μητρικό.
Τρέχει απ’τα μάτια της μάνας σου το δάκρυ. Στάζει στο στήθος της. Και κάτω απ’το στήθος, εσύ, περιμένεις να τραφείς. Αρμύρα για σένα. Όχι γάλα. Αρμύρα. Την γεύτηκες πριν καν ανασάνεις. Στην βύζαξε η μάνα σου με το ζόρι. Κι ύστερα σε σπρώξανε να ζήσεις με το ζόρι. Ζωή με το ζόρι. Φαϊ με το ζόρι. Κλάματα με το ζόρι. Κλάψε, να αποδείξεις ότι ζεις. Κλάψε , να αποδείξεις ότι έχεις πνοή. Αλλιώς δεν γίνεται για σένα. Όχι, μη κοιτάζεις τους άλλους, εσύ, κλαίγε. Απόδειξε συνεχώς ότι έχεις κάποια θέση εδώ.. Κουράσου. Κι όταν σου τελειώσει η ανάσα, πέσε. Σπάσε το σώμα σου παντού. Πόνεσε. Βγάλε αίμα. Δείξε τους ότι υπάρχεις. Κοκκίνησέ τους. Μάτωσε. Αίμα κι αλήθεια. Κι όταν φοβάσαι ότι ήρθε το τέλος, όταν αμφιβάλλεις, όταν νιώσεις ότι δεν αντέχεις άλλο, θυμήσου τότε την αρμύρα. Εκείνη την αρμύρα που έχεις μέσα σου. Και σου θρέφει τις πληγές. Ευχαρίστησε την μάνα σου, και κλάψε λίγο για κείνη. Πάρε απόσταση και μια βαθιά ανάσα. Σβήσε το φώς και κοιμήσου.
