักเป็นเภสัชกรนักท่องเที่ยว เจ้าของร้านขายยาชื่อว่า ปันยา(PunYa Midnight Phamacy) เปิดร้านตั้งแต่เวลาเที่ยงคืนถึงหกโมงเช้า มีอาชีพรองเป็นคอลัมนิสต์และกวี เขียนบทวิจารณ์ภาพยนตร์ลงในนิตยสารเกี่ยวกับภาพยนตร์หลายเล่ม ปันยามูฟวี่คลับ ได้ทำงานเชิงวิพากย์วิจารณ​์อธิบายความเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยผ่านบทวิจารณ์ภาพยนตร์ และการคัดสรรภาพยนตร์​  “ฉันเป็นดั่งนกไร้ขา บินไปบินมาไร้จุดหมาย โอกาสลงดินนั้นไซร้ ต่อเมื่อความตายมาเยือน”-ปันยามูฟวี่คลับ

รายละเอียดและแนวความคิด

เชียงใหม่ เป็นเมืองใหญ่ที่มีความเปลี่ยนแปลงทั้งทางสังคมและการเมืองอย่างรวดเร็วและมากมาย ทางศิลปินจึงเลือกที่จะตีความโจทย์ตรงคำว่า Now! ซึ่งแปลว่า “ปัจจุบันขณะ” ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ในมุมมองของโลกยุคหลังสมัยใหม่ กาลเวลาเป็นสิ่งที่ลื่นไหลและไม่ได้เป็นเส้นตรงเหมือนโลกยุคสมัยใหม่ อดีตอาจมีไว้เพื่อรับใช้ปัจจุบัน ดังที่จอร์จ ออร์เวลล์เคยเขียนไว้ในหนังสือ 1984 ว่า ใครที่สามารถควบคุมปัจจุบัน สามารถควบคุมอดีตได้ ซึ่งแรงบันดาลใจในการคิดคอนเซปต์ความเลื่อนไหลของเวลานี้มาจากผลงานศิลปะ 2 ชิ้น

ชิ้นแรกได้แก่ The Persistence of Memory (1931) ผลงานภาพวาดแนวเหนือจริงของซัลวาดอร์ ดาลี ซึ่งเป็นรูปนาฬิกาเหลว ผลงานที่สองได้แก่นิยายหนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว (One Hundred Years of Solitude) ของกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซซึ่งมีประโยคขึ้นต้นว่า "หลายปีต่อมา เมื่อเขายืนอยู่หน้าแถวทหารผู้ทำหน้าที่ประหารชีวิตด้วยการยิงเป้า พันเอกออเรริยาโน่ บุเอนดิยาหวนรำลึกถึงบ่ายวันหนึ่งเมื่อนานมาแล้วที่พ่อพาเขาไปดูน้ำแข็งที่ เพิ่งค้นพบ" ซึ่งในประโยคเดียวมีช่วงเวลาอดีต ปัจจุบัน และอนาคตปะปนกัน

ซึ่งโครงการที่ผมจะนำเสนอ มีสองส่วนดังต่อไปนี้

1.โรงหนังแห่งการขโมยเวลา

เป็นโรงหนังในคอนเซปต์ที่ว่า มนุษย์เราไม่ได้เป็นเจ้าของเวลาของตัวเองโดยสมบูรณ์

โดยจะมีการฉายหนังที่น่าสนใจ โดยแบ่งเป็นสองส่วนได้แก่ “หนังไทย” โดยจะมีการฉายหนังต่างประเทศที่สะท้อนถึงสังคมไทยได้อย่างดี พร้อมเสวนาจากนักวิจารณ์หรือนักวิชาการ ตัวอย่างหนังที่จะนำมาฉายได้แก่ 1984, Waltz with Bashir, Burma VJ, V for Vendetta เป็นต้น ส่วนที่สองได้แก่ “หนังไม่ไทย” โดยจะมีการฉายหนังสั้นไทยที่ตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับสังคมและวัฒนธรรมไทย โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับสังคมไทยที่เปลี่ยนแปลงไป (ซึ่งมักจะโดนตำหนิจากกลุ่มอนุรักษ์นิยมอยู่บ่อยๆ ว่า เป็นหนังไม่รักชาติ) ในคอนเซปต์ 12 Angry Young Men ฉายหนังสั้นของนักทำหนังสั้นไทย 12 ท่าน โดยจะมีการจัดตารางฉายวันละคน ท่านละประมาณ 5-6 เรื่อง พร้อมเชิญผู้กำกับแต่ละท่านมาเสวนาด้วย ตัวอย่างนักทำหนังที่ติดต่อไป ได้แก่ นวพล ธำรงค์รัตนฤทธิ์, มานัสศักดิ์ ดอกไม้, เฉลิมเกียรติ แซ่หย่อง, วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา เป็นต้น  

2.สมุดจารึกไร้กาลเวลา

ผลงานในส่วนนี้ จะมีการทำเป็นป้ายแสดงหน้าโรงหนัง 15 ป้าย จัดแสดงในคอนเซปต์ที่ว่า ถ้าสังคมสมัยก่อนมีเฟซบุ๊ค โดยจะนำประวัติศาสตร์การเมืองไทยร่วมสมัยอาทิเช่น เปลี่ยนแปลงการปกครองสมัย 2475, 14ตุลา 2516, 6 ตุลา 2519 และบุคคลในประวัติศาสตร์ อาทิ ปรีดี พนมยงค์, จิตร ภูมิศักดิ์ มานำเสนอประหนึ่งว่า ยุคสมัยนั้นมี facebook แล้ว เพื่อเป็นการวิพากษ์สังคมไทยในเชิงเสียดสีไปด้วยในตัว

ผู้ที่สนใจเข้าร่วมแน่นอนแล้ว ได้แก่ ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์, วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา, นฆ ปักษนาวิน, รัชฏ์ภูมิ บุญบัญชาโชค,นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์, ไทกิ ศักดิ์พิสิษฐ์, เฉลิมเกียรติ แซ่หย่อง, มานัสศักดิ์ ดอกไม้ 

“In Process” (ระหว่างทาง)

