Ambitny hip-hop

Tęsknię, choć wiem nie powinienem, Zostałem sam jak stoję z rozsznurowanymi butami Mam pełen słoik słonych wspomnień o Tobie, o Tobie... Pełen słoik wspomnień o Tobie. Nie ufam więcej tak głęboko, Nie będę stroił miny, Wierność trudna jest widocznie, Zdrada krótkowzroczna boli tak okropnie, Tak okropnie, tak okropnie... Tęsknię, choć wiem nie powinienem, Zostałem sam jak stoję z rozsznurowanymi butami Mam pełen słoik słonych wspomnień o Tobie, Pełen słoik słonych wspomnień o Tobie. Piję wino, palę skręty z kolegami Wpadnij kiedyś poniszczyć się z nami I jesteś zła, zła ja o wiem, Sucho mi w gardle Ty jesteś mój tlen. Kocham Ciebie i patrzę na ręce, Chwile miłe i nie ma ich więcej, Nie ważne, co było, co było. Tęsknię, choć wiem nie powinienem, Zostałem sam jak stoję z rozsznurowanymi butami Mam pełen słoik słonych wspomnień o Tobie, o Tobie, o Tobie... Tęsknię, choć wiem nie powinienem, Zostałem sam jak stoję z rozsznurowanymi butami Mam pełen słoik słonych wspomnień o Tobie, Pełen słoik słonych wspomnień o Tobie. Pełen słoik słonych wspomnień o Tobie. Tęsknię, choć wiem nie powinienem, Zostałem sam jak stoję z rozsznurowanymi butami Mam pełen słoik słonych wspomnień o Tobie, o Tobie, o Tobie...

Są chwile w których chcesz być sam Nie ważne ilu naokoło ludzi Tylko ty i twój własny świat Bo ten realny czasem chcesz opuścić Chyba jestem zły, bo nie jestem z a obok Między sercem i głową, mną a tobą Między ciszą i rozmową pisząc i tworząc Siedzę tu niby obok a jednocześnie przemierzam kosmos Spójrz jaki piękny dzień w środku tej nocy Ty tego nie widzisz, mówisz, że potrzebuję pomocy Zbyt często tak jest i przez to jest tak Że choć bardzo tego chcę ty nie widzisz żadnych zmian Bo znów wybieram bycie sam na sam ze sobą I choć z tobą to jak szedł przez życie sam samotną drogą A dźwięki nie mają mi nic za złe Zdarza się fałszywa nuta, ale wszystko to nie ważne Słowa także nie mają mi nic za złe Nawet gdy czasem na nie wrzasnę zawsze mówią prawdę Nie zadawaj pytań to nie usłyszysz kłamstw Chowam coś w sobie, czego nie uwolnię Mniej wiesz o mnie to śpisz spokojniej Są chwile w których chcesz być sam Nie ważne ilu naokoło ludzi Tylko ty i twój własny świat Bo ten realny czasem chcesz opuścić Z błękitów czerni gdzie z oczu świetli drogę Zgubiłem sens i odnaleźć go nie mogłem Własny świat nagle wydał się tak obcy Tak pusty, chłodny, nieistotny Chciałem wystraszyć słońce Zabić dnie, ożywić noce I groziłem chmurom też Że wzrokiem je przebiję i zamienię w deszcz Aby zmył zaschnięty strup wspomnień I spłynął po mnie Gdy na wietrze zapalasz świeczkę Dobrze wiesz, że nic na tym świecie nie jest wieczne A samotność to taka straszna trwoga Kiedy zostają tylko zdjęcia po tak wielu osobach Żal jest chyba bardziej ciężkostrawny od prawdy Trawisz go samotnie chcąc by było tak jak dawniej Dawne dni przepadły, odbijają się echem Tych wszystkich twarzy z waszym wspólnym śmiechem Urwanym jak hejnał tak po prostu I czasem tak po prostu chciałbyś to wszystko zostawić I być tam z nimi, jeśli nie mogą być z nami Bezsilność tak chce, ale lepiej zrób coś dla nich Te myśli są złe, więc w sobie je zabij Więc w sobie je zabij Są chwile w których będziesz sam Nie ważne ilu naokoło ludzi Tylko ty odczuwasz ból tych ran I żal, który nie chce cię opuścić

Mogliśmy wszystko, lecz mogliśmy tylko chcieć Żyjąc szybko, bo chcieliśmy wszystko mieć Myśląc płytko, choć mogliśmy nisko lec Byliśmy blisko polskich ulic dyskotek Mogliśmy wszystko, mogliśmy zmienić ten świat Nie przyszliśmy tutaj tylko żeby dzielić ten hajs Żeby zmienić coś w nas, żeby zmielić ten stuff Ten co był winny to jak Jackson już wybielił się sam Dawno, czuję ten beat jest w nas To ciągle dzieli coś nas Ci ludzie z nami polecieli, bo widzieli ten blask Od niedzieli do niedzieli nie wiedzieli gdzie gram Łamałem karki, a oni tylko słyszeli ten trzask Wiedzieli dzwonią, nie wiedzieli, w którym dzwonią kościele Ja dziś mam złotą literę i nią się z tobą podzielę Bo jestem Johnnym Carterem, choć mam sporą giwerę Ten cały show biz bracie porył mi beret Jedni sporo biorą, inni biorą niewiele Mają bajoro w portfolio skoro piorą portfele Ja mam swoją Rivierę i toczę późną porą bajerę Długą bajerę, jakbym był Hugo Baderem i chuj Mogliśmy wszystko, te słowa do was kierować Dla was i o was rapować, urazów w głowach nie chować I gorzkie cargo przyjmować, gdy lądował tu towar Nie jeden chłopak zwariował, jebana woda sodowa Nikt się w domach nie chował, bo trwała wojna domowa Przekaz w nas eksplodował, niczym bomba jądrowa Był czas by bogactw skosztować, a potem się co sił w nogach ratować Znaczona krwią i potem droga życiowa Bracia w wierze byli ostoją Hip-Hopu Dziś własnych cieni się boją, albo stoją gdzieś z boku Wszyscy zbroją się wokół, ćpają, pierdolą w opór Słodka, gorzka prawda, wielu solą jest w oku Inni wolą mieć spokój, wspomnienia bolą ich w środku Życie biorą na serio, bo się boją półśrodków Wychowani w ośrodku, eR.A.Pe Daleko od szosy wczasy DGE koszą kosy, lasy

