Η. Κρούσος

Στη σκιά όταν περπατώ στην άμμο, βλέπω εσένα πατέρα. Στο αργό, ανέμελο περπάτημα, στην απόλαυση της στιγμής, είσαι μαζί μου. Ακόμα και στα κομμένα λευκά τριαντάφυλλα που με «μαθηματική ακρίβεια» έχεις αφήσει στο κύμα.

Εκείνο το πρωινό στην Αθήνα, εσύ κοιμόσουν στο διπλανό δωμάτιο;

Ήσουν αλήθεια εσύ; Στην Κερασίτσα μέσα στη νύχτα ήσουν εσύ αυτή η σκιά, η μορφή στο τζάμι; Αν ήσουν, δεν με πειράζει, να έρχεσαι όπως μπορείς.

Έχουν περάσει κάποιες ώρες που έχω ξαπλώσει. Αδύνατον να κοιμηθώ, μονοπωλείς τη σκέψη μου. Με ανοιχτά μάτια στο σκοτεινό δωμάτιο περιμένω να σε δω.

Είναι στιγμές που οι σκιές αλλάζουν σχήμα, φλόγες βλέπω στους τοίχους

και σκιρτά η καρδιά μου. Εσύ είσαι;

Τα κεράσια που σου φέραμε τότε, δεν ήταν της Ιωάννας. Τι κρίμα πατέρα.

Πρώτη και τελευταία που αγοράζω κεράσια. Ήθελα να το ξέρεις.

Η. Κρούσος/ 10

5/8/2021

Ελαφόνησος

( ∫ )

Απλός σκιοβάτης στο λεωφορείο με πορεία κάποιον εβδομαδιαίο, μάταιο στόχο. Δίπλα μου ο Σι που έχει έναν αόριστο τρόπο να προσελκύει την αγάπη του κόσμου. Τον θαυμάζω.

Στα φώτα της μέρας, στις όποιες σκιάσεις αντιφεγγίζει ένα πρόσωπο στην οθόνη μου και στιγμιαία δεν το αναγνωρίζω.

Παρατηρώ λεπτομερώς τα ταλαιπωρημένα μάτια, τις ρυτίδες και τις άσπρες τρίχες που ως εισβολείς δείχνουν έτοιμοι να κατακτήσουν το έδαφος. Δεσμεύω το παιδί μέσα μου, αλλά πλέον βαθιά κρυμμένο δεν μπορεί να ελευθερωθεί και αποτελεί φυσιολογικό, σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον.

Η παραίσθηση αυτής της στιγμής που τρέχει και χάνεται στον μελαγχολικό ορίζοντα είναι πέρα για πέρα άδικη. Τα όνειρά μου είναι τόσα πολλά σε σχέση με τον χρόνο που μάλλον απομένει. Εν τω μεταξύ ανόητα σπαταλώ αρκετές ώρες σκεπτόμενος την ολοκληρωτική προσέγγιση και το οργανωμένο χάος.

Σαν μια νότα κάθομαι μακριά από το παράθυρο, μέχρι ν’ακουστεί κάποιος βαθύτερος σκοπός. Εδώ θα είμαι, ίσως κάποτε ενωθούμε. Να γνωρίζετε πως,

τις νύχτες πέφτω από τον ουρανό και γίνομαι η κοντινή σκιά έξω ακριβώς από το σπίτι. Μόνο μου μέλημα, να θυμίζω στο φως πως καρτερώ τον ερχομό του.

Στις σκοτεινές οδούς λοιπόν σας συναντώ, στα απομακρυσμένα άλση εναποθέτω όλες μου τις δυνάμεις για μιαν έκλαμψη.

Η. Κρούσος/ μικρές ελεγείες

4/4/2026

Κάποιες νύχτες με κρατά άυπνο η εικόνα του ατημέλητου κήπου, που έχω κλειδώσει σε μια γωνιά του μυαλού, μα δραπετεύει. Η σκιά που έρχεται από τα επιθετικά χορτάρια και οι λάκκοι που κρύβονται σ’ εκείνη τη μακρινή γη την οποία προσπαθώ να διαγράψω από τη μνήμη.

Η σκιά έρχεται σαν κύμα που πνίγει.