บางครั้งการเดินทางอาจเริ่มต้นจากการมีเป้าหมายอยู่ที่ปลายทาง

แต่บางครั้ง ก็เริ่มต้นจากการรับฟังเสียงบางอย่างภายในตัวเอง

สำหรับ โอ๋ ภารดี สัตตะรุจาวงษ์ การตัดสินใจเดินออกจากชีวิตเดิมในฐานะครูสอนภาษาจีน ย้ายบ้านไปอยู่เชียงราย และเริ่มเรียนศิลปะอย่างจริงจัง นับเป็นการใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์ต่อความต้องการของตัวเอง

นิทรรศการ “In Process” (ระหว่างทาง)” คือบันทึกของช่วงเวลา 3 ปีแห่งการเปลี่ยนผ่าน การเรียนรู้กระบวนการเติบโตจากภายใน ผ่านการฝึกฝนและทดลองทำงานศิลปะ

ความไม่สมบูรณ์แบบ การตัดสินใจ รวมถึงสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ ได้ทิ้งร่องรอยของเวลาและความรู้สึกเอาไว้ในผลงาน

นิทรรศการครั้งนี้ เป็นเหมือน “จุดพักระหว่างทาง” ที่เปิดพื้นที่ให้ผู้ชมได้หยุด และลองกลับมามองโลกภายในของตัวเองบ้าง ... อาจได้พบว่า เราทุกคนต่างก็อยู่ “ระหว่างทาง” ด้วยเช่นกัน

ขอขอบพระคุณทุกๆคนที่ร่วมทำให้ “ระหว่างทาง” ครั้งนี้ มีความหมาย

และขอบคุณศรีเวียง แกลเลอรี่ ที่เปิดพื้นที่อันอบอุ่นให้ผู้คนที่รักศิลปะได้มาพบกัน

อังกฤษ อัจฉริยโสภณ

17 พฤษภาคม 2569 ศรีเวียง แกลลอรี่ กรุงเทพฯ

In Process...

Sometimes, a journey begins with a destination in mind. But other times, it begins simply by listening to a whisper from deep within.

For Oh-Paradee Sattarujawong, the decision to step away from her established life as a Chinese language teacher, relocate to Chiang Rai, and pursue art with earnest dedication was an act of profound honesty toward her own desires.

The exhibition “In Process” serves as a chronicle of a three-year transition—a record of inner growth nurtured through constant artistic practice and experimentation. Imperfections, choices made, and uncontrollable elements have all left their marks of time and emotion upon the canvas.

This exhibition is akin to a "waypoint on a journey," offering a space for viewers to pause and reflect on their own inner worlds. In doing so, we might just discover that each of us, too, is currently "in process."

My deepest gratitude goes to everyone who has made this journey so meaningful. And a special thank you to Sriwiang Gallery for providing such a warm and welcoming space for art lovers to connect.

Angkrit Ajchariyasophon

May 17, 2026 Sriwiang Gallery, Bangkok

...

“In Process” (ระหว่างทาง)

นิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกโดย ภารดี สัตตะรุจาวงษ์

ภัณฑารักษ์: อังกฤษ อัจฉริยโสภณ

ตลอด 3 ปี หลังย้ายจากกรุงเทพฯ ไปใช้ชีวิตท่ามกลางภูเขาและธรรมชาติในเชียงราย“In Process” คือการบันทึกช่วงเวลาของการเปลี่ยนผ่าน การเรียนรู้ การสูญเสีย และการค่อยๆ เติบโตภายใน ผ่านร่องรอยของหมึกจีน พื้นที่ว่าง และการทำงานศิลปะ

เปิดนิทรรศการ: 17 พฤษภาคม เวลา 14:00 น.

จัดแสดง: 17 พฤษภาคม – 30 มิถุนายน 2569

ณ ศรีเวียงแกลเลอรี่, สาทร กรุงเทพฯ

IN PROCESS The First Solo Exhibition by Paradee Sattarujawong Curated by Angkrit Ajchariyasophon

Photo : Atikom Mukdaprakorn Saharos NangLae Studio, Chiang Rai, April, 2026 ... Name: Angkrit Ajchariyasophon (อังกฤษ อัจฉริยโสภณ) Born: 1976, Chiang Rai, Thailand. Lives and works in Chiang Rai, Suphan Buri, and Bangkok, Thailand. Address1: 456 Moo 5 Tambon Sam Chuk, Sam Chuk District, Suphan Buri 72130 Address2: 99 Moo 2 Tambon Nanglae, Muang Chiang Rai District, Chiang Rai 57100, Thailand. Tel: +669 9454 5955, Email: [email protected]

EDUCATION 2005–2007 Master of Arts (M.A.) in Media Arts and Design (Honours) The School of Media Arts and Design, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand

1995–1999 Bachelor of Fine Arts (B.F.A.) in Fine Arts (Honours) Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand

BIO (Short)

Angkrit Ajchariyasophon, born in Chiang Rai in 1976, is a visual artist, former independent curator, and co-founder of two significant art spaces: Angkrit Gallery (Chiang Rai, 2008–2016) and ARTIST+RUN (Bangkok, 2016–2021).

His early work explored the complexities of Thai identity and culture through various media, notably in exhibitions like "Faces of Thai" (2001) and "The Perfect English Gentleman" (2006). Following the 2006 coup, his focus shifted to examining political change, contemporary conditions, and the intricacies of perception through painting and photography, as seen in "The Elusive Memories" (2013) and "Shades of Red" (2017).

In his recent practice, particularly following the COVID-19 pandemic, Ajchariyasophon centers on the experiences of uncertainty and change at individual, societal, and environmental levels. He cultivates an unrestricted artistic process, embracing open forms of working that integrate various painting techniques and site-specific installations, allowing space for the unexpected interactions of time, life, and experience. He currently resides in Suphan Buri, where he continues his artistic endeavors.