Powykręcany w kurwę, ledwo podnoszę głowę, Ledwo otwieram oczy, więcej chyba nie mogę. Choć bym obiecał coś tobie i sobie, I tak przy pierwszej lepszej okazji znowu to zrobię. Świat dziś pode mną powoli traci barwy, Krzyczę, że czuję, że żyję mimo iż już prawie jestem martwy. Słychać śpiew, a w tle salwy, granica to cienka linia, kolejna z papilarnych. Wypalmy to wszystko, wypijmy resztę, I tak to miejsce nie da nam szans na więcej. Podaj mi rękę, a wskaże Ci drogę, przez dno dna ku niebu dzisiaj spotkasz się z Bogiem. Ogień spod powiek przepływa do ciała, Im dalej tym coraz cichszy jest hałas. Nie ma tu racji dla nas, sensu w planach, Tam będzie lepiej tutaj ktoś nas okłamał. Nie mamy skrzydeł by latać a mimo tego to nasz cel. Nie chcemy wracać w tyle nie wartych tego miejsc. Wyżej od świata gdzie ciszej jest. Życie ma inną treść łatwiej o sens i sedno. Chodź wypijemy za BRD wypijemy za perwer, Za prawdziwych przyjaciół i za inne brednie. Za dziewczyny, które są nam wierne bo sami jesteśmy wierni, I za to że jesteśmy tego tak ślepo pewni. Jebnij za zasady te twarde jak skała, Drugiego polej za całą resztę przekłamań. Wal strzała, za każdy raz gdy jako ziom dałeś ciała, Potem ja i będziemy tak pili do rana. Po jednym za wszystkie kłamstwa małe i wielkie, I skoro już tak to lepiej idź po następną butelkę. Będę chlać, aż wszystko jebnie i niech już jebnie, To jest mi nie potrzebne skończę sam będzie pięknie. Nie jedna dzisiaj pęknie spłonie pół wagi, W rytm naszych własnych klasyków po cichu spróbuje zabić nas. Czas sam pokazał nam drogę, Przez dno dna ku niebu dzisiaj spotkam się z Bogiem. Nie mamy skrzydeł by latać a mimo tego to nasz cel. Nie chcemy wracać w tyle nie wartych tego miejsc. Wyżej od świata gdzie ciszej jest. Życie ma inną treść łatwiej o sens i sedno.

Musisz iść, wbrew przeciwnościom tego świata i-i idź, nawet jak nie masz już do kogo wracać i-i idź, naprawdę do stracenia nie masz nic zobacz co w życiu weryfikuję i zmieniam w sny. Tytułem wstępu, powtarzam wciąż Marymont "reprezentuj", nie daj szans skurwysynom, którzy żyją bez respektu. Pokaż miłość, tym którzy zasługują na nią, żeby się rozwinąć musisz iść niech inni zostaną. Twoje życie, twój moment, twój mikrofon znów płonie, zostawiłeś grę i słyszysz głoś mówiący "wróć do niej". Twój wybór, twój plan to samo dookoła, tylko od ciebie zależy to czy czegoś dokonasz. Bądź ponad, pot będzie ściekał po skroniach, zapamiętaj atak to najskuteczniejsza obrona. Nikt nie będzie cię pamiętał, w drodze do piekła, zawsze bądź świadomy tego czemu poświęcasz swoje życie, swój czas, plus swoją wiarę. Nie zapomnij ile razy już śmierć pokonałeś. Pokochałeś tę muzykę, grę znienawidziłeś.. W końcu czas przegranych minie, bez słabych linijek. Zawsze mów prawdę, pluj na grę, drogę znów znajdziesz. Zadbaj o to żeby wrogom wciąż lądował chuj w gardle. I nie pozwól, żeby sukces tobą zawładnął... Nie ważne gdzie będziesz, nie daj ściągnąć się na dno... i-i idź, wbrew przeciwnościom tego świata i-i idź, nawet jak nie masz już do kogo wracać i-i idź, na prawdę do stracenia nie masz nic zobacz co w życiu weryfikuję i zmieniam w sny. Talent jest darem od boga, to nie świat cię wychował, dojdziesz tam gdzie chciałeś, zobacz, naucz się nie wierzyć w słowa. Nie daj się zatrzymać, przyjaciół rozpoznasz po czynach, idź za ciosem, twoja era się od nowa zaczyna. ZAPAL ZNICZ - pamiętaj o tych którzy odeszli, wyciągnij wnioski z tamtych dni, nim zdążysz je skreślić. Pozostań konsekwentny, decyzję podejmując, te niewłaściwe notorycznie życie komplikują. Nie ufaj nikomu - daj sobie chwilę postoju w życiu pełnym podbojów, kolejną milę od domu. Nie myśl o błędach, większości z nich nie naprawisz, znasz zasady, żyj tak żeby ich nie zdradzić. MYŚL - słuchaj rad ale rozsądnych i mądrych, za wielu daje się powoli pogrążyć pokusom świata, blizny uczą przebaczać, zastanów się dlaczego od ludzi znów się odwracasz.. Nie możesz się poddać, nie ma gotowych rozwiązań, nie ma na skróty dróg, przestań wstecz się oglądać. Podnieś wzrok, jeszcze wiele przed tobą zadbaj o to żeby dojść tam gdzie zwycięzcy chodzą. i-i idź, wbrew przeciwnościom tego świata i-i idź, nawet jak nie masz już do kogo wracać i-i idź, na prawdę do stracenia nie masz nic zobacz co w życiu weryfikuję i zmieniam w sny.