Κατά τη διαδικασία αναλογίζομαι πως θυσία είναι να επιλέγεις να προσφέρεις τη ζωή σου -εξακολουθητικά- σε εκείνους που σε διέκριναν καθώς διένυες τη σκοτεινή οδό.

Να έχεις τη θέληση, αλλά κυρίως την αποφασιστικότητα για να ανταλλάξεις την ύπαρξή σου με τον θάνατο. Για εκείνους -τους ελάχιστους- οφείλεις να κατέχεις τη γνώση της πράξης, της επαναληπτικής δωρεάς, της επανατοποθέτησης του ταλαιπωρημένου σώματος στον βωμό γνωρίζοντας τα ακόλουθα.

Την επαφή για το μέτωπο, το χάρισμα της τελικής πνοής, το σκοτεινό δωμάτιο, τη σκοτεινή μορφή που θα στέκει ή θα κινείται και πάνω από κάθε άλλο, τα λόγια :

«Αντίο, απόψε σου δίνω -και πάλι- τη ζωή μου».

Η. Κρούσος/ μικρές ελεγείες

Κατάκολο

16/3/2026

6

Φαντάζεται πως τον αναγνωρίζεις. Όταν περπατά το βράδυ και η θάλασσα λαμπυρίζει. Το φεγγάρι δημιουργός μιας προσωπικής, ατμοσφαιρικής αίθουσας φωτός με μια θέση στη νωπή, μαλακή άμμο. Είμαι εσύ, φωνάζει.

Ο ήχος των κυμάτων μια απόκοσμη μουσική μιας άλλης πραγματικότητας. Άραγε τι υπάρχει εκεί; Νιώθει πως ανήκει σε αυτό χωρίς να αντιλαμβάνεται το πώς. Παρά μόνο προσπαθεί να δει. Αμφισβητούσε αυτές τις ιδιότητες της θάλασσας, αλλά αληθεύουν. Δεν μιλά όμως για εκείνη, μα για αυτό το ασημένιο φως προσπαθώντας να ακολουθήσει τον δρόμο που οδηγεί σε αυτό. Άραγε τι υπάρχει εκεί;

Θέλω να δω, λέει• σαν μικρό παιδί αναζητώ το πέραν του θόλου μου.

Παρατηρώ μικρούς θαλλασινούς νεροδρόμους, μοιάζουν λες και το φως προσπαθεί να με αγγίξει.

Περιμένω μήπως εμφανιστεί, περιμένω κάτι να συμβεί.

Τίποτα όμως δεν συμβαίνει. Ακόμα αναζητώ.

Χάνω το νόημα, χάνω τη στιγμή και κυρίως τους ήχους της ζωής μου.

Τελικά αποτελώ μια αδούλευτη ύπαρξη, που δεν μπορώ να απολαύσω ένα θαύμα, γιατί μένω ανικανοποίητος.

Στο τέλος της μέρας κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο λείπει.

Αχαριστία.

Η. Κρούσος / μικρές ελεγείες τριών προσώπων

6/12/2025

♾️

Είναι που, το σκοτάδι της νύχτας μετατρέπεται σε κρεβάτι ζεστό και τον ελκύει καθοδηγώντας τον σε ένα μονοπάτι απόλυτης σιωπής.

Δεν υπάρχει φως, ούτε φυλλώματα στο έλεος του ανέμου. Δεν υπάρχει άνεμος για επαφή, ούτε νόηση υπάρχει. Άλλοτε απομακρύνεται, χάνεται κι άλλες στιγμές νιώθει ειλικρινά πως προσεγγίζει.

Δεν υπάρχει φως και δεν τον ενοχλεί αυτό πλέον, δεν αγωνιά. Πλήρως αποδεκτό το δομικό υλικό της ύπαρξής του. Κυλάει μέσα στις ίδιες του τις φλέβες. Σε μια νύχτα, είναι.

Δεν είναι τυχαίο. Από πολύ παλιά, από πάντα […]

Στο σκοτάδι βρίσκει τη φωνή του.

Η. Κρούσος/ μικρές ελεγείες

Κατάκολο

110.