SOLO EXHIBITIONS

2026 

Angkrit Ajchariyasophon: สัจจะ / สัณฐาน : Truth as They Are, Truth as We Are, 10 10 Art Space, Bangkok, Thailand

2025

Angkrit Ajchariyasophon: Crooked River, Singhaklai House, Chiang Rai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: One Day and One Night, 10 10 Art Space, Bangkok, Thailand

2018

Angkrit Ajchariyasophon: ARTIST+FUN STUDIO, Charoen Krung 24, Bangkok, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Angkrit Gallery Bangkok, Speedy Grandma, Bangkok, Thailand

2017

Angkrit Ajchariyasophon: Shades of Red, Gallery VER, Bangkok, Thailand

2015

Angkrit Ajchariyasophon: Nice Meeting You: 1000 Rainbows, Mirai Market, Rikuzentakata, Japan

Angkrit Ajchariyasophon: Present Tense: nopastnofuturenoperfectcontinuous, Schemata Gallery, Bangkok, Thailand

2013

Angkrit Ajchariyasophon: Constant Uncertainty, 338OIDA Gallery, Bangkok, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: The Elusive Memories, RMA Gallery, Bangkok, Thailand

2010

Angkrit Ajchariyasophon: Brightness of the past, Vagueness of the Present, GALLERY point-1, Okinawa, Japan

2009

Angkrit Ajchariyasophon: 12 hrs: relation in time 2009, Mo Rooms, Chiang Mai, Thailand

2008

Angkrit Ajchariyasophon: Paradise Thailand, People Space, Bangkok, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Cultural Waste, Rai Mae Fa Luang Museum, Chiang Rai, Thailand

2005

Angkrit Ajchariyasophon: AAAAAAA, 9Art Gallery/Architect Studio, Chiang Rai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Archetype, Akko Art Gallery, Bangkok, Thailand

2003

Angkrit Ajchariyasophon: We Love Panda, [sight-seeing], Umong Silppadhamma, Chiang Mai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Once upon a time...in the future, Numthong Gallery, Bangkok, Thailand

2002

Angkrit Ajchariyasophon: Chiangrai My Town, Nostalgia, It's Cool Café, Chiang Rai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Chiangmai Cultural Cell, 4 Temples & CMU Art Museum, Chiang Mai, Thailand

2001

Angkrit Ajchariyasophon: Faces of Thai, 9Art Gallery/Architect Studio, Chiang Rai, Thailand

1997

Angkrit Ajchariyasophon: No Junk Mail, Otago Polytechnic Studio, Dunedin, New Zealand

SELECTED GROUP EXHIBITIONS

2025

“THE ABYSS IS CALLING” The 20th Anniversary Exhibition, Curated by Rirkrit Tiravanija, (21 Nov- 31 Jan, 2026), Gallery VER, Bangkok, Thailand

2025 Acquisitions Office of Contemporary Art and Culture“Alien Ation”,  (21 Nov–21 Dec) Ratchadamnoen Contemporary Art Center, Bangkok, Thailand

2024

Seven Of Pentacles: Forest In Progress (2024-2026), Isan Calling, Art On Farm 2024, Jim Thompson Farm, Nakhon Ratchasima, Thailand

Sinking and the Paradox of Staying Afloat, 333 Gallery (5 Oct–3 Nov), Bangkok, Thailand

A Monk, a Child, an Art, a Philosopher, a Weevil (พระเด็กศิลป์ปราชญ์มอด), 1984+1 Gallery, Suphanburi, Thailand (15 June–1 Sep)

2023

Panic World, Panic Room, DC Collection (10 Mar–30 Apr), Chiang Mai, Thailand

2022

The Sanctuary, ‘Natasha’, Singapore Biennale 2022, Singapore

2021

Art For Air, Jing Jai Warehouse, Chiang Mai, Thailand

Messages, Museum of Contemporary Art (MOCA BANGKOK), Bangkok, Thailand

2019

Jincheon Art Exchange, Jincheon Craft Museum, Jincheon, South Korea

Introspective by Saturdays Painters, ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand

2018

The Thick Lines Between Here And There, Owen James Gallery, New York, USA

Asking Permission, Cartel Art Space, Bangkok, Thailand

2017

Heads or Tails? Uncertainties and Tensions in Contemporary Thailand, Sundaram Tagore Gallery, New York, USA

2016

Contour, Numthong Gallery, Bangkok, Thailand

2015

Small Works, ArtBridge ChiangRai, Thailand

Weatherproof, WTF gallery, Bangkok, Thailand

Art From The Dhamma, Faculty of Buddhist Arts Maha Chulalongkorn Monastic College, Art Bridge, Chiang Rai, Thailand

2014

Tribute to Thawan Duchanee, ArtBridge, Chiang Rai, Thailand

2013

Dialogue the promise (Thailand – Singapore), CMU Art Museum, Chiang Mai, Thailand

A Tale of Two Cities, Jingjai Market, Chiang Mai, Thailand

ArtBridge ChiangRai 1st, ArtBridge ChiangRai, Chiang Rai, Thailand

Thresholds: Contemporary Thai Art, SUNDARAM TAGORE, New York, USA

2012

Welcome to Baan Dragon Okinawa, Gallery Point-1, Okinawa, Japan

Thai Trends from Localism to Internationalism, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

Cut Thru - A View on 21st Century Thai Art, ICA Gallery 1, LASALLE College of the Arts, Singapore

2011

Light Space Project 2011, Gallery SeeScape, Chiang Mai, Thailand

Gold Fieber, SNO Gallery, Sydney, Australia

RAW, Numthong Gallery, Bangkok, Thailand

Chiang Mai Fest 2011, 3 Kings Monument, Chiang Mai, Thailand

DIALOGUES, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2010

Return Ticket: Thailand-Germany, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

20/20 TWENTY-TWENTY, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

Imagine Peace, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2009

Portraits of the King... The Art of Iconography, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2008

Traces of Siamese Smile: Art+Faith+Politics+Love, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2007

Gentleman Simulacra, Future of Imagination 4, Singapore

Identity Thieves, Gallery 4a - Asia-Australia Art Centre, Sydney, Australia

2006

The Perfect English Gentleman, Platform, Queen’s Gallery, Bangkok, Thailand

Soi Project, Thai Art Festival, Paris, France

Yoshitomo Nara+graf A to Z, Hirosaki, Japan

Temporary Art Museum Soi Sabai, Rajata Art House, Bangkok, Thailand

2005

Soi Project, [Representation], Yokohama Triennale 2005, Yokohama, Japan

2004

Welcome to Soi Sabai-Thailand in August, Graf Media GM., Osaka, Japan

Here&Now, About Studio/About Cafe, Bangkok, Thailand

2003

Tiger's eye: ASSORTED ASIAN TIGERS, proud camden gallery, London, England

SELECTED CURATORIAL PROJECTS 2026

Co-Curator: "Living in an Elastic Time", 2026, The Jim Thompson Art Center, Bangkok, Thailand (30 Apr–16 Aug, 2026)