musisz być twarda, nie możesz dać się złamać Życie to gra, gdzie sędziego nie da się okłamać Głupio by było z gry się wyłamać, masz jeszcze czas by się zastanawiać [WSZ] Miała od najmłodszych lat zacięcie do sportu i wzięcie u chłopców już w podstawówce była najwyższa w klasie i najbardziej blond koszykówka to był jej ulubiony sport Publicznie mieszka z rodzicami i ma na spółę z młodszym bratem pokój, ciężko o spokój, trenowała w klubie kosza pięć razy w tygodniu, dzień po dniu Idąc na trening ze sportową wielką torbą przykuwała wzrok męskim przechodniom A w domu, mama bezrobotna, często chorowała, za to córka tryska zdrowiem, tata lubił wypić, pracował na budowie Ona, twarda sztuka nie miała źle poukładane w głowie, szybko uświadomiła sobie że od rodziców nie ma co liczyć na finansowe wsparcie A coraz więcej pokus w życiowej dań karcie, zaczęły się osiemnastki, nie chciała z nieba gwiazdki tylko z imprezy wrócić do domu z nowym kolegą jego ojca samochodem, przelotne znajomości okazały się być bardzo dochodowe Coraz rzadziej na treningach a coraz częściej na zakupach albo w dyskotekach a pod szkołą co i raz to inny ziomek w furze na nią czekał.

Kto jest ostatni ? Hmm, chyba ja! To mój najgorszy koszmar, Jak okoliczna poczta, Tu swoje musisz odstać, Bo tyle musi to trwać, Nim obsłuży Cię postać Co marszczy się jak moszna. To wliczysz sobie w koszta, Lecz to widoczna potwarz, Jak tak kurwa można ? Pamiętaj że to Poczta .. i zgadnij ... [L.U.C.] Czy ta awizokolejka to dejavu, Czy znów poczta dnia mnie pozbawi ? Czy ta awizokolejka to dejavu, Czy znów poczta dnia mnie pozbawi ? Czy ta awizokolejka to dejavu, Czy znów poczta dnia mnie pozbawi ? Czy ta awizokolejka to dejavu, Czy też papierowy system znów się nami bawi ? Kto jest ostatni ?

Pozwól odnaleźć siebie, do celu zostało niewiele, Więc spiesz się powoli ziombek, niech serce tobą kieruje, Niech muzyka w nim płynie, a życie uchyli tajemnicy rąbek, yo... Pozwól odnaleźć siebie, do celu zostało niewiele, Więc śpiesz się powoli ziombek, niech serce tobą kieruje, Niech muzyka w nim płynie, a życie uchyli tajemnicy rąbek, yo... Ilu się pyta no kiedy ta płyta na półki zawita Uszy powita, mózgi zamota, no kiedy w końcu zrobi tak, Żebyśmy razem mogli jej słuchać, Gdziekolwiek będziemy tańczyli na nutach To nie podpucha, a oczekiwanie na płytę, która zrobi tu zamęt, Pozostawi po sobie znamię, każdemu ziomowi i każdej damie Pytają się suczki czy będą jakieś sztuczki, Pytają się kolesie czy ona na scenę coś wniesie, Oj będą, oj wniesie, oj zło tu wykluczy, Bawić i kochać nauczy, bo to muzyczny włóczykij Więc niech twój umysł nie będzie pusty i Oby otworzył się na świat, a nie żył sam na pustyni Pozwól odnaleźć siebie, do celu zostało niewiele, Więc spiesz się powoli ziombek, niech serce tobą kieruje, Niech muzyka w nim płynie, a życie uchyli tajemnicy rąbek, yo... Pozwól odnaleźć siebie, do celu zostało niewiele, Więc spiesz się powoli ziombek, niech serce tobą kieruje, Niech muzyka w nim płynie, a życie uchyli tajemnicy rąbek, yo... Czekasz, ja czekam i doczekać się nie umiem, ba... Z tego czekania, coś we mnie obumiera Ogólnie ta droga jest kręta, w sumie tak, Porozumień brak, zawsze się znajdzie w tłumie gad, Który nie zrozumie twych zasad i myślenia, Położy cię w trumnie, będzie cieszył się z twego cierpienia Patrzy się on jak biegniesz bez picia, jedzenia, Byleby tylko na tron, rodzina tu nie ma znaczenia Stań gdzieś z boku, odpocznij, pozbieraj swoje myśli Gnasz w amoku, daj spokój na dziś, po co ten wyścig? Zregeneruj się by potem ruszyć dalej, z nowymi pomysłami będziesz miał większe szanse, Do celu dotrzeć i nie oszaleć, w świecie się odnaleźć, zanim ktoś naciśnie cancel, escape Pozwól odnaleźć siebie, do celu zostało niewiele, Więc spiesz się powoli ziombek, niech serce tobą kieruje, Niech muzyka w nim płynie, a życie uchyli tajemnicy rąbek, yo... Pozwól odnaleźć siebie, do celu zostało niewiele, Więc spiesz się powoli ziombek, niech serce tobą kieruje, Niech muzyka w nim płynie, a życie uchyli tajemnicy rąbek, yo . pozwól odnaleźć siebie, pozwól odnaleźć siebie, pozwól odnaleźć siebie, niech serce tobą kieruje, śpiesz się powoli ziombel, a poznasz tajemnicy rąbek.

