Mahigan arts

Experimenting with new lens!

Srebrne, metalowe drzwi zamknęły się cicho, gdy wraz z innym pasażerem przekroczył próg windy. Poczuł jak żołądek delikatnie podchodzi mu do gardła, gdy powoli ruszyła w górę. Na wyświetlaczu błyskały kolejne cyfry opatrzone strzałką w górę, gdy winda pozostawała w ruchu. 8… 9… 10… 11… Liczba zamarła wraz ze strzałką obok. Mężczyzna stojący obok kliknął nieco zbyt nerwowo w przycisk otwierający drzwi, nic się nie zadziało. Zacięła się?

- Spokojnie, bardzo niewiele osób ginie przez awarię windy - Hades zerknął pokrzepiająco na swojego współpasażera.

Wyglądał na bardzo miłego i kompetentnego człowieka. Może Helios w gruncie rzeczy zna się na ludziach? To dosyć dziwne, że mimo nieco impulsywnego charakteru, jest w stanie utrzymać przy sobie tylu ciekawych i dobrodusznych ludzi! W końcu po całym tym szklanym molochu kręcą się ich całe rzesze! Ukradkiem zerknął na mężczyznę w garniturze i dostrzegł zmarszczkę niepokoju przecinającą jego czoło. Chyba się stresuje…

- Cóż, nawet jeśli zdarzyłoby się, że umrzesz - bo teoretycznie bóg podziemia nie był do tego zdolny - to nie masz się czym martwić. Sąd jest naprawdę sprawiedliwy a Śmierć nie jest taka zła…

Hmmm, no, może to nie jest najodpowiedniejsze określenie, by opisać Thanatosa. Ciężko było w ogóle postrzegać go w kategoriach dobra i zła - wymykał się im, tak samo jak wielu innym schematom.

- No, może jest trochę ekscentryczna, ale mimo to… Jak wy śmiertelnicy to mówicie?

Pan w garniturze stanowczo przycisnął guzik z symbolem “SOS”, nerwowo zerkając na zamknięte drzwi windy. Nie wydawał się szczególnie rozmowny - chyba naprawdę nie lubił takich zamkniętych, ciasnych przestrzeni.

- Eureka! - Hades uśmiechnął się na myśl o greckim myślicielu i dokończył poprzednią myśl - W porządku, Śmierć jest w porządku.

Uspokajający, łagodny uśmiech rozświetlił jego twarz. Ledwie kilka sekund później zamigotały światła i winda powoli zaczęła sunąć w górę, aż do kolejnego piętra. Śmiertelnik przecisnął się pospiesznie przez otwierające się drzwi, Hades był jednostką wyjątkowo kulturalną, więc krzyknął zanim:

- Do zobaczenia!

Miał nadzieję, że nie do takiego rychłego, bo mężczyzna zdawał się być naprawdę zmotywowany do pracy. Jak pędził do swojego biura! Coś niesamowitego! Szkoda tylko, że się nie pożegnał… Ale cóż, sędziowie nie będą go oceniać negatywnie po takich drobnostkach. Zaczekał aż srebrzysta winda dociągnięta zostanie na ostatnie piętro i ruszył nienachalnie eleganckim krokiem wzdłuż korytarza. Na jego końcu przywitał go delikatny uśmiech sekretarki.

- Pan… - kobieta zerknęła do otwartego kalendarza a jej czoło zmarszczyło się lekko - …Hades?

Pan podziemi delikatnie przytaknął, mrużąc ciemne, spokojne oczy.

- Prezes czeka na Pana.

Z pewnym zdezorientowaniem wskazała mu szklane drzwi gabinetu. Hades bez wahania przekroczył próg i od razu zajął miejsce po drugiej stronie biurka, milcząc, bo Helios wstrzymał go przed powitaniem stanowczym ruchem dłoni. Przez chwilę wystukiwał coś nerwowo w jakąś plastikową płaszczyznę a jego twarz oświetlał błękitny poblask wydobywający się z dziwnej, migoczącej tafli szkła. Chyba powinien lepiej przyjrzeć się ostatnim rozwojom cywilizacji, bo został sporo w tyle… Ale kiedy miał się za to zabrać, skoro obowiązki pozwalały mu opuszczać podziemie może raz na stulecie na jeden dzień? To bardzo absorbująca i odpowiedzialna praca.

