amânturi

Margaret, ¿sientes congoja ante Goldengrove ya sin hojas? La caída, ese asunto humano, ¿con tu juventud, te atañe, acaso? Ah, el corazón al envejecer, tales cosas no teme ver. Con el tiempo, ni un sollozo por la pálida fronda sin embozo, pues con el saber cesa el llorar. Nombre aún no has de dar, al manantial del pesar. Ni boca ni mente sienten ni presienten. Es nuestra terrena lástima. Por ti, Margaret, son las lágrimas.

"No sólo el poeta y escritor, pero muy especialmente él, demuestra que en una vida hay lugar para varias biografías. Uno tiene experiencias y luego inventa historias que se acomoden a ellas. Son los poetas los que hacen un uso especialmente intenso de este derecho a varias vidas."

Jokoaren eta jolasaren «egia» erabat desberdinak dira. Jolasean egindakoak eta esandakoak ez dira benetan hartu behar; hau da, jolasean ari dena gezurretan ari da beti. Hitzek ez dute esan nahi esan behar zutena, baizik eta beste zerbait. Jokoan esandakoa erabat eta zehazki literala bada, jolasean guztia alegiazkoa edo metaforikoa da (ipuin, edo broma, edo konparazio batetan bezala). Jolasaren arau orokor bezala honelako zerbait jar daiteke: «Hemen egiten edo esaten den guztia alderantziz entenditu behar da». Jolasaren funtsa hortxe dago hain zuzen: dena gezur handi bat dela, baina halaz ere egiaz betea, eta horretxegatik ematen digu hainbeste atsegin. Jokoaren «egia» erabat literala da: hitzek adierazten dute benetan, esaten dutena; benetan egiten du batek galdu ala irabazi. Jolasaren «egia» berriz gezurra bera da: jolasean esaten badira «jan egingo zaitut» edo «itsusi hutsa zara», esaldi kuttun eta kariñosoak dira; joko edo burruka batetan esaldi berdinak amenazoak dira. Segun kontestua jokoa ala jolasa den, mensaje berdinek esanahi desberdina adierazten dute.