Czuje się lepiej jak jest ładna pogoda, W te dni letnie czuje się świetnie bo jest pięknie Wiesz? Czuje się lepiej jak świeci słońce, Bo lepiej klepie wszędzie w Polsce. Spaleni słońcem i spalone japy, Od promieni. Bałtyk, regaty i nic poza tym. Już podpici i podkręceni na dobry wieczór, Z gorącą noc, zimna wódka z odsieczą. Chłodzi mnie z dyszy, to klima kapiszi? Ten klimat. Dziewczyny chodzą prawie w niczym. My po kurortach rozbijamy się w szortach, I generalnie wszystko nam tu wisi. Nadchodzą w bikini dziewczyny to nie zwidy, Niosą driny dla ekipy z baru. Każdy zdążył już wypić, suszy z nadmiaru skwaru. Widnokrąg rozmyty i weź tu teraz czaruj. Lato, słońce sztuki gorące. Towar i zimny browar w Biedronce. No mowa. Ja ha ha. Dzwonie po Stacha. No to w zdzwońce. A ty zachacz po kapsztońce. Czuje się lepiej jak jest ładna pogoda, W te dni letnie czuje się świetnie bo jest pięknie Wiesz? Czuje się lepiej jak świeci słońce, Bo lepiej klepie wszędzie w Polsce

Urodziliśmy się w szpitalach, na białych salach Z dala od świata gdzie ojcem marazm a matką wiara Nikt nas nie pytał, nikt nic nie ustalał Choć każdy dobrze wiedział, że ten świat dawno oszalał Idę ciężkim krokiem duszony miejskim smogiem Wokół mnie setki okien, mijam blok za blokiem Tutaj ludzie patrzą błędnym wzrokiem przez tyle wylewanych łez na co dzień spróbuj wejść im w drogę pode mną asfalt, przede mną wyrasta krajobraz ruin miasta tu życie dusi, jak dusi astma tu musisz być jak hustla bo w świecie kłamstwa poradzi sobie tylko garstka Już jedenasta, na uszach Gangstarr idę, wtulony w blask lamp widzę zniszczony nasz kraj totalnie zdewastowane, pozamykane kopalnie ten kto tu ma najlepiej, skumaj, to ten co najwięcej kradnie delikatnie świecą latarnie, wciąż idę mija kolejny rok, tydzień, kolejna noc i dzień nienawidzę monotonii, która za mną jak cień idzie dlatego piszę - to miasto samych gangsterów na bank wielu z nich odczuwa brak celu szukając szczęścia w portfelu tu pieniądz jest bogiem, człowiek zaś wrogiem skręcam tuż za rogiem, wszędzie czarny kurz na drodze Urodziliśmy się w szpitalach, na białych salach Z dala od świata gdzie ojcem marazm a matką wiara Nikt nas nie pytał, nikt nic nie ustalał Choć każdy dobrze wiedział, że ten świat dawno oszalał Miasto, które kiedyś było barwnym niebem dziś jest dla wielu martwym stepem, pokrytym czarnym śniegiem tu wielu chce być tylko zwyczajnym człowiekiem zwyczajnie witać dzień białym mlekiem i czarnym chlebem Pomyśl, żyję w mieście, w którym szczęście Przeliczane jest na tony, całe domy tutaj żyją z węgla Pomyśl, w prywatnych przeręblach plony Piętra stromych dziupli kryją węgla tony Ej, kto zna tę dziuplę posłodzi dziś herbatę cukrem Posłodzi żona, dzieci, dzieci kumpli, kumple Ziemia jest źródłem, strach przed niepewnym jutrem Dla jednych grobem, dla innych domem, smutne Ludzie, którzy umarli jako ludzie A jednak są tu minuta po minucie A jednak żyją z tym uczuciem, że ich pociąg uciekł Peron pokryty czarnym śniegiem, mam złe przeczucie To szara niepokolorowana ta kolorowanka mikropoli Ta szara niepokolorowana kolorowanka z tej historii To moje miasto, a w nim ludzie moi Miasto w letargu o poranku a w nim ja i oni Urodziliśmy się w szpitalach, na białych salach Z dala od świata gdzie ojcem marazm a matką wiara Nikt nas nie pytał, nikt nic nie ustalał Choć każdy dobrze wiedział, że ten świat dawno oszalał Kiedyś to miasto kibiców, skinów i punków dziś bieda szybów i pustych kont w banku kiedyś to miasto blasku czynów i faktów Tu dziś nadzieja szuka głupców, bieda swych skalpów Tu po 23 zasypia nawet wróg na streecie Umiera każda z dróg, każdy klub A życie jak lód topi się jak loop na bicie Co dzień to samo, wciąż te same sample to samo rano Tutejsze wampy straszą na planszy jak Banshee A w rynku knajpy to plajty za bójki i kanty Tutejsze lampy jak zmory świecą nie dając światła Samotne tory zjada rdza i ciszy aplauz A w tle uśpione szyby, kominy z nimi na linii Puste magazyny, stare kopalnie Jak zabawki z plasteliny w rękach Boga Który już dorósł więc je zostawił Zostawił także zawiść, nienawiść i zdrady Być może to miasto to twoje miasto Ono nas budzi i nie daje zasnąć, nie daje zgasnąć Może to miasto to twoja własność Wciąż walczymy, jest wiele szans, trzymamy bastion