- Cholerni oszuści… - warknął do siebie pod nosem Helios, nadal go ignorując.

- Pracują tu strasznie mili ludzie. Rozmawiałem z niektórymi na dole i w… Windzie? Tak, tak to urządzenie się chyba nazywa… Jak to robisz, że wszyscy chcą tak chętnie dla Ciebie pracować? Jechałem tutaj z jednym mężczyzną i wybiegł z niej od razu, gdy otworzyły się drzwi. Cóż za niesamowita motywacja i pośpiech do pracy!

Helios zamarł z dłońmi zawieszonymi nad klawiaturą, zerkając na Hadesa znad monitora.

- Jesteś pewien, że nie wybiegł, bo zacząłeś nagle promieniować chłodem, cieniem i aurą zaświatów? - był śmiertelnie poważny.

- Nie. Pilnowałem tego, bo wiem, że to onieśmiela śmiertelników. Winda doznała awarii i zacząłem z nim rozmawiać, żeby go trochę odstresować, nie...

Blondyn parsknął śmiechem, po chwili popijając bourbon prosto z butelki.

DROGA SŁOŃCA

Nie mógł spać w nocy. Ciemność oplatała wszystko ciasnym płaszczem mroku, przez który przebijał się tylko mdły blask gwiazd i światło księżyca, gdy Selene wyruszyła swoim rydwanem na trakt. Nadal nie mógł uwierzyć, że to wszystko się zadziało - że na manekinie, w kącie jego pokoju stała zbroja naznaczona złotą krwią, która nie chciała zejść a główna sypialnia w pałacu stała cicha i pusta. Wspomnienie miecza przebijającego się przez pancerz jego ojca nieustannie pojawiało się niczym powidok wewnątrz jego umysłu, wzbudzając w nim jakiś rodzaj irytacji i rozedrgania. Próbował pozbyć się tej myśli, próbował wyrównać i spowolnić oddech, skupić się na księżycu świecącym jasno na niebie, bo zawsze go to odstresowywało... Zawsze to przypominało Selene, która robiła wszystko, by przywrócić mu spokój. Teraz jednak, gdy praktycznie całe popołudnie unikała go i ominęła nawet kolację, widok księżyca tylko go drażnił. Przewrócił się na drugi bok, by nie spoglądać więcej za okno. Zamknął oczy a godziny zdawały się przeciągać w dręczącą nieskończoność. W końcu do jego komnat zajrzała Eos, jej speszony i niepewny głos wyrwał go od razu z bezruchu.

- Heliosie, wstawaj. Już czas. Matka delikatnie potrząsnęła jego ramieniem. - Hyperion na Ciebie czeka. Chłopiec ziewnął, przekręcając się i starając się mocniej przykryć kocem. Było tak wcześnie! Teia uśmiechnęła się lekko do syna, gdy w końcu otworzył oczy i zdecydował się wstać. W końcu to dzisiaj! Tata obiecał mu, że pokaże mu całą trasę rydwanu, zabierze go ze sobą! Pospiesznie zarzucił na siebie togę, założył sandały i rozbudzony już nieco pognał na dziedziniec.