2025

Artistic Director: "Living in an Elastic Time" (Thailand Invited Country Exhibition), 2025 Cheongju Craft Biennale, Gallery 1 & 2, Cheongju Culture Factory, Cheongju, Republic of Korea (4 Sep–2 Nov, 2025)

Co-Curator: "ART ON FIRE", Bangkok Art and Culture Centre (BACC) and Asvin Cultural and Contemporary Art Space, Bangkok, Thailand (8–30 Mar, 2025)

2023–2024

Co-Curator: "The Open World", Thailand Biennale Chiang Rai 2023, Chiang Rai, Thailand (7 Dec, 2023–30 Apr, 2024)

2022

Curator: "PLAY IN PROGRESS" by Thaiwijit Puengkasemsomboon x Nophand Boonyai, nobly PLAY, Bangkok, Thailand (15 Sep–24 Nov)

Curator: "EVOLUTION" by Picket Klunchun Dance Company, nobly PLAY, Bangkok, Thailand (22 Apr–28 Aug)

Co-Curator: "Sawang Sawai Siwilai", Siwilai at Central Embassy, Bangkok, Thailand (30 Apr–30 May)

2021

Curator: "Painting X", XSpace, Bangkok, Thailand (25 Aug–5 Nov)

Curator: "ONE GENERATION PLANTS THE TREES, ANOTHER GETS THE SHADE", Warin Lab Contemporary, Bangkok, Thailand (15 Jul–15 Sep)

Curator: "เฮ็ดในสิ่งที่เซื่อ", Central the Original Store, Bangkok, Thailand (24 Jun–25 Jul)

Curator: "ปั้นดินเขียนรูปในบ้าน Sculpting Painting At Home", ATT19, Bangkok, Thailand (20 Oct–29 Nov)

Curator: "Old but New, New but Old", Chinese Mension at Lhong1919, Bangkok, Thailand (18 Aug–24 Oct)

2020

Curator: "Light Beings", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (6 Feb–20 Mar)

Curator: "SOLITUDE", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (7 Nov–20 Dec)

Curator: "Eternity Village", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (11 Jul–9 Aug)

Curator: "The Leftover" Curated by Rirkrit Tiravanija (Coordination role), ARTIST+RUN, Bangkok (18 Jan–14 Mar)

Curator: "สีของดินศิลป์ของดี", Art Bridge Chiang Rai, Chiang Rai, Thailand (9 May–7 Jun)

2019

Curator: "Accidental Beauty", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (30 Nov–20 Dec)

Curator: "One Ton", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (10 Oct–9 Nov)

Curator: "Introspective: What We Paint About When We Talk About Painting", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (21–28 Sep)

Curator: "SHADOW ON THE SUN", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (3 Aug–7 Sep)

Curator: "No.60", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (18 May–8 Jun)

Curator: "The Intangibles of Emptiness", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (12 Jan–14 Feb)

Curator: "Intangible Journey", Affinity Art Gallery, Hong Kong (4 May–26 Jun)

Curator: "FLY Dance Performance and Movement Exhibition", Chang Theater, Bangkok, Thailand (18–19 Oct)

2018

Curator: "Khai Maew X : Kalaland", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (7–22 Nov)

Curator: "Anatomy of Silence (กายวิภาคของความเงียบ)", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (24 Nov–7 Dec)

Curator: Jincheon Art and Craft Museum, Jincheon, South Korea (Oct 2019 - Note: Based on context, likely an ongoing or planned project from 2018/2019)

Co-Curator: "The Thick Lines Between Here and There" with Keith Schweitzer & Owen Houhoulis, Owen James Gallery, NYC, USA (25 Oct–8 Dec)

Curator: "Parallel", ARTIST+FUN STUDIO, Bangkok, Thailand (19 Aug–10 Sep)

Curator: ARTIST+FUN PAVILION: "WHENINDOUBTPAINTRED", ARTIST+FUN STUDIO, Bangkok, Thailand (27–29 Jul)

Curator: "Glories of Greyscale", Tadu by Thaiyarnyon, Bangkok, Thailand (16 Jul–25 Aug)

Curator: "WE CREATE MIRACLE FROM WHAT WE ARE", Chang Chui, Bangkok, Thailand (12 Jan–27 Feb)

RESIDENCIES

2015 Rikuzentakata Artist in Residence Program, Rikuzentakata, Iwate, Japan (12 Nov–28 Dec)

2004 Sorfinnset Skole, The Nordland Project, Norway Aesthetics Community, Par Pai Village, Chiang Mai, Thailand

2003 The International Art Center, Alliance Francaise, Bangkok, Thailand

2002 International Artist Camp "Tradition to Modernity" [Katahanegara-Kedah Darul Aman], Malaysia

2001 Luegen Museum, Gantikow-Kyritz, Berlin, Germany

Photo : Angkrit Ajchariyasophon, May, 2026 Somyot Studio Nonthaburi ... Early Life and Artistic Foundations (1949–1971)

Somyot Hananuntasuk was born in Bangkok, Thailand, in 1949. Coming of age during a transformative era for modern Thai art, he developed a profound inclination toward visual expression, which led him to pursue formal art education at the Faculty of Painting, Sculpture and Graphic Arts, Silpakorn University. While his academic training thoroughly grounded him in classical drawing and traditional representational techniques, Hananuntasuk felt an internal urgency to move beyond figurative constraints.

A pivotal turning point in his early development arrived through his close relationship and mentorship with Tang Chang (1934–1990), one of Thailand’s most iconic self-taught artists and a radical pioneer of abstract expressionism. Tang Chang’s philosophy—which viewed painting not as a decorative craft or a literal illustration, but as an unmediated, raw projection of the human psyche—deeply reshaped Hananuntasuk’s artistic worldview. Under Chang’s guidance, Hananuntasuk committed himself to the path of non-objective art, learning to view the canvas not as a surface to be filled with images, but as a sacred space for existential inquiry and spiritual honesty.

The European Transition and the Munich Decades (1972–Present)

In 1972, Hananuntasuk’s exceptional talent earned him the prestigious German Academic Exchange Service (DAAD) scholarship, marking the beginning of a lifelong cross-cultural journey. He relocated to Germany and entered the Academy of Fine Arts, Munich (Akademie der Bildenden Künste München), specializing in graphic arts and painting. This move placed him at the heart of the European post-war avant-garde, where he was exposed to contemporary movements, Western modernism, mid-century Color Field painting, and American Minimalism.

