François-Auguste-René Rodin’i bilirsiniz, meşhur Düşünen Adam heykelini yapan heykeltraş. Ancak Camille Claudel ile yaşadığı şeyleri öğrendikten sonra “lan yoksa o heykeli yapan heykeltraş değil mi” diye düşüneceğinizden neredeyse eminim.
Rodin ve Camille aşkı başladığında Camille 19, Rodin de 43 yaşındaydı. Kendisi hem Rodin’in en sevdiği öğrencisi, hem de asistanıydı. Rodin çok kuul, ünlü ve meşgul olduğu için işlerinin çoğunu (en azından detaylandırma ve cilalama gibi en zor kısımlarını) asistanlarına gördürüyordu. İkisinin aşkı ilk görüşte başlamamıştı; taşa, plastere, mermere ortaklaşa bıraktıkları detaylar onları birbirine bağlamıştı. Yani bir nevi “sanat”, çöpçatan rolü oynamıştı.
Gel gör ki Rodin orospusunun hayatında zaten yüzyıllardır bir “cadı” vardı; Rose Beuret. Cadı diyorum çünkü Camille çoğu çiziminde onu bir cadı olarak resmetmişti. Ona göre “hayatında başka kadınlar olabilir ama sen benimsin” tutumu sergileyen bir kadın, cadının teki olmalıydı. Üstüne üstlük Rodin’den bir çocuğu vardı ve zamanında öyle çok kahrını çekmişti ki Rodin onu terk edemiyordu.
Çoğu kaynakta Rodin’in Rose ile evli olmadığı vurgulanıyor ama Camille’e göre “metres” konumuna düşmen için hayatındaki erkeğin evli olması gerekmiyordu. Bu yetmezmiş gibi bir de Rodin’den hamile kalmış, çocuğu aldırması istenmişti! Bir gün Rodin’i terk etti ve kendi ayakları üzerinde durmak istedi.
Başaramadı. 1800’lerin sonunda değil bir kadının heykeltraş olması, üzerine bir de nü çalışması ne demekti! “Kadının ve erkeğin cinsel organlarını yapmışsın ve bu iki organ birbirine çok yakın duruyor” gibi nedenlerle reddedilmenin nirvanasına ulaşmıştı o yıllarda. Zaten ailesi de onun koca bir ayrık otu olduğunu düşünüyor, sırf sanata olan ilgisinden ötürü sittin senedir kan bağı olan kimse yüzüne bile bakmıyordu.
Bu hayal kırıklığı Rodin’in “finansör” olma teklifiyle yeniden yollarının kesişişine dönüştü. Camille bunu istemedi, Rodin özlemden çıldırmıştı ve onu ikna etmek için bir sözleşme imzaladı: “Rose ile yollarımı ayıracağım ve seninle farklı farklı ülkeleri gezeceğiz” tadında, tamamıyla romantizm ve sentimentalizm odaklı, “kadınsal” bir sözleşme. Evet imzaladı ama Rose’u asla bırakmadı.
Camille’in en kederli bu döneminde ürettiği en güzel şey olabilir. Daha ünlü eserleri var ama ben en çok bunu seviyorum. Bronz, 131×195×78 cm boyutlarında, adı da L'Âge mûr yani “Olgunluk Çağı” veya “Olgunlaşma.”
Anlaşıldığı üzere Rose - Rodin ikilisinin ardından dizlerinin üstüne çökerek kedere bulanan Camille’i, yani hayatının en berbat gerçeğini temsil ediyor. Birçok analizci “Camille burada Rodin’in kendi yaşına daha yakın bir kadını seçişine olgunluk olarak yaklaşmış” dese de bana hep “olgunlaşmış ilişki x olgunlaşmamış ilişki” ikileminden ibaret gibi gelir. Neticede Rodin, Rose ile arasında on yıllardır süregelen bir ilişkiden vazgeçemez ve Camille buna kıyasla “körpe” bir aşktır. Ayrıca bu tercih ediş, yani bu gidiş Camille’i de olgunlaştırır.
Rodin, “bir kadının elinden çıkmış eserlerin yeterince dikkate alınmayacağı” iddiasıyla Camille’in işlerinin bazısını Rodin imzasıyla sürer piyasaya. Tek derdi sanatını insanlara ulaştırmak olan Camille ses etmez. Ancak zamanla Rodin, alenen kendisini eleştiren bu tip eserlerin finansörü olmak istemez (bence bu tip işleri kendi adıyla temsil etmeye götü yemez) ve Camille bir gün kaynağı belirsiz bir sinir krizi geçirir.
Eserlerinin çoğunu kendi elleriyle parçalar, çizimlerini yırtar atar. Bunu yaparken hep “yok etmezsem Rodin bunları da çalacak” der, sayıklar. Koskoca Rodin’in “kendi işlerini çaldığını” iddia etmesi, akıl hastanesine kapatılacak kadar “delirmiş” olması için yeterli bir sebeptir. 1913 yılında tımarhaneye kapatılır.
Beş yıl sonra doktorlar aileye “kızınız gayet iyi, alın bunu buradan” der ama aile “böyle bir insanın sorumluluğunu üstlenmek” istemez. Neticede Camille 30 yılını akıl hastanesinde geçirir, ölür ve kimsesizler mezarlığına gömülür.
Erkek kardeşi İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Camille’in mezarlığını bulup kardeşini almak ister ancak “tabutun bulunmasının imkansız olduğu” yanıtıyla karşılaşır. Özetle - belki de - bir dahi, kemiklerinin bile nerede olduğu belirsiz bir şekilde tarihin tozlu sayfalarına karışır.
Ölmeden önce erkek kardeşine şöyle bir mektup yazmış:
“Bilmiyorum, kaç yıl oldu buraya kapatılalı ama tüm hayatım boyunca ürettiğim eserlere sahip çıktıktan sonra şimdi de kendilerinin hak ettikleri hapishane hayatını bana yaşatıyorlar. Bütün bunlar Rodin şeytanının başının altından çıkıyor. Kafasında bir tek düşünce vardı zaten; kendisi öldükten sonra benim sanatçı olarak atılım yapıp onu aşmam… Bunu engellemek için de yaşarken olduğu gibi ölümünden sonra da ben hep mutsuz kalmalıydım. Her bakımdan başarıya ulaştı işte! Bu esaretten çok sıkılıyorum… Eve hiç dönemeyecek miyim, Paul?”
Le Penseur yani Düşünen Adam’ın aslında Cehennem Kapısı adlı dev eserin bir parçası oluşu ve Camille’in Cehennem Kapısı için “bir asistan olarak” çok çaba sarf etmiş oluşu sizin de aklınıza aynı soruyu getirmiyor mu?
İşin kötüsü, aynı yerde ve müthiş bir bağlılıkla piştikleri için tarzları öyle benziyor ki eserlerini ayırt etmek çok zor.. Sizce bu, hayatı mahvedilmiş bir kadının haklı delirişi mi yoksa aslında Camille doğruları mı söylüyordu?
Attığım başlığa dikkat ederseniz benim neye inandığımı çözebilirsiniz..
Bir de o kadar güzel ki oturur ağlarsınız..
dededos
theartofmadeline
origamiaround
tangentwithtanner
germansingergirl
baratheonpilled
annaxmalina