Αυτό το χαμόγελο που πάντα χάνεται στις συμπληγάδες μέρες. Το αναζητάς έπειτα άυπνος τις νύχτες -συνήθως στους έναστρους ουρανούς- γιατί σου λείπει και η απουσία του σου στερεί τον εαυτό σου. Τα μάτια σου πλέον ακίνητα σαν παγωμένα προσπερνούν τη ζωή από υποχρέωση. Εκείνα που κάποτε χαμογελούσαν κι έσωζαν τον κόσμο γύρω από τρυφερότητα, έλαμπαν και γυάλιζαν από θαυμασμό. Θαμπά τώρα, η λάμψη κι αν υπάρχει, δεν περνάει από τις θολωμένες κόρες τους. Αυτή η στοργή που φθείρεται από τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις, απομονώνεται σε δωμάτια ξένα του μυαλού, τα χείλη κλειστά κολλάνε και ξεραίνονται, τα χέρια βαριά κι ασήκωτα, ατροφούν φορώντας ένα άγνωστο δέρμα. Δεν εισακούγεσαι, άρα δεν μιλάς.

Μένεις και νιώθεις μόνο την καρδιά σου να χτυπάει συμβατικά περιμένοντας κάποιο τέλος.

Η.Κρούσος/ μικρές ελεγείες

1/9/2025

10.

«Στέκω στα ξακουστά κάστρα των αγγέλων κάτω από τον φιλοβόλο χρόνο

και σε απολαμβάνω από το πριν.

Σε αγαπώ παιδί μου, στάλα της ψυχής και μέρος του σώματος, ως το μετά.

Μνημονεύω τον θάνατο, που στο συνεχές δεν έχει τη δύναμη, δεν υπάρχει.

Εκείνη η απώλεια σε έχτισε, σε όρισε απλώς και η αναζήτηση

της δικής μας στοργής είναι εκείνη που θα σε επαινέσει στα μέλλοντα.

Από κάθε σου υπόσχεση σε ελευθερώνω.

Αν και ό,τι ψιθυριστά ορκίστηκες στο χώμα -έπραξες-

τώρα γνωρίζεις αληθινά ότι ποτέ δεν ήταν ανάγκη.

Παρά μόνο ένα δηλώθηκε με ανεξίτηλο μελάνι στα χαρτιά σου.

Αξία να πιστεύεις στη γραμμή του φωτός, όχι στα χρονικά όρια που νομίζεις.

Αξίζεις. Αλλά στο είχα πει, ότι θα λάμψεις επαναληπτικά.

Τετέλεσται».

Η. Κρούσος/ μικρές ελεγείες

Κερασίτσα

Μικρή ελεγεία ανάμνησης

Μέσα σ’ένα δωμάτιο ζεστό με λίγο φως απ’τα παραθυρόφυλλα, σαν εισβολή τρυφερότητας πάνω στο πρόσωπό μας.

Οι τέσσερίς μας αγκαλιά, για κάποια λεπτά του χρόνου, που πραγματικά επιβεβαιώνουν ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να νιώσουμε ευτυχία. Παρά μόνο αυτό το μικρό δωμάτιο -κάπου- σ’ένα μόνο σύμπαν κι έναν δρόμο μιας χώρας πίσω από κάποια πόρτα.

Λιγη γαλήνη ενάντια στον θόρυβο.

Η ανάμνηση πλέον αυτή στο πρώτο σκαλί του βάθρου πλέει στον ποταμό των ακατάπαυστων σκέψεων, που συνήθως πνιγηρές μας πιέζουν και μας προβληματίζουν.

Όχι όμως σήμερα.

Σιωπή τ’απέραντο κενό κι ο αόρατος θόλος. Μας δίνεται για να επιβιώσουμε εκεί απέναντι σε κάθε χυδαία προσβολή κι απροκάλυπτη αδικία. Αρνητικό το πρόσημο στις σκέψεις, σκέψεις σκοτεινές κατακλύζουν και κυριαρχούν εκεί. Περιβάλλον φονικό δημιουργούν για οποιονδήποτε. Ράβουμε τα χείλη, προσπαθούμε να παραμένουμε σιωπηλοί, δένουμε τα χέρια και τα πόδια μας στη θέση, προσπαθούμε να παραμείνουμε ακίνητοι. Σφίγγει το στομάχι, καίνε τα μάτια. Αν αφεθούμε ελάχιστα θα μπορούσαμε να καταστρέψουμε τη ζωή.