For over five decades, Munich became his primary creative sanctuary. Rather than merely adopting a Western painterly framework, Hananuntasuk synthesized these international influences with his core Eastern sensibilities regarding space, emptiness, and the fluid, cyclical nature of time. Over the decades, he established a quiet yet formidable presence within the German art community while consistently maintaining vital artistic ties with his homeland, serving as an important living bridge between the contemporary art landscapes of Munich and Bangkok.

Artistic Philosophy and Practice

Hananuntasuk’s artistic practice is centered on pure abstraction, completely detached from literary narratives, socio-political commentary, or overt symbolism. His work demands a direct, visceral engagement from the viewer, inviting them to experience the painting prior to intellectualizing it. Approaching the canvas without preliminary sketches or predefined conceptual blueprints, he allows each composition to unfold organically, guided entirely by a heightened, disciplined intuition.

His oeuvre is characterized by a masterful control of color relationships, textural depth, and spatial tension. Whether employing delicate, translucent washes or dense, heavily layered pigments, Hananuntasuk treats paint as a living, breathing substance. His canvases often evoke a state of profound stillness and introspection, where vibrant hues and minimalist spaces coexist to capture fleeting moments of inner freedom and emotional resonance within a constantly shifting world.

Today, Somyot Hananuntasuk continues to maintain a rigorous studio practice, dividing his time between Munich, Germany, and Bangkok, Thailand. His enduring dedication to the essence of abstract painting remains a vital source of inspiration for contemporary curators and younger generations of artists internationally.

.......

Somyot Hananuntasuk: Eine umfassende Biografie

Frühes Leben und künstlerische Grundlagen (1949–1971) Somyot Hananuntasuk wurde 1949 in Bangkok, Thailand, geboren. Aufgewachsen in einer Zeit des Umbruchs für die moderne thailändische Kunst, entwickelte er eine tiefe Neigung zum visuellen Ausdruck, die ihn zu einem Kunststudium an der Fakultät für Malerei, Bildhauerei und Grafik der Silpakorn-Universität führte. Obwohl ihn seine akademische Ausbildung mit klassischen Zeichentechniken und traditionellen gegenständlichen Darstellungsweisen bestens vertraut machte, verspürte Hananuntasuk den inneren Drang, die Grenzen der Figuration zu überwinden.

Ein entscheidender Wendepunkt in seiner frühen Entwicklung war die enge Beziehung und Mentorschaft von Tang Chang (1934–1990), einem der bedeutendsten Autodidakten Thailands und einem radikalen Pionier des abstrakten Expressionismus. Tang Changs Philosophie – die Malerei nicht als dekoratives Handwerk oder wörtliche Illustration, sondern als unmittelbare, unverfälschte Projektion der menschlichen Psyche verstand – prägte Hananuntasuks künstlerische Weltanschauung tiefgreifend. Unter Changs Anleitung verschrieb sich Hananuntasuk der gegenstandslosen Kunst und lernte, die Leinwand nicht als Fläche zu betrachten, die mit Bildern gefüllt werden sollte, sondern als heiligen Raum für existenzielle Fragen und spirituelle Ehrlichkeit.

Der Übergang nach Europa und die Münchner Jahrzehnte (1972–heute) 1972 brachte Hananuntasuks außergewöhnliches Talent ihm das renommierte DAAD-Stipendium ein, das den Beginn einer lebenslangen interkulturellen Reise markierte. Er zog nach Deutschland und begann ein Studium an der Akademie der Bildenden Künste München mit den Schwerpunkten Grafik und Malerei. Dieser Schritt katapultierte ihn ins Zentrum der europäischen Nachkriegsavantgarde, wo er mit zeitgenössischen Strömungen, der westlichen Moderne, der Farbfeldmalerei der Jahrhundertmitte und dem amerikanischen Minimalismus in Berührung kam.

Über fünf Jahrzehnte lang wurde München sein wichtigster kreativer Rückzugsort. Anstatt sich lediglich westlicher Maltechniken zu bedienen, verband Hananuntasuk diese internationalen Einflüsse mit seinem tief verwurzelten östlichen Verständnis von Raum, Leere und der fließenden, zyklischen Natur der Zeit. Über die Jahrzehnte etablierte er sich still und doch eindrucksvoll in der deutschen Kunstszene und pflegte gleichzeitig beständig enge künstlerische Verbindungen zu seiner Heimat. So wurde er zu einer wichtigen Brücke zwischen den zeitgenössischen Kunstszenen Münchens und Bangkoks.

Künstlerische Philosophie und Praxis Hananuntasuks künstlerische Praxis konzentriert sich auf reine Abstraktion, völlig losgelöst von literarischen Erzählungen, gesellschaftspolitischen Kommentaren oder offenkundiger Symbolik. Seine Werke fordern vom Betrachter eine direkte, instinktive Auseinandersetzung und laden ihn ein, das Gemälde zu erleben, bevor er es intellektuell analysiert. Ohne Vorskizzen oder vorgefasste Konzepte nähert er sich der Leinwand und lässt jede Komposition organisch entstehen, geleitet von einer ausgeprägten, disziplinierten Intuition.

Sein Werk zeichnet sich durch eine meisterhafte Beherrschung von Farbverhältnissen, Texturtiefe und räumlicher Spannung aus. Ob er zarte, transparente Lasuren oder dichte, vielschichtige Pigmente verwendet – Hananuntasuk behandelt Farbe als lebendiges Material. Seine Leinwände rufen oft einen Zustand tiefer Stille und Selbstreflexion hervor, in dem leuchtende Farben und minimalistische Räume zusammenwirken, um flüchtige Momente innerer Freiheit und emotionaler Resonanz in einer sich ständig wandelnden Welt einzufangen.