A w mojej głowie przestrzeń mam solidnie wypełnioną Setki wspomnień, więc podpierać muszę głowę dłonią Są rzeczy co bolą, co wolą raczej nie wychodzić na wierzch Tylko topić się na dnie Więc proszę nie dręczcie mnie Ja w tym co dobre, leciutkie chcę zanurzyć się i w tym pływać Brud zostawić za sobą później pozmywać Choć wiem że tak trudno z twarzą przegrywać Uczę się wiem że nie zawsze muszę wygrywać Uczę się, niewiele wyniosłem ze szkoły Pociłem się, nie spałem przez pierdoły Które równie szybko uleciały Nie rozwijały tego co rozwijać miały Zgubiłem się gdzieś lecz odnalazłem po roku Krok po kroku siebie szukałem Kręciłem łbem na lewo, na prawo W końcu podniosłem się i wstałem I stoję i z gęby słowa wypadają prosto na mikrofon Co pozwala nieść treść jak huragan, jak deszcz nieść moją treść Gubiłem się, wstałem by później z hukiem spaść na ziemię Są rzeczy co cieszą i bawią i są takie co dręczą sumienie Są we mnie sprzeczności których nie potrafię zmienić i nie zmienię Ulatują gdzieś i pozostaje po nich tylko wspomnienie Ja pamiętam kapsle, na podwórku nas szczeniaków Pamiętam grę w siatkówkę na trzepaku Szkołę, luz, uwagi, skargi Siniaki, rozwalone wargi I żale matki, podstawową szkołę Boisko żwirowe, wszystkie strzelone gole Świat niewinny, gdy wszyscy mieli uśmiech na twarzach Teraz co drugi dziwne interesy trzaska Stara ulica, jakby już z innego miasta A stare przyjaźnie to dawno przebrzmiała bajka Nie ma już tego luzu, teraz inne wieczory Gdzieś zniknęły szklane domy W moim życiu mikrofony W ich schody szkoły, w moim życiu muzyka Wszyscy nagle, obcy do zła chcą się dotykać Ja pamiętam ich jako chłopcy z dobrych domów Teraz to dzieci ulicy i hardcorowcy z wyboru Świat zmienia się, ale to tempo mnie przeraża Jest ok, ale niepokój gdy trzeba wstawać rano Z odwagą trzeba patrzeć w przyszłość Wielu z nich lata na disco Pieprzyć hip hop, ej walić to Nie będę tym się przejmował Choć, zwariował świat który mnie wychował W mej głowie wspomnienia pozytywne skojarzenia Do zobaczenia chwilom, które były, teraz ich nie ma Nie ma takich trwałych, których nigdy czas nie kruszy Nie pamiętam już, co mi wtedy grało w duszy Mogę jedynie wspomnieć, przywołać obraz zapomniany To co było kiedyś dzisiaj już się nie odstanie W sekundę nie powstanie nic na zawołanie Czasu oszukanie, każda próba dla mnie klęską Wspominam i myślę czy stałem się osobą lepszą Czy przejmują mnie ludzie, którzy za plecami pieprzą I czy moje słowa ciągle porównywane z kartką pierwszą Mnie czas zmienia, czy to wpływ środowiska Czy przez głupie teksty odchodzi osoba bliska I tracę nad sobą kontrolę a ból me serce ściska Jak każdy kiedyś chcę odnaleźć swoją przystań Są momenty radosne i takie kiedy chce się płakać Są takie których z pamięci nie mogę wyłapać Teraz marzę o tym by mieć je znów przed oczami Chcę wspominać bo to owoc który dojrzewał latami Pamiętam momenty jak ze snu chwile, jest ich tyle Nawet jeśli często sens ich mylę Wspomnienia bolą, ale chyba nic poza tym Może te ślady jeszcze kiedyś zaprowadzą mnie tam Cicho jak woda kapie z kranu A ja w szybę wzrok swój wlepiam Wiele czasu czekam, na to czekam Ale wiem że nie dam rady Przecież każdy z nas ma swoje wady Nowych doświadczeń pełen chęci Ja stanąłem, ale świat dalej pędził Nawet nie wiem kiedy skręcił, po co mi to Rozumiesz, wolę iść drogą ubitą Być pewnym siebie jak Kalito Ten świat legł w gruzach, od nowa Lecz tym razem będę słuchał

Młodość dodaje sił abyś frunąć mógł jak Ikar Ale z upływem dni zapał powoli znika, Widzę trzydziestolatków, którzy czują się staro, Doprawdy boję się myśleć co oni wymyślą za rok Już teraz stała posada, auto, dzieci i koniec Dwa razy dziennie kursujesz pomiędzy nimi jak goniec A gdzieś tam po zakamarkach, które dawno zmurszały Tłucze się z dawnym impetem żądza przygody i chwały Ja myślę, że możliwości, które my mamy teraz Porównywane do dawnych są jak tysiące do zera I przez to marnotrawienie ich to podwójna zbrodnia Inni czekają latami na to, czym Ty żyjesz co dnia Pamiętaj, masz masę czasu jeszcze aby spasować Powiedzieć, że Ci się nie chce i zacząć wprost wegetować Na razie inwestuj w własne wnętrze zamiast lodówki, Przecież na wiele sposobów można zdobywać złotówki Bo dzisiaj jest już inaczej i zmienia się klimat I nic już go nie zatrzyma, nie ma się nawet co zżymać W istocie, najwyższy czas aby przerwać to skostnienie Więc otwórz oczy, to jest globalne ocieplenie.