-Ειλικρινά αναρωτιέμαι αν είναι θέμα ευφυΐας να μας φέρονται όπως τους φερόμαστε. Αν πρόκειται για τέτοιο θέμα, τότε το συμπέρασμα είναι άκρως απογοητευτικό. Δεν υπάρχει εξαίρεση, ούτε μία στην πορεία του χρόνου-

Στη σιωπή αυτοκαταστρεφόμαστε. Καμία ιδανική λύση. Καμία λύτρωση τελικά. Δεν υπάρχει διαφυγή από το αναπόφευκτο.

Η. Κρούσος/ μικρές ελεγείες

«Η Καρδιά του ποιητή»

στο βιβλιοπωλείο Zátopek στην Καλλιθέα, Π. Τσαλδάρη 209 στις 20:00 το βράδυ.

Επιμέλεια ποιημάτων ο Μιχάλης Βάκρινος

Σχεδίαση εξωφύλλου-σκίτσων η Άννα Τριανταφύλλου

Μουσική επιμέλεια ο Χάρης Κουτσουνάκης

Θα πει δυο λόγια για το βιβλίο η Χρυσή Νταή.

«Σαν έφυγες, τώρα εγώ ποιος θα’μαι,

παρά-ντυμένος στα χώματα της γης,

να’ρθείς κομμάτι μου όσο κοιμάμαι»

[…]

Κάθε έκτη μέρα του Δεκέμβρη με κατακλύζει η νοσταλγία μιας εποχής δυο δεκαετιών πίσω.

Ξεπροβάλλει σχεδόν φρεσκοβαμμένο το 20ό γυμνάσιο στα Κάτω Πατήσια. Βγαίνω από την πίσω έξοδο, έτσι για την αλητεία, μπροστά μου το συνεργείο. Το μάθημα έχει τελειώσει, αλλά νιώθω μέσα μου ανολοκλήρωτος. Ίσως το νιώθουν και άλλοι-σκέφτομαι• χαιρετώ δυο καλούς φίλους, συνεχίζω μ’έναν άλλον ως το σπίτι. Περπατάμε τον κόκκινο πεζόδρομο της Ζερβουδάκη και ήδη οι μυρωδιές από το πανηγύρι του Αγίου Νικολάου πέρα από τις γραμμές ζωντανεύουν, κάνοντάς με πιο μελαγχολικό -πίσω από το χαμόγελό μου- χωρίς ιδιαίτερο λόγο τότε. Δεν δίνω σημασία. Επάνω στον τρίτο θα παρευρίσκονται καλεσμένοι, φίλοι του πατέρα που γιορτάζει. Επομένως το βράδυ αποκτά άλλη προοπτική και ενδιαφέρον.

Το σπίτι γιορτάζει σήμερα -μια νέα ζωή- νομίζω είναι πιο δεκτικό στο φως. Αυτή η αίσθηση της αγάπης που ταυτίζεται με την επιστροφή από την πολύωρη εργασία έξω στο ψύχος πίσω στο ζεστό σπιτικό και τους ανθρώπους σου. Ένα πιάτο ζεστό φαΐ, δυο αγκαλιές και φιλιά αιτία εορτασμού. Μόνο εκείνη η φωτογραφία του πατέρα στη βιβλιοθήκη δίπλα από το γραφείο προσφέρει τον αναγκαίο μελαγχολικό τόνο σε μια ημέρα εορταστικού χαρακτήρα.

Η. Κρούσος/ μικρές ελεγείες

Στη Σάμο τη νύχτα στο έναστρο μπαλκόνι

μπαλάντα σε δική σου κόλα χαρίζω,

σε ανέμων μια δίνη που παύουν οι χρόνοι,

θολώνουν όλα, πιάνω την πένα κι αρχίζω.

Διαγραφή καμιά και τίποτα δε σχίζω,

αβίαστα, μοιραία, με κάποιο καμάρι

μ’απέθαντους στίχους γιε μου σου θυμίζω,

πως πρώτος σου έρωτας ήταν το φεγγάρι.

Θεοί, δαιμόνια, φύσεις, ό,τι ζυγώνει

τις ρίμες όπου πάνω στο λευκό μαυρίζω,

αυτό είναι -όχι εγώ- που σε βουρκώνει,

για σένα πριν καιρό, για με τώρα δακρύζω,

αν τώρα με σκέφτεσαι, στο τώρα γυρίζω.