- Heliosie... Już czas. Czas. Chciałby mieć czas na oswojenie niebiańskich rumaków i przyzwyczajenie się do nowej roli, na przećwiczenie jazdy słonecznym rydwanem i nabranie sił... Ale nie miał go. Gdyby rydwan nie pojawił się dziś na niebie, to Kronos zacząłby podejrzewać, że domena Hyperiona upadła i że buntownicy są silniejsi niż podejrzewał. Może nawet posunąłby się do ruchów drastyczniejszych niż sama defensywa i przypuściłby szturm na słoneczny pałac, uznając go za serce rebelii. Może do teraz myślał jeszcze, że to jakiś przewrót sturękich i niezadowolonej z jego władzy części stworzenia... Młody tytan wstał, zesztywniały i zmęczony przyoblekł się w jasną togę, na długie, podobne do ojcowskich loki, założył diadem z którego rozchodziły się słoneczne promienie. Pasował idealnie. Gdy tylko Eos zobaczyła, że brat wie co robić, oddaliła się niczym spłoszona łania. Też go unikała. Po Eos akurat mógł się tego spodziewać, skoro była ulubienicą ojca. Jego usta wygięły się w gorzkim uśmiechu, gdy ruszył zaprzęgać konie. Wyjątkowo zamienił najbardziej krnąbrnego rumaka z zaprzęgu ojca na Pyroeisa, żywiąc nadzieję, że jego własny ogier pomoże mu zapanować nad resztą koni i odnajdzie się w roli prowadzącego. Siwki były zaniepokojone faktem, że zaprzęga je kto inny. Nerwowo parskały i dłubały kopytami w ziemi, nie garnąc się wcale do ruchu naprzód. Helios z pomocą sług doprowadził konie do samej bramy, gdzie w końcu mógł zająć miejsce na rydwanie, dzierżąc w spoconych dłoniach cugle. Tak wiele od niego zależało... Bramy rozwarły się i spokojnie, miarowo wykłusowały na trakt rumaki Eos. Siostra obejrzała się, nie kryjąc niepokoju i nieco nerwowym ruchem popędziła konie do galopu. Helios ściągnął wodze, hamując siwki, które chciały ruszyć w ślad za pierwszym wozem. Słudzy, którzy dotąd pomagali w codziennych sprawunkach jego ojcu teraz spoglądali na niego niepewnie, pilnując bram i czekając aż Eos odjedzie odpowiednio daleko. - Już niedługo, panie - odezwał się jeden z nich, obserwując jak niebo barwi się różem i rozjaśnia z delikatnym blaskiem jutrzenki. W końcu kiwnął głową, zapraszająco wskazując bramę. - Teraz. Helios zacmokał a siwki ruszyły nierówno naprzód. Pyroeis jako jedyny wystartował przed siebie równym, dynamicznym kłusem, niejako zmuszając do zwolnienia pchające się do galopu konie z drugiego rzędu i towarzysza po prawej. Tytan lekko ściągnął wodze, przypominając wierzchowcom gdzie ich miejsce i po krótkiej chwili wymusił na nich miarowy kłus. Wyjechał za bramy, mrużąc oczy, gdy siwki nagle rozgorzały niebiańskim blaskiem, rozświetlając niebo i piaskowe, pałacowe mury. Któryś ze strażników ciężko westchnął, któremuś wymsknęło się pobożne życzenie, by tytan już nie powrócił z traktu... Zaraz jednak rozejrzał się niepewnie naokoło i oddalił się na wartę, obawiając się nieprzychylnych spojrzeń i donosów. Niespokojne nastały czasy. Tymczasem syn Hyperiona popędził konie do galopu, starając się utrzymać stałą odległość od rydwanu siostry. Nie było to wcale łatwe, bo konie wyczuły, że wodzy nie dzierży znajoma dłoń i co chwilę próbowały wystawiać konsekwencję i cierpliwość tytana na próbę. Helios co jakiś czas wspomagał się batem, starając się doprowadzić do porządku galopujące w drugim rzędzie rumaki. Czuł ciągły nacisk cugli na palce, nieprzyjemny i szorstki a już po pierwszej godzinie poczuł jak ramiona mu drętwieją. Pod słonecznym rydwanem rozciągały się jeziora i górskie łańcuchy, łąki i lasy a także pobojowiska i dymy żołnierskich obozowisk, woźnica nie miał jednak czasu na podziwianie pejzaży, jego wzrok skupiony był bowiem tylko na trakcie i rydwanie Eos. Jego oczy przyzwyczaiły się do intensywnego, białego blasku, czego nie można było powiedzieć o ciele - rozgrzanym, błyszczącym od potu, bo buchające z grzyw płomienie skutecznie ogrzewały także rydwan. Gdy słońce sięgnęło zenitu, Helios myślał tylko o tym, jak wytrzyma drugą połowę trasy na chwiejnych, zmęczonych nogach i palcach sztywno zaciśniętych na cuglach. Niekiedy mrużył oczy, tracąc kontakt z otaczającym go światem i tylko nagłe szarpnięcia niebiańskich koni przywracały go do rzeczywistości.