Dziś nie bez przyczyn Tłum na ulicy krzyczy W tym kraju robotniczym Niczym są robotnicy A władza wdraża przymusem ustrój Który głównie zraża i sprzyja ubóstwu Było ich stu, dwustu, tysiąc, sto tysięcy I między nimi niewidzialne więzy Stali na placu Stalina, zdani na siebie Spontaniczny wydarzeń przebieg Jeszcze wczoraj strach trzymał ich w ryzach Strach dusił nadzieję, strach nadzieję zagryzał Dziś byli społeczeństwem, szli w jednym rzędzie Nikt nie chciał w swoim kraju czuć się jak więzień I nikt się nie wycofał, mimo ofiar Mimo, że cena tego była wysoka Ale zbudowano pomnik, który nie zginie Potomni pytają, kto był temu winien To ta elita marna To ta totalitarna władza Której jedyną siłą jest armia Wszędzie na całym świecie jest przeszkodą By mogły rosnąć społeczeństwo i wolne słowo Bo demokracja może być zasadą Ale demokracja też może być fasadą Dziś możemy swobodnie nieść treść Oddajmy cześć Poznań 56. Coś pęka wtedy, gdy rośnie ucisk I wybucha, kiedy to dotyczy ludzi Są granice, które mają własny alarm Tych sygnałów nie zagłuszy żaden hałas Nie ma planów, które mogą być receptą Statystyka nie dotyka tego, co jest wewnątrz Tam nie dociera sonda, aparatu władzy Co jak dzika horda bije tak, by zabić Czasem rośnie napięcie, zaczyna iskrzyć To zupełnie inny świat, niż ten opisany w Biblii Szukanie wroga przez największego kata Gdy dyplomacja pada, zostaje tylko atak Ten chory system nie zdał egzaminu Trzeba poczuć wolność, choć na kilka minut To dławione życie, które nie rozkwita Słychać tylko serca bicie tych, których to dotyka Tysiące osób zebranych solidarnie Prośby, kontra rząd, co wystawia armię Chodźmy, mamy prawo mieć swoje zdanie Wielu z tych, co poszło nigdy nie powstanie Czarny czwartek, czerwiec, miasto Poznań W pięćdziesiątym szóstym pisała się historia Teraz jesteśmy wolni, mamy wolny wybór Wybierajmy godnie, nie przynosząc wstydu.

Nie mów że, od ciebie nic Nie zależy, bo to na wodę pic, Chcieć to móc, ja wiem to dziś, To ty przędziesz swego życia nić. Kochasz je, czy nienawidzisz, Jesteś dumny, czy się wstydzisz, Decydujesz, póki płonie, Osłaniany w naszych rękach, płomień... Co nas nie zabije, to nas wzmocni, Hardcore'owe chwile, teraz usiądź, odpocznij, Nie raz tam gdzie byłem, ze mną motyw mroczny, Nie zawsze lajtowo było, daje słowo, Ale ja chce zmian, więc pracuje nad sobą, Jak nad płytą solową, tu co szare, w barwę kolorową, Mam w to wiarę, zakończę ten horror, Żyję nie za karę, i już wiem co mi wolno, Kto sięgnął dna, a chodź trochę mądry, Wykorzysta ten stan, by od niego się odbić, De mys ekipa, czyli smak dobrej modry, To ostatni dzień, ponad wszystkie sądy, W spokoju dzieciaka, odprowadzać pod szkołę, Niż po raz kolejny, kurwa, oglądać dołek, Być w czasie przeszłym, nie powiedział że poległ, Był gruby potencjał, finał cienki jak bolek, Ziomek siadaj przy stole, życzę tobie sto lat, Wszystko w twoich rękach, nawet gdybyś miał sto rat, Jak w Ameryce Borat, wiem że się nie zakręcisz, Co mnie nie zabije, wiem, i kolejny dzień piękny. Nie mów że, od ciebie nic Nie zależy, bo to na wodę pic, Chcieć to móc, ja wiem to dziś, To ty przędziesz swego życia nić. Kochasz je, czy nienawidzisz, Jesteś dumny, czy się wstydzisz, Decydujesz, póki płonie, Osłaniany w naszych rękach, płomień... Budzę się każdego dnia, kłócę, godzę, wciąż gram, To normalny stan, wciąż trwa ten program, Teraz myśl przewodnia, z zalążkiem sukcesu, do dna, Jest porażka, zmarnowany dar, zbrodnia, Nie wiem jakbyś chciał, nie ugasisz tego ognia, Jak tysięcy świateł, w blokowiskach okna, Nadzieja istotna, pośród różnych postaw, Chodź nie na każdym stole, w święta, tuzin potraw, Wzmocni mnie to, co mnie nie zabije, Nie raz mordą o beton, a jednak wciąż żyję, Idę drogą krętą, widać taki mój styl jest, Robię dalej to, chodź nie wiem nawet jak to przyjmiesz. Nie mów że, od ciebie nic, Nie zależy, bo to na wodę pic, Chcieć to móc, ja wiem to dziś, To ty przędziesz swego życia nić. Kochasz je, czy nienawidzisz, Jesteś dumny, czy się wstydzisz, Decydujesz, póki płonie, Osłaniany w naszych rękach, płomień...