Λοιπόν ευχαριστώ σκυφτός ζητώντας χάρη,

να το θυμάσαι όπως τώρα που σ’αγγίζω,

πως πρώτος σου έρωτας ήταν το φεγγάρι.

Κρυστάλλινα νερά, αργεί όταν νυχτώνει

κι αντί του ύπνου σαν βαδίζεις, βαδίζω,

ο κτύπος της καρδιάς μεμιάς σε γιγαντώνει,

το καλείς, το δείχνεις, φωτίζεις και φωτίζω,

το ένιωσα χρέος, λάμψη, οίστρο νομίζω:

«Για πάντα την καρδιά!», αυτή να σου τονίζω.

Στην όποια λύπη -εσύ ξανά- με τα θάρρη,

των άστρων γενναίος, μη ξεχνάς σε ξορκίζω,

πως πρώτος σου έρωτας ήταν το φεγγάρι.

Στο φέγγος π’αγαπάς τους στίχους μου σκορπίζω,

διπλώνω το χαρτί, θα το βρεις στο ερμάρι

και ότε διαβάζεις, θα μ’ακούς να ψελλίζω,

πως πρώτος σου έρωτας ήταν το φεγγάρι.

Η. Κρούσος/ Η Καρδιά του ποιητή

Στον Νικόλα μου..

Σάμος, Μυτιληνιοί

1/8/2024

Άλλης Εποχής

Αγάπη βγες στο παραθύρι να σε δω,

περιμένω κάθε δύση κάτω εδώ.

Των άστρων τη θέση πλέον σα χάρτη,

αποστέλλω φιλί στην καρδιά σου νά’ρτει.

Καλή μου τα κεριά μη σβήσεις ακόμα,

να βλέπω σκιά τη μορφή σου στο δώμα.

Το στρώμα σου ας ήμουν, είτε οι τοίχοι.

Μα τέτοιο θαύμα, σε μένα πώς να τύχει;

Μπαλάντα

στο μόνο Άνθος που έχει επιζήσει

στην Ιωάννα

Τους στίχους που είχα μέσα μου πάντα,

ως υπάρχοντά μου θ’αφήνω καθώς

θα γράφω πολύ στοργικά μπαλάντα

και δεν θά’μαι ούτε θα νιώθω φτωχός,

παρά στη θέα εκείνης ταπεινός,

στην υστερνή μου ακόμα τη δύση,

ο τίτλος ψηλά θα λέγει εμφανώς:

«Στο μόνο άνθος που έχει επιζήσει».

Στα τρία χρόνια μετά τα τριάντα,

βουίζει το γύρω εν τάχει κοινώς,

θα γράφω πολύ στοργικά μπαλάντα.

Αφυδατωμένος, για ώρες κενός,

αισθήσεις μεσ’από το χέρι ενός

ποιητή, στη δυσνόητή του φύση,

θυσία όλα της σώας του φρενός

στο μόνο άνθος που έχει επιζήσει.

Στον κήπο, στο μπαλκόνι, στη βεράντα

-ως γνωστόν στο τέλος ίδια επωδός-

θα γράφω πολύ στοργικά μπαλάντα,

βεβαίως μοιραίος ο στίχος αυτός,

οφείλει στη γέννα να είναι βατός,

σε πρόβλημα άλυτο νά’ναι λύση

κι αδρώς να μπλέκεται στην κόμη σαφώς

στο μόνο άνθος που έχει επιζήσει.

Βαθύς ήχος σε heavy metal μπάντα,

ορθοί σαν στέκουμε πλάι στη βρύση,

με δώρο μία στοργική μπαλάντα

στο μόνο άνθος που έχει επιζήσει.

Η. Κρούσος/ Η Καρδιά του ποιητή

Τανάγρα,

Μικρή ελεγεία μέσα στη νύχτα

Μεσάνυχτα λοιπόν. Μεσάνυχτα, τότε που το σπίτι σωπαίνει και οι αγαπημένοι κοιμούνται τρυφερά αγαπώντας τους. Τέτοιες ώρες κάποιες φορές μονάχα, όχι πάντα, δακρύζω στις αναμνήσεις. Αφήνομαι στην αδυναμία, δίχως έγνοιες και ντροπή.

