Saatsız

Bir anı yaşarkən o an üçün darıxacağımı hiss etmə duyğusu bəzən o qədər dərinimə işləyir ki anın dadını çıxarma ideyasından nə qədər uzaqlaşdığımın fərqinə varıram, ifadə edə bilməyəcəyim bir boşluqdu bu ama son zamanlarda özümə təsəlli misalı fısıldadığım şey odur ki, axı mən bu anı yaşayıram, yaşaya bilirəm, bax necə zənginəm ki ətrafımdakılara sahibəm, bəlkə bu şey bitəcək, səhnə pərdələri anidən yerə enəcək, ama ən azından ölmədən öncə gözümün önündən keçəcək sujet xətti palatadakı ürək ritm axışımızı göstərən monitorda dümmmdüz bir xəttin uzanmasına daha dəyər hiss etdirəcək, indi anlıq yaşadığım o boşluq əslində bomboş keçmiş bir həyat yanılğısını da bir o qədər uzaq edəcək

Goranboyda yenə şiddət!