Angie

Προχώρησα πολύ για να μπορέσω να συναντήσω τον ελεύθερο εαυτό μου. Τον έψαξα στο σκοτάδι και στο φως, αλλά και σ'όλες τις εκφάνσεις τους. Τον γύρεψα παντού και τελικά εκεί ήταν, ξαπλωμένος γυμνός σαν να κοιμόταν. Σιωπηλός θαύμασα τις ουλές πάνω στο σώμα του και για μια στιγμή θέλησα να γίνω σαν κι αυτόν. Να γίνω μια Απόκλιση. Κρατούσε στην παλάμη του σφιχτά μια τσαλακωμένη ημερολογιακή σελίδα. Ήταν σύντομη σαν τελευταίο σημείωμα. “Γράφω στις λέξεις ό,τι κρύβω, το γράφω εδώ γιατί κανείς -εκτός από Σένα- δεν θα μάθει πόσο καλά ξέρω ν'αγαπώ”..

The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow Roman candles exploding like spiders across the stars…