Πραγματικά σπάνιες οι στιγμές που το υγρό αυτό κύλησε από τα μάτια μου. Ο θάνατος των προσώπων, μετρημένες στιγμές. Κάποιες αρνητικές εμπειρίες, τεράστιες φαντάζουν, έως και τώρα τη στιγμή που αφήνω την πένα να οδηγεί στο πεταμένο φύλλο σαν βρέθηκε μπροστά μου μοιραία. Τόσο αρνητικές οι εμπειρίες αυτές, στενάχωρες, δυσνόητες, ακυβέρνητες, που αφού τις βιώσεις περνάς μια κάποια χρονική πύλη. Λες και χάνεις τη δύναμη της νεότητας. Κάπως έτσι πλέον παρατηρώ τις άσπρες τρίχες, τα κουρασμένα μου βλέφαρα καθώς προσθέτω διαρκώς ατέλειες στο κουρασμένο σώμα. Μέσα σε μια στιγμή χάθηκε ο μανδύας της αθανασίας. Χθες ήμουν νεαρός και σήμερα μεγάλωσα. Δεν είναι τα έτη, αλλά οι εμπειρίες. Κυρίως οι επιθανάτιες -διαφόρων μορφών, δεν θα διαφωνήσουμε εκεί- εκείνες που σε πλησιάζουν με πόνο και αίμα σαν μεστοί φίλοι από τα παλιά. Δεν το επιθυμώ, δεν το θέλω, αλλά πλέον κάποιες φορές μεσάνυχτα νικιέμαι.

Και κρακ και κρουκ σπάζει ο πάγος.

Ακούστε - μας λέγει ο μάγος·

Και κρακ και κρουκ πατά σαν άτι,

ο δρόσος γυαλίζει το μάτι.

Με μιας τον γιο τον βλέπεις κόρη,

καλύτερα πάρε τα όρη.

Θολή -όλοι γύρω- εικόνα,

εσύ κ’η μπύρα είστε μόνα.

Χωρίς αφρό και παγωμένη,

-σ’αυτό ο μάγος μας εμμένει-

Στον ψύκτη λοιπόν, ένα-ένα,

απλά, σωστά, συγχρονισμένα.

Κι αν έβρεις ψητό ταράκουλο;

Ω ρε μάνα μου το κράκουλο!

Η. Κρούσος/ Antonello di Messina

-ο κατά φαντασίαν ποιητής-

Είδα το φως να έρχεται.

Έφτασε να γεμίσει κάθε μικρή

εσοχή που το ζητούσε.

Τόσο πολύ είναι το φως που

αν θέλετε, σας δίνω.

Αρκετό για τον προηγούμενο, εσάς,

εμάς και τους επόμενους.

Πιστεύω! Πιστεύω στο φως.

Σ’εκείνο που γλιστρά από

την ίδια την πηγή του.

Το φως και η πανφώτεινη.

Το θαύμα.

Η αγάπη μας. Το άστρο

των διευρυμένων οριζόντων.

Η αγάπη μας. Το άστρο.

Εωθινό εμείς.

Είδα το φως ν’αντανακλά

στις νιόπλαστες κόρες των ματιών

του κόσμου.

Να κοιμάται απάνω στο

βρώμικό μου δέρμα,

ν’αναπνέει

τον δικό μας λιγοστό αέρα.

Τόσο πολύ είναι το οξυγόνο που

αν θέλετε, σας δίνω.

Αρκετό για τους πνιγμένους,

αρκετό για τους νεκρωμένους,

αρκετό για τους κενούς.

Πιστεύω! Πιστεύω στο φως.

Σ’εκείνο που η παρουσία του

ευωδιάζει τις οδούς,

που ανθίζει τα μαραμένα σύμπαντα

κι αγαλλιάζει τους αρρώστους

σε κάθε Δαρβίνειο αντανακλαστικό του.

Το μύρο.

Η αγάπη μας. Το μύρο

των ναρκωμένων συναντήσεων.

Η αγάπη μας. Το μύρο.

Μυρωδικό εμείς.

Είδα το φως. Το είδα

να κυλά φυσικά και αβίαστα,

ενός χρόνου διαφορετικού,

μιας ύλης διαφορετικής.

Το φως που κυλά

σε κάθε διαδρομή των

πελμάτων.

Τόσα ταξίδια θ’ακολουθήσουν.

Όμως τώρα, ο χρόνος που παύει

είναι το καινοτόμο της διαδικασίας.

Το φως διαφεντεύει τον χρόνο.