Hyperion uśmiechnął się do niego i szepnął mu na ucho, by wyjątkowo mocno złapał się ramy rydwanu. Helios niepewnie obejrzał się na ojca i zacisnął chude palce na ramie wozu, czuł, że woźnica delikatnie przytrzyjmuje go za togę na plecach. - Teraz uważaj. Normalnie słońce delikatnie zsuwało się ku linii horyzontu, powoli gasnąc, ale tym razem - specjalnie dla syna - starszy tytan pogonił konie do szybszego galopu. Ich kopyta zdawały się rozdzierać powietrze, z ich grzyw wyskakiwały krnąbrne iskry... Syn tytana światłości zmrużył oczy, schował się za ramą, obawiając się upadku i uciekając przed gorącem buchającym od kopytnych. Konie wpadły prosto w objęcia morza, wzburzając fale i rozbryzgując na boki wodę. Momentalnie ich blask zniknął a od ich ciemnych już, acz nadal rozgrzanych boków biła gęsta, biała para. Helios rozglądał się wokół, mrugając intensywnie. Przez chwilę zdawało mu się, jakby zapadł całkowity mrok, nim nie przyzwyczaił się do nagłego braku oślepiającej, boskiej jasności... Jakim cudem ojciec prowadził rydwan dalej? Jak odnajdywał drogę?