Herbata stygnie, zapada zmrok, a pod piórem Słowa, które pieszczą twą skórę jak tiule Czule tulę ciebie do siebie w każdym wersie Zakładam słowa na twój palec jak pierścień Będziesz żałował w goryczy herbaty Coś krzyczy, cóż gorycz, smak nad smaki Tęsknota za czymś, wypełniłaś tą przestrzeń Wiedz, że me życie wreszcie jest kompletne Szczęście ma twoje oczy, pragnę w nie patrzeć Robisz wrażenie takie, że nie można go zatrzeć Gdy zaśniesz, zabazgrzę tuszem mych myśli papier Przerywam, by zwilżyć usta w ciepłej herbacie. Nie ma nas poza nami, w nas tli się jeszcze Ogień, który skrył się przed deszczem W szeleście kropli pochopnych wyborów Tracimy resztkę koloru Herbata jest ciepła, para powoli znika Prażę Pragę, wczoraj tonie w dzisiaj Cisza i tylko skwierczą rozpalone dachy Ciągle kocham to jak na mnie patrzysz, gdyż Jesteś tak piękna, że zawstydzasz gwiazdy Więc noc jest chmurna, w bladym świetle latarni Mrok jak satyna opina twoje ciało Mój wzrok jak kot wygina się w pałąk Pająk czasu cicho spaceruje po wskazówkach Dziwnie kurczą się ulice, kiedy całujesz moje usta Dawno minęła ósma, jest już późno, piszę Tylko ta pustka, aż chce się krzyczeć, aż chce się krzyczeć Nie ma nas poza nami, w nas tli się jeszcze Ogień, który skrył się przed deszczem W szeleście kropli pochopnych wyborów Tracimy resztkę koloru Herbata jest lodowata, niedługo świta Przez pryzmat okien, wodzę wzrokiem po chodnikach Czytam historie życia skryte w pamiętnikach pasów Przemykam w poprzek lasu, czasu, losie tasuj W jakim kraju, wstanę nazajutrz W przedsionku piekieł, na skraju raju, piję pomału Wiem, odpowiedź czai się w czaju Każdy wers esencją liter we wrzątku żalu Krzyczę, pomaluj mój świat na nowo Mówię, lecz nie ma ciebie obok, jest tylko słowo Pewnie czujesz to samo bo czegoś tak nam brak Znikamy jak para z herbaty rozwiana przez wiatr [Asia] Czemu każde szczęście musi się gdzieś kończyć Czemu każde szczęście musi mieć swój kres Czemu każde szczęście musi się gdzieś kończyć Dlaczego tak jest, dlaczego tak jest ? Nie ma nas poza nami, w nas tli się jeszcze Ogień, który skrył się przed deszczem W szeleście kropli pochopnych wyborów Tracimy resztkę koloru

Niejeden dobry chłopak przekręcił się od dragów Niejeden trafił na jakiś chujowy nałóg Stoczył się pomału Tylko na chuj poszedł do piachu, ja się pytam na chuj Ludzie odchodzą ja też odejdę Zniknę tak nagle jak World Trade Center A póki co to chcę skończyć happy endem Realizować plany każdym następnym koncertem Bo jestem tu i jakiś czas jeszcze będę Wkurwiał sąsiadów swoim hi-fi sprzętem Poczułeś puentę to się przekonasz Projektanci, Łona usłyszysz jeszcze o nas A kiedy skonam do myślenia da ci puenta Nie zapominaj, o zmarłych pamiętaj To zawsze dzieje się za wcześnie Ból rozrywa serce i chociaż w to uwierzyć nie chcesz Rany zabliźnią się, te największe Weź w płuca powietrze, bo to ma sens To zawsze dzieje się za wcześnie Ból rozrywa serce i chociaż w to uwierzyć nie chcesz Rany zabliźnią się, te największe Weź w płuca powietrze, ktoś wciąż tu jest Kiedy patrzę w swoje oczy To bardzo jest mi przykro Perspektywy przyszłych dni Nieodwracalnie znikną wokół nie ma nic Gaśnie zapalony znicz Przetrwać to dawać radę by żyć Chcę podporą być wesprzeć cię dobrym słowem Gdy rodzinny horyzont skraca się o połowę Chciałbym znać odpowiedź Móc wskazać wytyczne Ból przytłacza logikę Po prostu milczę Wers zagłusza ciszę, daje światło Tym co na sercach noszą bliznę Niesie nadzieje w chwilach Gdy nic nie jest oczywiste Zakres ludzkich istnień Zmówię cichą modlitwę Żebyś wiedział, że tutaj jestem Byś wiedział, że o tym myślę i podzielam twój ból Kończąc tym krótkim listem To boli, nie mówię, że nie Ale ból można znieść, można przyzwyczaić się wiesz można tez rozdrapywać rany Obijając się o cztery ściany 24 godziny na dobę być jak pijany Ci których kochamy odeszli Ale nie zostaliśmy sami póki Mamy tu kogoś dla kogo oddychamy Dzisiaj nie załamany zapalam świece Dla tych co odeszli, dla tych co są tu jeszcze Wtedy kiedy przeklina się wszystko Zapomina się szybko co jest ważne i co trzyma nas blisko siebie Ten ból to zaskoczenie wyrywa serce z piersi gdy trafia prosto w ciebie Tak jak ja wtedy ty teraz w to nie wierzysz że czas rany uleczy, bo twój ból jest świeży poczekaj, wytrzymaj, oddychaj głęboko Ci którzy odchodzą w jakiś sposób wciąż są z tobą To zawsze dzieje się za wcześnie Ból rozrywa serce i chociaż w to uwierzyć nie chcesz Rany zabliźnią się, te największe Weź w płuca powietrze, bo to ma sens To zawsze dzieje się za wcześnie Ból rozrywa serce i chociaż w to uwierzyć nie chcesz Rany zabliźnią się, te największe Weź w płuca powietrze, ktoś wciąż tu jest Codziennie tracę jeden dzień bezpowrotnie W starciu z tą, która w końcu mnie dotknie I choć istotnie zapominam o niej Ona nagle tuż obok przypomina mi o sobie dotykając kogoś Towarzysząc mi z rosnącym uporem Zastępuję ciszą słowa niewypowiedziane w porę Trudno o poręcz skoro tak ciężko o dowód Że istnieje coś poza końcem na końcu tych schodów Trzeba przyjąć to pamiętając o tych których serca już nie biją Bo póki pamiętamy oni żyją wciąż Dając nam obraz tego że ci, których kochamy odchodząc od nas Zostają w nas samych Będąc gdzieś tam i gdzieś tu równocześnie Szkoda, że was nie ma, dobrze, że jesteście