Angkrit Ajchariyasophon White Cube, 2026 Unpainted 320 gsm cotton canvas on white pine wood stretcher bars with wood preservative coat, 6 parts, each: 110 x 110 cm (43.3 x 43.3 in) คำแถลงของศิลปิน ผ้าใบสี่เหลี่ยมจัตุรัสทั้งหกชิ้นในแกลลอรี่นี้ ไม่ได้ถูกวาด หรือ สร้างร่องรอยใดๆ จากผม นอกเหนือไปจากการถูกสั่งทำ จ่ายเงินซื้อ ขนย้าย และนำมาแขวนอยู่บนผนังของห้องจัดแสดงงานศิลปะ สิ่งที่ปรากฏจึงไม่ใช่ “ภาพ / จิตรกรรม” แต่เป็นสภาวะก่อนการเกิดภาพ พื้นผิวสีขาวที่ว่างเปล่าของแคนวาส ยังคงเก็บรักษาศักยภาพทุกอย่างของการ พร้อมที่จะเป็นงานจิตรกรรมเอาไว้ งานชุดนี้ ของผมเริ่มต้นจากความสนใจความหมายของจิตรกรรม ซึ่งในอดีต ความหมายของจิตรกรรมจะสอดคล้องไปกับอำนาจ ความหมาย และ บริบท ของพื้นที่จัดแสดง จนมาถึงยุคสมัยใหม่ (Modernism) ที่มีการสร้าง White Cube เพื่อแยกจิตรกรรมออกจากบริบทภายนอก ให้เป็นเพียงวัตถุที่ลอยอยู่บนผนังขาวสะอาด ลดทอนความหมายให้เหลือเพียงความเป็นกลาง แต่ในขณะเดียวกัน กับเพิ่มมูลค่าในฐานะสินค้าที่เสร็จสมบูรณ์  บางที ผ้าใบสี่เหลี่ยมจัตุรัสทั้งหกชิ้นนี้ อาจจะไม่ใช่จิตรกรรม หากแต่เป็นเงื่อนไข โครงสร้าง และอำนาจ... ที่ทำให้จิตรกรรมยังคงมีความหมายอยู่จนถึงปัจจุบัน ... Artist Statement

The six square canvases in this gallery have not been painted on, and I have not made any marks on them. Their only journey has been being ordered, paid for, transported, and hung on the walls of this art exhibition space.

What appears here is not a “picture” or a “painting,” but rather a state before a picture is born. The empty white surface of the canvas still preserves all the potential of being ready to become a painting.

My work began with an interest in the meaning of painting. In the past, the meaning of a painting matched the power, meaning, and context of the space where it was shown. Then came Modernism, which created the "White Cube" to separate painting from the outside world. This turned paintings into mere objects floating on clean white walls—reducing their meaning to something neutral. Yet, at the same time, this space increases their value, turning them into finished commodities.

ผลงานจิตรกรรมนามธรรมชุดนี้เป็นการสำรวจความสัมพันธ์อันยาวนานระหว่างมนุษย์ ธรรมชาติ กระบวนการ และกาลเวลา ผ่านการเชื่อมโยงเทคนิคดั้งเดิมกับมุมมองร่วมสมัย

Black Cloud, Red Ground, Yellow Rain, Cyan Flame ได้แรงบันดาลใจจากโมเดลสี CMYK และแนวคิดเรื่องธาตุทั้งสี่ เพื่อตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ซับซ้อนระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม จิตรกรรมนามธรรมแนวตั้งสะท้อนสภาวะปั่นป่วนและความไม่มั่นคงของโลกธรรมชาติ

ผมให้ความสำคัญกับสีและพื้นผิว โดยใช้เทคนิคสื่อผสม ทั้งสีอุตสาหกรรม สเปรย์ สีน้ำมัน และสีอะคริลิกบนผืนผ้าใบ เพื่อสร้างมิติที่เต็มไปด้วยพลังงาน พื้นผิวเหล่านี้เผยให้เห็นผลกระทบจากกิจกรรมมนุษย์ต่อสิ่งแวดล้อม ภาพวาดจึงเหมือนภูมิทัศน์ที่ซ้อนทับหลายชั้น และเปิดพื้นที่ให้กับสิ่งที่ไม่อาจนิยามได้อย่างตายตัว ซึ่งเน้นย้ำถึงความตึงเครียดระหว่างโลกธรรมชาติและโลกที่มนุษย์สร้างขึ้น เราจะรักษาสมดุลและความสัมพันธ์อันละเอียดอ่อนกับโลกได้อย่างไร?

ผลงานชุดนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของนิทรรศการ Sinking and the Paradox of Staying Afloat ณ 333Gallery ซึ่งสะท้อนความย้อนแย้งของการอนุรักษ์ธรรมชาติท่ามกลางการทำลาย โดยเฉพาะในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านภาษาของสัญลักษณ์สีและนามธรรม ผมมุ่งหวังให้งานศิลป์เหล่านี้เป็นแรงบันดาลใจ กระตุ้นการตั้งคำถาม และตระหนักถึงความจำเป็นเร่งด่วนของการเปลี่ยนแปลง ……

This series of abstract paintings explores the long-standing relationship between humans, nature, process, and time, bridging traditional techniques with contemporary perspectives.

Black Cloud, Red Ground, Yellow Rain, Cyan Flame takes inspiration from the CMYK color model and the ancient idea of the four elements, questioning the complex ties between humanity and the environment. These vertical abstract landscapes reflect turbulence and instability in the natural world.

I place great emphasis on color and texture, using mixed media—industrial enamel, spray paint, oil, and acrylic on canvas—to create surfaces charged with energy. These layered landscapes reveal the impact of human activity on nature while resisting fixed interpretation. They underline the tension between the natural and the man-made, asking: how can we preserve a delicate balance with the world we live in?

ANGKRIT AJCHARIYASOPHON: CURRICULUM VITAE

Name: Angkrit Ajchariyasophon (อังกฤษ อัจฉริยโสภณ) Born: 1976, Chiang Rai, Thailand. Lives and works in Chiang Rai, Suphan Buri, and Bangkok, Thailand. Address1: 456 Moo 5 Tambon Sam Chuk, Sam Chuk District, Suphan Buri 72130 Address2: 99 Moo 2 Tambon Nanglae, Muang Chiang Rai District, Chiang Rai 57100, Thailand. Tel: +669 9454 5955, Email: [email protected]

EDUCATION 2005–2007 Master of Arts (M.A.) in Media Arts and Design (Honours) The School of Media Arts and Design, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand

1995–1999 Bachelor of Fine Arts (B.F.A.) in Fine Arts (Honours) Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand

BIO (Short)

Angkrit Ajchariyasophon, born in Chiang Rai in 1976, is a visual artist, former independent curator, and co-founder of two significant art spaces: Angkrit Gallery (Chiang Rai, 2008–2016) and ARTIST+RUN (Bangkok, 2016–2021).