Humpback whale for my friend  @williesmuire :> 

GOŚCIE

Rękojeść piekła go w palce. Choć nadszedł długo wyczekiwany moment nie był wcale przepełniony entuzjazmem i radością, jak wcześniej podejrzewał. Gdzieś głęboko w jego piersi tlił się gniew, ale jak na sytuację tego kalibru było to ledwo wyczuwalny cień emocji. Hyperion niespokojnie spojrzał w jego kierunku, w końcu to zimne ostrze jego syna nieprzyjemnie dławiło jego gardło. Nie tego się spodziewał. Otworzył usta, by się odezwać, ale momentalnie młody tytan odsunął ostrze, posyłając go do klęczków zręcznym kopniakiem prosto w tył kolan. Pan światłości poczuł pod palcami chropowate łby dziedzińca, spojrzał tylko gniewnie na Zeusa, gotów zerwać się naprzód i zacisnąć ręce na gardle tego rzezimieszka, który najwyraźniej wziął sobie za cel szerzenie zdrad wśród synów. Nie zdążył jednak nawet napiąć mięśni, sapnął jedynie ciężko i głucho. Złote, gęste krople skapywały na bruk, błyszczały na srebrnym ostrzu, migotały w słońcu. Płynne złoto. Helios gwałtownie wyrwał miecz z rany na plecach tytana, precyzyjne cięcie między żebra, draśnięcie serca. - Już wygrałem walkę, ojcze - warknął tylko młody tytan, chowając broń i ruszając w kierunku Zeusa. Nie obrócił się nawet na chwilę w stronę Hyperiona, który opadł na kamienie, zaciskając dłoń na piersi i jęcząc. Był nieśmiertelny, nawet ostrze wykute przez innych tytanów nie mogło sprowadzić go do świata umarłych, nie mogło wymazać jego istnienia... Ale mogło znacząco go osłabić, pozbawić sił i przyprawić o cierpienie. Śmiertelne rany goiły się niezwykle długo i nie dawały o sobie długo zapomnieć, tylko tyle czasu potrzebowali by wygrać z Kronosem. Tych kilku miesięcy, kiedy Hyperion nie będzie w stanie dużo zdziałać. Stając u boku czarnowłosego, opalonego boga, Helios spojrzał po obecnej na dziedzińcu służbie. - Mamy nową władzę na zamku. Każdego z was, jeśli tylko zignorujecie moje rozkazy, osobiście wytropię i wybiję. Moje ostrze nie zna litości i liczę, że nie pokładacie w tym wątpliwości. Po tym zwrócił się do Zeusa, zapraszająco wskazując na pałac. - Zeusie, liczę, że zechcesz nabrać sił przed kolejną bitwą w pałacu, rozkażę służbie przygotować komnaty dla Ciebie i twoich przybocznych. Szatyn uśmiechnął się tylko lekko i podążył za nowym gospodarzem, posyłając cierpiącemu i zdetronizowanemu tytanowi rozbawione spojrzenie. Niedbale wskazał na krew lejącą się między kamieniami, z niesmakiem rzucił: - Zostawisz to tak? Brudzi twój dziedziniec. Helios uśmiechnął się kpiąco, choć w swoim własnym mniemaniu był to jakby uśmiech jak zza dalekiej, gęstej mgły. Jego emocje pozostawały bowiem dla niego blade i ukryte, tak, że nie był w stanie realnie ocenić, co jest na miejscu a co nie. Zatrzymał się tylko na chwilę, by spojrzeć na krew, by uchwycić na chwilę ostre i harde spojrzenie ojca. Było jak pojedyncze, bolesne ukłucie, nie zdołało jednak przywołać go do realności i przywrócić mu pełni emocji. - Arkadiosie. Poślij dwóch strażników by pilnowali moich sióstr i matki, o wszystkim mają dowiedzieć się z moich ust. Nie puszczaj ich z komnat. Reszta niech zaprowadzi Hyperiona pod klucz, na straży pod jego lochem postaw Denesa i Theopanesa. Była to część żołnierzy, których przekonał do siebie jeszcze na długo przed tym dniem. Nie mógł w końcu pozostać w pałacu pełnym wrogich piechurów, którzy czekali by tylko na zemszczenie się w imieniu Hyperiona, który był dobrym gospodarzem i niewielu pamiętało mu oschłość... A tych kilku wojowników z powodzeniem mogło zacząć teraz przekonywać resztę, że zmiana wcale nie jest taka zła. Że była potrzebna. Że niebezpiecznie się stawiać. Helios liczył tylko na ich rozum i skuteczność... Dowódca i jednocześnie zarządca koszar milczał, przyglądając się rękojeści jego miecza, jakby już teraz kalkulował czy warto podjąć bunt, póki jeszcze nie jest za późno. Przełknął głośno ślinę, skłonił się szybko i nerwowo, odpowiadając Helliosowi wyraźnym, suchym: - Tak jest. Dowódca gestem przyzwał do siebie kilku pomocników i wspólnie postawili tytana na nogi. Choć w jego oczach nadal tlił się gniew, jego ciało nie było w stanie tej emocji udźwignąć i wprowadzić w życie - tytan próbował postąpić krok w kierunku odchodzącego syna i młodego boga, ale zachwiał się tylko i gdyby nie dłonie strażników, ponownie opadłby na bruk. Na ten moment poddał się, ruszając powoli w kierunku lochów, pod odpowiednią eskortą. Zagryzał zęby i w myślach knął, nie mogąc zrozumieć, jak do tego doszło i dlaczego. Czy od początku miał u swoich stóp węża, którego uważał za niezłomnego sojusznika? Ścieżkę jego kroków znaczyły złote, błyszczące krople krwi. Tymczasem Helios skinął przywódcy rebelii i ruszył w kierunku pałacu, nie oglądając się więcej. Na karku czuł wręcz oddech czarnowłosego, młodego boga i podążającej za nim jak psy eskorty. Ledwie zerknął na pusty tron w głównej sali, pomaszerował raczej ku komnatom na jasnym, otoczonym ogrodami skrzydle budowli. Wskazał Zeusowi komnaty gościnne, eleganckie komnaty, chwilowo jeszcze puste. Z okien można było wyglądać na ogród a także wyjść na niewielki, widokowy taras. - Wybacz, że nie przygotowałem ich wcześniej na wasze przybycie, ale wzbudziłoby to z pewnością podejrzenia mojego ojca. Lada moment przyślę służbę z czystymi szatami i zarządzę przygotowanie posiłku. Helios odwrócił się by odejść - w końcu musiał skupić się teraz na zadaniach a później rozprawić się być może z samym ojcem, doszczętnie, do końca. Nie do końca podobało mu się to, jak sprzeczne odczucia budzi w nim teraz cały ten przewrót i miał nadzieję, że dobry sen lub spotkanie z Hyperionem pomogą mu przypomnieć sobie dokładnie, dlaczego to robi i przegnają ten uczuciowy rozgardiasz, niezrozumiałą mgłę i obojętność, którą czuł, chciał przerwać, ale jednocześnie chciał też utrzymać. Powstrzymał westchnienie i postąpił kilka kroków w kierunku wyjścia z komnaty, zatrzymany nagle głosem Zeusa. - Chciałbym poznać twoją matkę i siostry. Młody tytan odwrócił się, zmierzył boga, zetknął się z jego stanowczym, acz niewiele mówiącym spojrzeniem. Czyżby targała nim nieufność? Może ciekawość? Syn Hyperiona musnął palcami schowany do pochwy gladius, najwyraźniej będzie musiał jasno ustalić zasady gry z rebeliantami i wzmocnić swoją pozycję, choćby na zamku. Nie mógł w końcu odczytać, czy młodszym od niego znacznie wojownikiem kieruje ciekawość, podejrzenie zdrady czy może coś jeszcze innego... Ale czy wbicie ostrza w ojcowskie serce nie powinno być dla niego wystarczającym przypieczętowaniem przymierza? - Będą na uczcie. - Przed ucztą jeszcze wiele może się zdarzyć i wolałbym zawiadomić moich żołnierzy, jak dokładnie wyglądają osoby, których nie mają prawa tknąć. Tytan zgodził się więc na jego towarzystwo, choć nie ufał temu płaszczykowi dobrych intencji. Na szczęście Zeus zdecydował się pozostawić swoich przybocznych w komnatach... Z każdym krokiem w kierunku siostrzanych komnat aura naokoło nowego pana słońca gęstniała, błyszczała delikatną złotą łuną, zdradzając buzujące w nim nerwy. - Heliosie! - pełen ulgi, jak i zadziwienia głos jego matki rozbrzmiał w nim echem. Z iście grobową miną, pod pozorem opanowania Helios stanął przekroczył próg pokoju, stając twarzą w twarz z Teą i siostrami. Na jego zbroi błyszczały złote, zaschnięte krople.

