yapma birtanem. lütfen. lütfen, yalvarırım. bunu yapma bana. annemi anarken sen varsın. babamı anarken sen varsın. acımı anarken de sen varsın. mühim değil. çok güzeldin canım./her şey yolunda. güzel. fakat durum öyle değil. bana ne hissediyorsan, düşünüyorsan ben de sana aynısını hissediyor ve düşünüyorum fakat işte farklı insanlarız ya, bazı şeylerin bizdeki karşılığı elbette farklı olacaktır. ve keşke diğer türlü olabilse.* keşke. keşke.

beni kendi biçtiğin rollerde ağırlamak istiyorsun. bunu sana ben öğretmiştim değil mi. her gelişinde sorgusuz sualsiz açmıştım kapılarımı, hayatında bir şekilde var olmak isteğime karşı koyamamıştım. sevgin, boynuma dolamak istediğin kadife ipten ibaret. biraz geç fark ettim. ben o ipleri bir madalya gibi göğsümde taşıyayım istiyordun. oysa benim kalbim senin haritanda yok. ben bu ucuz zaferden ve sonu baştan belli mağlubiyetlerden elimi eteğimi çekeli çok oldu. şimdi sen kapıma dayanıp "seviyorum" dedin diye, sırf senin dünyadaki boşluklar dolsun diye bu kızı kendi ellerinle yontup yeni bir insan yaratmana izin veremem artık. geçmişi unutmak zor değil. inan bana hiç zor değil. ama o geçmiş yüzünden kırılan kalbi tek parça halinde bu göğse koyamam ben. anla bak, sevmek tek başına hiçbir yarayı kapatmaya yetmiyor. ben yirmi yıldır yapamadım bunu. merhamet buraları terk edeli çok oldu, şefkat işlemiyor bu göğse. anla da daha fazla zedeleme kendini, git nolur.

ben de sevgimin dağları devireceğini sanıyordum. ama bir karıncayı bile incitmediğini gördüğüm, sabahı edemediğim gecelerim oldu. güneş o zamanlar tatlı tatlı gülümsemiyordu. o baharda çiçekler kokmuyordu. o yağmurlar yeterince ıslatmıyordu saçlarımı. saçlarımı bir kez sevseydin eğer her yağmur bana yeniden parmaklarını hissettirirdi. ama olmadı. mühim değil. gece yarısı, o sevginin hiçbir şeye yetmediğini, beni o dipsiz kuyunun dibinde tek başıma bıraktığını anladığımda, sabaha kadar göğsüme vurmuştum. ağladığımla, eksildiğimle kalmıştım. sen de öyle yap şimdi. öfkeyle besleme içini, verdiklerini helal et ve hiç arkana bakma. benim içim artık elindeki tek kurşunla dünyaya meydan okuyabileceğini sanan çocuksu kibirleri kaldırmıyor. artık biraz ben oldun mu. oysa ben hep sen olmak istiyordum.

dizlerim kanıyor. sen okyanussun belki ama ben artık o kıyıda dövülen kayalar gibi ufalanıyorum.

bana bir iyilik yap. bu sefer sessizce gitme. bu sefer sessizce gitme ki döndüğünde o kapıyı neden kapalı bulduğunu hatırla. tanrı biliyor ya, çok direndim. kendi ellerimle seni bende yaşatmak için her yolu denedim.

seninle olan bu hikaye artık satırlara sığmıyor. bilmiyorum. insan bilmediği bir düşmanla savaşamaz. ben senin ne zaman gideceğini bilmiyorum. ne zaman gerçekten burada olduğunu bilmiyorum.

bak yine buradasın. gözlerin yine o eski masalları anlatıyor. sesin yine o tanıdık huzuru vaat ediyor. ama dizlerimdeki o sızı, bana gerçekleri fısıldıyor: 'inanma, yine düşeceksin.'

insan her gün zehirlenirse, bir süre sonra zehirsiz yaşayamaz hale gelirmiş. sana duyduğum hastalıklı alışkanlık tıpkı böyle.

dizlerim kanıyor ve bu defa onları senin için değil kendim için saracağım.

dizlerim kanıyor diyorum sana, duymuyor musun? şimdi, tam şu an ya bende hiç olmamış gibi çık git hayatımdan ya da bu kanı durduracak bir mucize bırak.

varlığınla her gün yeniden ölmeyi artık beceremiyorum.

bu satırlar senin kalkanın olsun. o evin içinde o varken bile bu cümleleri kalbine fısılda. seni sevip sevmediğini sormayı bırak çünkü seni seven biri senin "dayanamıyorum" çığlığını bir kez olsun duyduğunda, o gidişleri sonsuza dek gömerdi.