His early work explored the complexities of Thai identity and culture through various media, notably in exhibitions like "Faces of Thai" (2001) and "The Perfect English Gentleman" (2006). Following the 2006 coup, his focus shifted to examining political change, contemporary conditions, and the intricacies of perception through painting and photography, as seen in "The Elusive Memories" (2013) and "Shades of Red" (2017).

In his recent practice, particularly following the COVID-19 pandemic, Ajchariyasophon centers on the experiences of uncertainty and change at individual, societal, and environmental levels. He cultivates an unrestricted artistic process, embracing open forms of working that integrate various painting techniques and site-specific installations, allowing space for the unexpected interactions of time, life, and experience. He currently resides in Suphan Buri, where he continues his artistic endeavors.

SOLO EXHIBITIONS

2026 

Angkrit Ajchariyasophon: สัจจะ / สัณฐาน : Truth as They Are, Truth as We Are, 10 10 Art Space, Bangkok, Thailand

2025

Angkrit Ajchariyasophon: Crooked River, Singhaklai House, Chiang Rai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: One Day and One Night, 10 10 Art Space, Bangkok, Thailand

2018

Angkrit Ajchariyasophon: ARTIST+FUN STUDIO, Charoen Krung 24, Bangkok, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Angkrit Gallery Bangkok, Speedy Grandma, Bangkok, Thailand

2017

Angkrit Ajchariyasophon: Shades of Red, Gallery VER, Bangkok, Thailand

2015

Angkrit Ajchariyasophon: Nice Meeting You: 1000 Rainbows, Mirai Market, Rikuzentakata, Japan

Angkrit Ajchariyasophon: Present Tense: nopastnofuturenoperfectcontinuous, Schemata Gallery, Bangkok, Thailand

2013

Angkrit Ajchariyasophon: Constant Uncertainty, 338OIDA Gallery, Bangkok, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: The Elusive Memories, RMA Gallery, Bangkok, Thailand

2010

Angkrit Ajchariyasophon: Brightness of the past, Vagueness of the Present, GALLERY point-1, Okinawa, Japan

2009

Angkrit Ajchariyasophon: 12 hrs: relation in time 2009, Mo Rooms, Chiang Mai, Thailand

2008

Angkrit Ajchariyasophon: Paradise Thailand, People Space, Bangkok, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Cultural Waste, Rai Mae Fa Luang Museum, Chiang Rai, Thailand

2005

Angkrit Ajchariyasophon: AAAAAAA, 9Art Gallery/Architect Studio, Chiang Rai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Archetype, Akko Art Gallery, Bangkok, Thailand

2003

Angkrit Ajchariyasophon: We Love Panda, [sight-seeing], Umong Silppadhamma, Chiang Mai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Once upon a time...in the future, Numthong Gallery, Bangkok, Thailand

2002

Angkrit Ajchariyasophon: Chiangrai My Town, Nostalgia, It's Cool Café, Chiang Rai, Thailand

Angkrit Ajchariyasophon: Chiangmai Cultural Cell, 4 Temples & CMU Art Museum, Chiang Mai, Thailand

2001

Angkrit Ajchariyasophon: Faces of Thai, 9Art Gallery/Architect Studio, Chiang Rai, Thailand

1997

Angkrit Ajchariyasophon: No Junk Mail, Otago Polytechnic Studio, Dunedin, New Zealand

SELECTED GROUP EXHIBITIONS

2025

“THE ABYSS IS CALLING” The 20th Anniversary Exhibition, Curated by Rirkrit Tiravanija, (21 Nov- 31 Jan, 2026), Gallery VER, Bangkok, Thailand

2025 Acquisitions Office of Contemporary Art and Culture“Alien Ation”,  (21 Nov–21 Dec) Ratchadamnoen Contemporary Art Center, Bangkok, Thailand

2024

Seven Of Pentacles: Forest In Progress (2024-2026), Isan Calling, Art On Farm 2024, Jim Thompson Farm, Nakhon Ratchasima, Thailand

Sinking and the Paradox of Staying Afloat, 333 Gallery (5 Oct–3 Nov), Bangkok, Thailand

A Monk, a Child, an Art, a Philosopher, a Weevil (พระเด็กศิลป์ปราชญ์มอด), 1984+1 Gallery, Suphanburi, Thailand (15 June–1 Sep)

2023

Panic World, Panic Room, DC Collection (10 Mar–30 Apr), Chiang Mai, Thailand

2022

The Sanctuary, ‘Natasha’, Singapore Biennale 2022, Singapore

2021

Art For Air, Jing Jai Warehouse, Chiang Mai, Thailand

Messages, Museum of Contemporary Art (MOCA BANGKOK), Bangkok, Thailand

2019

Jincheon Art Exchange, Jincheon Craft Museum, Jincheon, South Korea

Introspective by Saturdays Painters, ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand

2018

The Thick Lines Between Here And There, Owen James Gallery, New York, USA

Asking Permission, Cartel Art Space, Bangkok, Thailand

2017

Heads or Tails? Uncertainties and Tensions in Contemporary Thailand, Sundaram Tagore Gallery, New York, USA

2016

Contour, Numthong Gallery, Bangkok, Thailand

2015

Small Works, ArtBridge ChiangRai, Thailand

Weatherproof, WTF gallery, Bangkok, Thailand

Art From The Dhamma, Faculty of Buddhist Arts Maha Chulalongkorn Monastic College, Art Bridge, Chiang Rai, Thailand

2014

Tribute to Thawan Duchanee, ArtBridge, Chiang Rai, Thailand

2013

Dialogue the promise (Thailand – Singapore), CMU Art Museum, Chiang Mai, Thailand

A Tale of Two Cities, Jingjai Market, Chiang Mai, Thailand

ArtBridge ChiangRai 1st, ArtBridge ChiangRai, Chiang Rai, Thailand

Thresholds: Contemporary Thai Art, SUNDARAM TAGORE, New York, USA

2012

Welcome to Baan Dragon Okinawa, Gallery Point-1, Okinawa, Japan

Thai Trends from Localism to Internationalism, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

Cut Thru - A View on 21st Century Thai Art, ICA Gallery 1, LASALLE College of the Arts, Singapore