- - - - - - - - -  - - - - - - - - -  - - - - - - - - -  - - - - - - - - -  - - - - - - - - -

OBSERWATORZY

Spoglądała na migoczące plecy młodego tytana, na szalejące na nich iskry, na zaplamioną pyłem i krwią zbroję. Nie mówił jej prawdy. A ona wcale nie była pewna, czy prawdę chciałaby usłyszeć, przeczucie przekonywało ją, że młodszy brat nie powiedziałby jej niczego pokrzepiającego... Nikt nigdy nie podejrzewał, że coś ich połączy. Że najstarsza córka Hyperiona, delikatna niczym porcelanowa lalka, niespodziewanie harda w środku i wytrzymała, będzie umiała zawiązać nić porozumienia z najmłodszym synem, tak podobnym do ojca - chociaż z zewnątrz. Helios zdawał się być jej naturalnym przeciwieństwem, kiedy ona poszukiwała samotności i chwili spokoju, on zagadywał, kogo tylko mógł, zawsze był tam, gdzie coś się działo, jakby nie chciał, by coś umknęło jego oczom; kiedy ona wytrwale trwała mimo przeciwności i niepowodzeń, on powoli pękał w środku i niespodziewanie rozklejał się, rozpadał, choć pozornie był taki pewny siebie i niedelikatny. Przejrzeli się nawzajem i to chyba właśnie to ich połączyło.

