...ανάγωγα (reduction)

Δεν είναι ο μώλωπας που μου άφησες στο μάτι απόψε, για ασήμαντο λόγο. Είναι που σιχάθηκα να ακούω τα ίδια λόγια, στον ίδιο τόνο, με την ίδια συχνότητα και την ίδια σημασία.

Σε μια στιγμή ηρεμίας, κάποτε, μου ‘πες είναι φυσικό ή φυσιολογικό κι εγώ τσαντίστηκα τόσο κι έσπασα όλα τα γυαλικά στο σπίτι. Έτσι όπως τα πέταγα στο πάτωμα ένα κομμάτι γυαλί σου έσκισε τη γάμπα. Το ευχαριστήθηκα στην αρχή μα ύστερα έκλαψα, όσο σου καθάριζα την πληγή με ιώδιο κι έβαζα το τσιρότο. Αδιάβροχο, να μη χρειάζεται να το αλλάζεις κάθε που θα κάνεις μπάνιο. 

Τι σημαίνει κανονικό; Αυτό που πάει κατά τον κανόνα, που δεν ξεφεύγει, που έχουμε περάσει στο μυαλό ως φυσιολογικό κι όχι ως παρά φύσιν. Τι σημαίνει φυσιολογικό; Ό,τι ειναι φυσιολογικό για την αράχνη αποτελεί χάος για την μύγα. Το φυσιολογικό διαφέρει από σύνολο σε σύνολο με αποτέλεσμα το ένα να προσπαθεί να επιβάλλει το φυσιολογικό του στο άλλο. Ένα σύνολο εγώ, ένα συνοθύλευμα εσύ. Κι όλο προσπαθείς να με πείσεις για το φυσιολογικό σου. Το κανονικό σου, το νορμάλ. 

Άκου να σου πω, ο μώλωπας δεν με νοιάζει. Είναι νορμάλ. Βαρέθηκα όμως ν’ ακούω τα ίδια λόγια, στον ίδιο τόνο με την ίδια συχνότητα. Ανώμαλη ρουτίνα που δεν μ’ αφορά κι ούτε θα της επιτρέψω ποτέ να παρεισφρήσει και να ενσωματωθεί με τα κύτταρά μου. 

Μεσημέρι μαζεύω τα μπαγκάζια μου. Θα πάρω και τα φυτά μαζί μου. Μόνο κάτι πόες που αγόραζες εσύ θα αφήσω να σου κάνουν παρέα στο σκιερό ισόγειο δωμάτιο που θα νοικιάσεις. 

‘Mum, I can’t be any other way, it’s in my nature,’ I used to argue. Yet I still felt ashamed of having been born a monster; a vicious, hurtful creature, committing atrocities with as little as the slightest movement of his tongue.

When Mum died, I lost that fear. After that I was simply able to speak freely; people that dared to come close to my words had the tendency to disappear, over time. Some even preferred suicide. Somebody once asked me how I can be so sure about the things I said. Whatever I say is something I read.

This is when you passed by as well. I was so used to people passing me by that I was only hurt a bit. You were saying something about words while leaving; words, names and meanings. I barely even noticed your sayings.

  Καμπαρντίνα σκούρα μολυβί σ' ένα σύνολο σαφώς σκούρο με μαύρο χαρτοφύλακα και λευκό πουκάμισο. Ίσως κόκκινες, με λευκό πουά, κάλτσες αλλά κι αυτές, μόνο, τις "ελεύθερες Παρασκευές".

  Τ' απογέματα κοκτέιλ πριν το δείπνο, δείπνο και μετά σεξ. Προγραμματισμένο σε προγραμματισμένες στάσεις. Ίσως κάποιο δερμάτινο αξεσουάρ να φορέσεις αλλά κι αυτό με φόβο και πάθος μιας και η μαμά θα το κατακρίνει.

  Μια Κυριακή που έχεις πονοκέφαλο θα πάρεις κάποια χάπια. Ύστερα θα καταλάβεις πως η επίδραση σε βολεύει. Ύστερα θα το παρακάνεις. Ύστερα πέθανες. Δε θα σε θάψουν με τα δερμάτινα αξεσουάρ μια και η μαμά θα παρευρίσκεται στην κηδεία. Δε θα σε κλάψουνε πολλοί κι η εταιρία σε αντικατέστησε στη βδομάδα πάνω.

  Τώρα τελευταία φλερτάρω που και που. Μη φανταστείς τρελά θέματα. Αηδίες να ξεγελάω τον εαυτό μου  πως δεν είσαι ακόμα μέσα. Ύστερα πάλι τα βράδια, μου μιλάς κι είναι λες και ζωντανεύω ξανά. Σαν ήλιος γυρνάω τα μάτια μου γύρω από ‘σένα κι όταν βασιλεύεις σκύβω. Παύω να έχω λόγο περιστροφής. 

  Άλλα βράδια πάλι, σε βαριέμαι. Λες τόσο ανούσια πράματα. Σαν απλά να μου μιλάς για να μου μιλάς. Μίλα μου. Δε μασάω πια. Σ’ ακούω γιατί προπονούμαι για την επόμενη αποτυχία. Όχι πως πιστεύω πως απέτυχα μαζί σου. Εσύ απέτυχες να με χωρέσεις κι όταν βρήκες τα σκούρα οπισθοχώρησες. 

  Τράβα τώρα στους ανόητους που συναναστρέφεσαι. Αγόρια άγουρα που θα σου ευκολύνουν τη ζωή και δε θα πατινάρεις. Άμα τους αισθανθείς σίγουρους παράτα τους κι άμα πονέσεις μη τηλεφωνήσεις. 