Πόσα έχω να μάθω!

Πιστεύω! Πιστεύω στο φως.

Εκείνο που θρέφει και χτίζει

ένα-ένα τα μικρά οστά που

ψηλαφίζω.

Εκείνο που γεμίζει την παλάμη μας

με απλό τρόπο, σεμνό.

Έναν τρόπο ξεχωριστό αλλά

και ίδιο σε κάθε πιστό

αυτού του φωτός.

Η αγάπη μας. Η μοναδικότητα

της ζωής.

Επιβάτες εμείς.

Είδα το φως να διαχέεται

στις αφτιασίδωτες ζάρες,

να πλημμυρίζει την αγκαλιά μας,

να μας πνίγει από συναισθήματα.

Αλλά πνιγμένοι από αγάπη

μπορούμε να ζήσουμε τελικά.

Τον αγαπώ. Την αγαπώ.

Κάθε άλλο, το όποιο τι

αδιάφορο.

Πιστευω! Πιστεύω στο φως.

Εκείνο τ’οποίο γειώνει

εκείνους που εργάζονται

επαρκώς στην πένα.

Για εμάς λέω.

Το φως αυτό τους μετατρέπει

τυφλούς και πάλι.

Πρέπει να μάθουν να βλέπουν

από την αρχή.

Ό,τι νόμιζαν πως είδαν χθες,

αποτελεί μια πτυχή μονάχα σήμερα.

Μια μόνο πτυχή;

Ίσως υπάρχουν κι άλλες πολλές,

εκατομμύρια.

Δείξε μας. Σε παρακαλώ!

Η αγάπη μας. Η ενεργητική όραση.

Έτοιμοι εμείς.

Είδα το φως στα δάκρυα

της λαμπερότερης πηγής,

να πέφτουν και να δροσίζουν

το έδαφος, να φυτρώνουν

τα άλση με όλες

τις αποθεμένες ελπίδες

για το αύριο.

Το αύριο είναι το σήμερα

και η καλύτερη μέρα

με τον καλύτερο καιρό

είναι σήμερα.

Επιτέλους, μπορώ να σε δω.

Πιστεύω! Πιστεύω στο φως

που μας πλέει σε

αχαρτογράφητα πελάγη.

Εκείνο που μας σηκώνει,

που μας χαρίζει την

υπερδύναμη να αιωρούμαστε

στους ουρανούς και τους γαλαξίες.

Η αγάπη μας. Στα φέγγη τα λιγνά που

σε κοιτούσαμε.

Φωτισμένοι εμείς.

Είδα το φως να συνδέει το κενό,

ν’ακούγεται δίνοντας νόημα

στο τίποτα.

Είδα το φως. Είδα εκείνη.

Τους είδα να είναι ένα.

Τους βλέπω να είναι ένα.

Θέλω να διαλυθώ σε

τρεις χιλιάδες κομμάτια

και να τους αγγίζω τρεις

χιλιάδες φορές τη στιγμή.

Να χαθώ για εκείνους, ώστε

να μείνουν ως ένα.

Μακάρι να με κρατήσουν μαζί.

Να είμαστε ένα από τα άπειρα,

τα ατελείωτα και τ’ατέρμονα.

Πιστεύω! Πιστεύω στο φως

εκείνο που μας σημαδεύει,

που μας καθορίζει.

Σ’ένα φως πιστεύω και μόνο.

Εκείνο που μας οδηγεί

στη σημασία της ύπαρξης,

στον λόγο της πάλης.

Στο φως που μας αναστηλώνει

με όλες τις ήττες μας.

Μιλώ για τέτοια νίκη.

Η αγάπη μας. Η μόνη νίκη.

Νικητήριο εμείς!

Είδα το φως να φιλά

τυχαία τα μαύρα μου γένια,

το είδα να ρέει από τα

φρεσκοσχηματισμένα του χείλη,

ενώνοντας τις λυπηρές στιγμές μου

στο πιο χαρούμενο τραγούδι.

Η αγάπη μας. Ευτυχία.

Εμείς.

Πιστεύω! Πιστεύω στο φως

της μεγαλύτερής μου λύπης.

Στην πατρική μου φιγούρα.

Στον πατέρα μου που με ορθώνει

πατέρα του φωτός.

Η αγάπη μας. Η μητέρα.

Αγαπημένοι εμείς.