Delikatna, zwiewna łuna księżycowego światła opadała na plecy chudziutkiego chłopca, który skulony siedział w kącie dziedzińca, wpatrując się w drewniany, treningowy miecz. Ledwo dostrzegalne w mroku łzy spływały po jego policzkach, co jakiś czas cichutko pociągał nosem, ze wszelkich sił starając się powstrzymać choćby łkanie. Była zaciekawiona. Nie znała go takiego, owszem, widziała już nie raz, jak odrzuca treningowy mieczyk i odbiega, by zamknąć się w swojej komnacie... Ale co tam robił? Nikt nie wiedział. Tym razem z jakiegoś powodu nie uciekł - widziała tylko przez okno swojego pokoju, jak tata z nim rozmawia, wkłada mu miecz w dłoń i zostawia go stojącego na placu. Później słońce zaczęło zachodzić, broń wypadła mu z ręki i nie był w stanie jej podnieść. Siedział tak już dłuższą chwilę, mimo iż wszyscy poszli już spać. Zaciekawiona Selene wymknęła się na korytarz i cichutko otworzyła drzwi, kryjąc się w cieniu, by nikt jej nie dostrzegł. - Chodź, pokażę Ci coś - szepnęła do brata. Chłopiec pokręcił głową, mruknął cicho "nie chcę", kryjąc twarz w dłoniach, by nie dostrzegła. Lekko dotknęła jego ramienia. - Chodź. Stanowczo chwyciła go za dłoń i poprowadziła wzdłuż linii kolumn, wyglądając co chwilę, czy nikt ich nie widzi. W końcu doprowadziła go do pozornie zarośniętej i nieużywanej furty, która prowadziła chyba do jakiejś starej części ogrodów. Helios co jakiś czas pociągał jeszcze nosem i ocierał oczy, starając się mimo wszystko powstrzymać przy siostrze. Wyjęła schowany pod obluzowanym kamieniem ogrodzenia klucz i puściła go przodem, odsuwając na bok co większe gałęzie. Gdy obejrzała się na młodszego brata, dostrzegła, że zastygł w bezruchu z zachwytem spoglądając na odbijające się w stawie światło gwiazd i księżyca, na kwiaty, które opuściły kielichy w krótkiej drzemce. - Przychodzę tu zawsze, gdy się zdenerwuję i jest mi smutno. Nikt już tu nie wchodzi, możesz się tu chować, jeśli chcesz. W błękitnych oczach chłopca zamalowała się wdzięczność, bez słowa przytulił się do siostry.

DIES IRAE - DZIEŃ GNIEWU

Nic nie słyszał. Okrzyki bitewne i wszechobecny zgiełk sprawiały, ze czuł się głuchy, ślepy i wyłączony poza ten świat. Mimo to kroczył naprzód i z pewnego rodzaju zdziwieniem spoglądał na własne dłonie dzierżące miecz, na stal tnącą torsy greckich zbroi, tkane jakby z roślin szaty nimf, grubą skórę bojowych rumaków.

Wokół było cicho. Nauczyciel podał mu drewniany, treningowy miecz wypełniony w środku żelazem. Był ciężki. Gdy tylko palce młodzika zacisnęły się na rękojeści, chłopak pochylił się, nie spodziewając się takiego ciężaru. Po chwili uniósł go nieporadnie a na jego twarzy malowała się determinacja i trud. Mistrz poprawił jego chwyt, rozprostował jego ramię i zostawił go tak. Miał stać, stać i trzymać miecz, dopóki nie stanie się lekki jak piórko. Dzień po dniu, dopóki starczy mu sił.

Lekkim, pewnym ruchem wciął się między żebra potężnego, wysokiego centaura, który wyskoczył nań znienacka, spośród drzew. Na wypolerowanej stali błysnęły jęzory ognia, odbite światło płonącego lasu. Miecz utknął, więc wojownik odepchnął konającego przeciwnika, wyszarpując ostrze i osłaniając się tarczą w obronie przed jego ostatnim ciosem.

Nie chciał walczyć. Trzymając ciężki, drewniany miecz przyglądał się kwitnącym w ogrodzie kwiatom, widział, jak otwierają się na ciepłe, zwiastujące wiosnę spojrzenie jego ojca. Jak stroją się w jaskrawe płatki na odwiedziny lata, jak dzielnie pną się w górę, milimetr po milimetrze, jak kulą się, gdy nastaje mrok. Chciał dbać i pomagać wzrastać.