Θέλω να μη θέλω κι άμα θέλω να μπορώ και να λύνω τα πάντα ως δια μαγείας. Σαν να ‘μαι η Ντόροθυ στη χώρα του Οζ ή αθώα όπως τα κάνει ο Γουίνι το αρκουδάκι. 

Αρκεί τόση ευθύνη και κατεύθυνση των καταστάσεων. Αρκεί η απραγία στο όνομα της ανυπαρξίας της θέλησης όσων εξαρτώμαι από κι όσων με κρατούν εξαρτημένο από.

Θέλω γιατί σε θέλω όσο χθες, προχθές και τέσσερα χρόνια πριν. Να μπορώ σε δρόμους φωτεινούς να σε φιλάω και σε σοκάκια σκοτεινά να φοβάμαι για την έκβαση της στιγμής, μιας κι έτσι μας μάθαιναν από μωρά να κάνουμε. Τώρα είναι αντίστροφα κι εγώ ζαλίζομαι. 

Θέλω να μπορώ σε όσους θέλω, μηδενός εξαιρουμένου, να ρίξω μια μεγάλη ποσότητα σάλιου στα μούτρα. Να ξεκινήσω απ’ τη μάνα μου και να τελειώσω στον πατέρα μου.

Ύστερα θα ‘θελα να ‘χω φυτρώσει σα κοτσάνι μικρό, γιατί δε θα ‘χα λόγο να μισώ και ούτε λόγο να αποσιωπώ. Σκέψεις, λέξεις ή αισθήματα. Γιατί τι να σου φταίει αν είσαι κοτσάνι; Το χώμα ή η βροχή;

Τέλος ξέρεις τι θέλω; Μια τεράστια σιωπή σε ένα πηχτό σκοτάδι. Να βγω μετά και να ‘χω κενό μυαλό και καινή καρδιά. Να τα γεμίσω όλα εξαρχής και να έχω κουράγιο να φορτώνω ευθύνες μόνο το κορμί μου. Να έσκαγα, όπως γίνεται στα καρτούν, μετά να έραβα τα κομμάτια με πετονιά χοντρή για να φαίνονται οι ραφές κι όλα να ‘ναι καινούρια με μόνο παλιό κι αγαπημένο εσένα κι εσένα όσο παλιώνεις τόσο να μ’ αγαπάς. 

  Σε έβλεπα, εδώ και καιρό, να στριφογυρνάς γύρω από τον εαυτό σου, σα σκύλος που κυνηγάει την ουρά του. 

  Σε έβλεπα να ανάβεις τα τσιγάρα σου με σπίρτα και ν' αρνείσαι τα τσακμάκια. Όποτε ένα σπίρτο δε μύριζε αρκετά, αφού το άναβες, το έσβηνες και άναβες νέο. Αγόρασες ντουζίνες πακέτων. Αγόρασα αρωματικό χώρου. 

   Σε έβλεπα να αποσπάσαι από ελάχιστης έντασης - μετρημένη σε ντεσιμπέλ - ήχους ενώ βλέπαμε ταινία ή ενόσω έπλεκες κασκόλ.

  Σε έβλεπα με γυαλιά ηλίου Νοέμβρη μήνα με σκοτάδι και βροχή. Εμείς φορέσαμε παλτά ενώ εσύ γυαλιά. Έσπασες κι ένα ποτήρι και το πάτησες. Μάτωσε τόσο η φτέρνα σου. Στη φιλούσα ένα βράδυ ολόκληρο για να σταματήσεις τα κλάματα και ν’ αποκοιμηθείς. Ύστερα κοιμήθηκες με τα γυαλιά στα μάτια. 

  Σε έβλεπα να υπακούς τυφλά στη μάνα σου κι εγώ τη μάνα σου δεν την αντέχω. Όσο δεν μ’ αντέχει κι αυτή, αλλά μη φανταστείς. Δεν είναι και διαγωνισμός. Απλά μεγάλωσες πια, δε νομίζεις;

των ίσως οι αναβολές

και των κορμιών οι γκρίνιες.

Λάμπεις κι εσύ ανάμεσα 

σε λίγα ρούχα άτσαλα

μισοσιδερωμένα. 

Έλα δώσ' μου ντεπόν και νερό,

ιερά μεταναστεύω

και πάντα ανήκω.

Πλάτη στο φως

γροθιές σφιχτές

  Αφού πέρασαν πολλοί μήνες απ' την μέρα που τα πήρες, σου πρότεινα να τα ρίξω στο πλυντήριο. Σου 'πα θα τα βάλω σε μαξιλαροθήκες μη χαλάσουν, αλλά δε δέχτηκες. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να τα φοράς λερωμένα. Τα παπούτσια του φτωχού τα 'λεγα.

  Με τον καιρό αναπτύχθηκε μια κόντρα μεταξύ μας. Παραμόνευα ποια μέρα δε θα τα φορέσεις να τα πλύνω. Παραμόνευες πότε θα κοιμηθώ για να τα κρύψεις. Έβλεπα εφιάλτες πως τα παπούτσια μεγεθύνονται και λερώνουν όλο το σπίτι. Έβλεπες όνειρα πως πεθαίνεις και σε θάβουν μ' αυτά.

  Μια Κυριακή τα παπούτσια τρύπησαν. Το μπροστινό σου δάχτυλο έβγαινε απ' έξω πια. Είπες πως απ' την τρύπα ξέφυγαν κι όλα τα αισθήματα που είχες για 'μας και τώρα πια σου τελείωσα.