2011

Light Space Project 2011, Gallery SeeScape, Chiang Mai, Thailand

Gold Fieber, SNO Gallery, Sydney, Australia

RAW, Numthong Gallery, Bangkok, Thailand

Chiang Mai Fest 2011, 3 Kings Monument, Chiang Mai, Thailand

DIALOGUES, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2010

Return Ticket: Thailand-Germany, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

20/20 TWENTY-TWENTY, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

Imagine Peace, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2009

Portraits of the King... The Art of Iconography, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2008

Traces of Siamese Smile: Art+Faith+Politics+Love, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, Thailand

2007

Gentleman Simulacra, Future of Imagination 4, Singapore

Identity Thieves, Gallery 4a - Asia-Australia Art Centre, Sydney, Australia

2006

The Perfect English Gentleman, Platform, Queen’s Gallery, Bangkok, Thailand

Soi Project, Thai Art Festival, Paris, France

Yoshitomo Nara+graf A to Z, Hirosaki, Japan

Temporary Art Museum Soi Sabai, Rajata Art House, Bangkok, Thailand

2005

Soi Project, [Representation], Yokohama Triennale 2005, Yokohama, Japan

2004

Welcome to Soi Sabai-Thailand in August, Graf Media GM., Osaka, Japan

Here&Now, About Studio/About Cafe, Bangkok, Thailand

2003

Tiger's eye: ASSORTED ASIAN TIGERS, proud camden gallery, London, England

SELECTED CURATORIAL PROJECTS 2026

Co-Curator: "Living in an Elastic Time", 2026, The Jim Thompson Art Center, Bangkok, Thailand (30 Apr–16 Aug, 2026)

2025

Artistic Director: "Living in an Elastic Time" (Thailand Invited Country Exhibition), 2025 Cheongju Craft Biennale, Gallery 1 & 2, Cheongju Culture Factory, Cheongju, Republic of Korea (4 Sep–2 Nov, 2025)

Co-Curator: "ART ON FIRE", Bangkok Art and Culture Centre (BACC) and Asvin Cultural and Contemporary Art Space, Bangkok, Thailand (8–30 Mar, 2025)

2023–2024

Co-Curator: "The Open World", Thailand Biennale Chiang Rai 2023, Chiang Rai, Thailand (7 Dec, 2023–30 Apr, 2024)

2022

Curator: "PLAY IN PROGRESS" by Thaiwijit Puengkasemsomboon x Nophand Boonyai, nobly PLAY, Bangkok, Thailand (15 Sep–24 Nov)

Curator: "EVOLUTION" by Picket Klunchun Dance Company, nobly PLAY, Bangkok, Thailand (22 Apr–28 Aug)

Co-Curator: "Sawang Sawai Siwilai", Siwilai at Central Embassy, Bangkok, Thailand (30 Apr–30 May)

2021

Curator: "Painting X", XSpace, Bangkok, Thailand (25 Aug–5 Nov)

Curator: "ONE GENERATION PLANTS THE TREES, ANOTHER GETS THE SHADE", Warin Lab Contemporary, Bangkok, Thailand (15 Jul–15 Sep)

Curator: "เฮ็ดในสิ่งที่เซื่อ", Central the Original Store, Bangkok, Thailand (24 Jun–25 Jul)

Curator: "ปั้นดินเขียนรูปในบ้าน Sculpting Painting At Home", ATT19, Bangkok, Thailand (20 Oct–29 Nov)

Curator: "Old but New, New but Old", Chinese Mension at Lhong1919, Bangkok, Thailand (18 Aug–24 Oct)

2020

Curator: "Light Beings", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (6 Feb–20 Mar)

Curator: "SOLITUDE", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (7 Nov–20 Dec)

Curator: "Eternity Village", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (11 Jul–9 Aug)

Curator: "The Leftover" Curated by Rirkrit Tiravanija (Coordination role), ARTIST+RUN, Bangkok (18 Jan–14 Mar)

Curator: "สีของดินศิลป์ของดี", Art Bridge Chiang Rai, Chiang Rai, Thailand (9 May–7 Jun)

2019

Curator: "Accidental Beauty", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (30 Nov–20 Dec)

Curator: "One Ton", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (10 Oct–9 Nov)

Curator: "Introspective: What We Paint About When We Talk About Painting", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (21–28 Sep)

Curator: "SHADOW ON THE SUN", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (3 Aug–7 Sep)

Curator: "No.60", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (18 May–8 Jun)

Curator: "The Intangibles of Emptiness", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (12 Jan–14 Feb)

Curator: "Intangible Journey", Affinity Art Gallery, Hong Kong (4 May–26 Jun)

Curator: "FLY Dance Performance and Movement Exhibition", Chang Theater, Bangkok, Thailand (18–19 Oct)

2018

Curator: "Khai Maew X : Kalaland", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (7–22 Nov)

Curator: "Anatomy of Silence (กายวิภาคของความเงียบ)", ARTIST+RUN, Bangkok, Thailand (24 Nov–7 Dec)

Curator: Jincheon Art and Craft Museum, Jincheon, South Korea (Oct 2019 - Note: Based on context, likely an ongoing or planned project from 2018/2019)

Co-Curator: "The Thick Lines Between Here and There" with Keith Schweitzer & Owen Houhoulis, Owen James Gallery, NYC, USA (25 Oct–8 Dec)

Curator: "Parallel", ARTIST+FUN STUDIO, Bangkok, Thailand (19 Aug–10 Sep)

Curator: ARTIST+FUN PAVILION: "WHENINDOUBTPAINTRED", ARTIST+FUN STUDIO, Bangkok, Thailand (27–29 Jul)

Curator: "Glories of Greyscale", Tadu by Thaiyarnyon, Bangkok, Thailand (16 Jul–25 Aug)

Curator: "WE CREATE MIRACLE FROM WHAT WE ARE", Chang Chui, Bangkok, Thailand (12 Jan–27 Feb)

RESIDENCIES

2015 Rikuzentakata Artist in Residence Program, Rikuzentakata, Iwate, Japan (12 Nov–28 Dec)

2004 Sorfinnset Skole, The Nordland Project, Norway Aesthetics Community, Par Pai Village, Chiang Mai, Thailand

2003 The International Art Center, Alliance Francaise, Bangkok, Thailand

2002 International Artist Camp "Tradition to Modernity" [Katahanegara-Kedah Darul Aman], Malaysia

2001 Luegen Museum, Gantikow-Kyritz, Berlin, Germany