Nie mam pojęcia co się stało ze mną. Coś zamieniło światło w ciemność - Negatyw. Ostatni rok, dwa, miałem ciężko. Znowu czuję się jak przegrany śmieć, bo Wszystko się wali prócz tej ściany przede mną. Mówiłem sobie wiele razy "zmień coś" i zmieniałem. Byłem daleko stąd. Wyszło na to, że to nietrwałe. Stoję dokładnie tu, gdzie stałem parę lat wstecz, Lecz oczy, którymi patrzę zgubiły swój blask gdzieś Po drodze. Gdyby nie te parę pompek i brzuszków, Które wytrwale tak robię, co dzień wciąż bym leżał w łóżku. Nie dorwiesz mnie pod telefonem ziom. Cóż - znów Nie chce mi się zamieniać z kimkolwiek choćby dwóch słów. Mam swój dół. Pierdolę odpowiedzi na maile. Nie chcę odwiedzin, chyba, że masz dla mnie lek na receptę. Biorę tektury, które mam, ale zdają się lecieć w próżnię. Ile trzeba tego zeżreć, żeby nie chcieć umrzeć? Hipotermia, Zimny wiatr rozwiewa ślad po niespełnionych marzeniach, Gdzieś tam głęboko na dnie mojego zmarzniętego serca, A ja nie umiem znaleźć w sobie światła, nawet w świetle dnia. Chyba mam już obsesję na punkcie broni, huku strzału. Choć broniłem się zawzięcie podczas wizyt w WKU To raz na album muszę mieć to ,,click, click, bang!", ''cziki, pow!", ''blow!" albo inny dźwięk. To siedzi we mnie gdzieś. Czemu lubię przytknąć do skroni swoje palce imitując ich kształtem kształt broni? Emocjonalne sinusoidy, Mój własny mózg funduje mi przeloty od K2 aż po Mariański Rów. Kiedyś szukałem całej winy w alko. Przestałem pić, bo widziałem, jak to mi niszczy moralność, A zależało mi na nas. Miało być łatwo, a w zamian Zmieniłem się w psującego Ci wyjścia na miasto, chama. Nie zasługiwałaś na te frustracje, A ja nie chciałem żebyś kiedyś mnie znalazła z dziurą w czaszce. Nie raz myślałem o Nirvanie. Jeden strzał, Jak u Kurta - stąd to "whatever nevermind" Na mojej klatce. Pow! Zimny wiatr rozwiewa ślad po niespełnionych marzeniach, Gdzieś tam głęboko na dnie mojego zmarzniętego serca, A ja nie umiem znaleźć w sobie światła, nawet w świetle dnia. We wszystkich zdaniach w moim życiu głos ma interpunkcja, To moja dobra, nieodłączna znajoma - autodestrukcja. Mój wróg number one. Próg w każdej z bram. Zjawia się bardzo często tu, kiedy zostaję sam. Jej nie obchodzi czy mam słuszną ideę. Gdy siada obok, widzę świat przez brudną moskitierę i Znika wszystko od hajsu, przez karierę do moich fanów. I znów jestem tym nieśmiałym dzieckiem ze szkolnych czasów. Rzuciłem wszystko na stół w grze o marzenia, Jestem szaleńcem, w którym jeszcze tli się nadzieja. Za darmo nie ma nic. Chciałbym czasem słuchać opinii. Znajomi pokończyli studia, dziś mają rodziny. Ja jestem inny. Kiedyś byłem z tego dumny. Dziś nie wiem sam, czy kiedyś będę szczęśliwy, czy zdechnę smutny Jak teraz. Lecz wiem, bo przekonałem się nieraz, Że nie ma co wychodzić z kina, póki trwa seans...