Rozejrzał się po polu bitwy, wzrokiem omiótł wywrócone pnie drzew okryte czarnym całunem smoły i opłakiwane, histerycznie bronione przez oszalałe nimfy. Ciężko było rozpoznać wśród istot strony, jak gdyby granice między tytanami i Zeusem zatarły się, na nowo nastał chaos, ten, który był pierwszy. Jakby nikt z nich nie zdobywał władzy, ale powoli ją tracił, wypuszczał z rąk, powracając do pustki i jedności początku świata.

Poczuł pod palcami ziarnka piasku, przedramiona i łydki piekły go niemiłosiernie. Kolejny raz dotknął dziś ziemi, kolejny raz runął. Powoli podniósł się, posyłając uparte spojrzenie Pyroeisowi. Młody ogier zagrzebał kopytem w ziemi, zarzucając szlachetnym łbem. Płomienie buchnęły z jego grzywy, jakby rzucał mężczyźnie wyzwanie. - Nie będziemy walczyć, Pyroeisie - rzekł do wierzchowca, tym razem nie pakując mu się na grzbiet, by łamać go wytrwałymi próbami. Podszedł za to powoli do rumaka, siwek napiął mięśnie, gotów do walki i postraszenia młodzieńca. Helios wyciągnął jednak dłoń, delikatnie pogładził szyję ogiera i przemawiał doń uspokajająco. Pod jego palcami tańczyły iskry.

Błyszcząca w słońcu (o ironio) stal powoli chyliła się ku niemu. Zimne ostrze cięło fragment jego skóry, chłodną, bolesną linią. Momentalnie poderwał tarczę, zaciskając zęby i wyprowadzając cios prosto w gardło przeciwnika. Krew fauna chlusnęła na jego hełm, zabarwiła zbroję. Odetchnął ciężko. Symbol armii Kronosa na jego tarczy zniknął pod plamami krwi i licznymi przetarciami. Uśmiechnął się lekko, gdy dostrzegł, ze tytani tracą przewagę i głośnym gwizdem przywołał słonecznego wierzchowca. Pyroeis dogalopował do niego, co butniejszych przeciwników taranując bądź traktując kopytami. Jego błyszczące boki skryte były pod wytrzymałym, żelaznym pancerzem. - Do pałacu! - zakrzyknął młodzieniec, starając się przekrzyczeć bojowe okrzyki i lamenty.

Niepewnie wychylił się naprzód, palce zaciskając na ramie rydwanu. Ojciec delikatnie przytrzymywał go za szatę, by nie wypadł na trakt. Spojrzał w dół, na łąki, lasy i ścieżki. Na wzgórza i góry, rzeki i jeziora, wielkie morza, doliny i płaskie równiny. A potem na cztery, słoneczne rumaki, płonące i w pełnej krasie, dumnie galopujące naprzód a jednocześnie niebywale karne wobec delikatnych sygnałów ojca. Były piękne. Dzień. światło. To wszystko było tak piękne.

Docisnął łydki do siwych boków Pyroeisa, poganiając go wręcz do cwału. Pozwolił ogierowi przemykać zręcznie między walczącymi, wiedział, ze gdyby przejął ster, osłabił by ich jedynie. Raz po raz wychylał się z siodła, zostawiając smugi krwi i rysy na kolejnych pancerzach, pozbawiając sił armię Zeusa. Czuł narastające w nim podekscytowanie i ogromny niepokój, nie były one jednak wcale związane z polem walki i tak bolesną dla niego wojną. Odciął się od niej, nie wierzył, by to on, świadomie decydował o kolejnych atakach, o dobijaniu wrogów i ranieniu; nie wierzył nawet do końca w to, co widział naokoło - w płonące drzewa i pola, we wszechobecny popiół i zniszczenia. Był jak zamknięty w bańce przyjemnego i bezpiecznego odrzucenia odpowiedzialności za losy ginących, zabijających, winnych i niewinnych, znajomych i obcych; przedzierające się przez jej ściany obrazy pola bitwy nie mąciły jego obojętności. Podekscytowanie i niepokój były czymś odrębnym, związanym z oczekiwaniem na ostateczne rozwiązanie problemu. Wstrzymał konia przed jakimś pomniejszym tytanem, który dowodził jednym z batalionów, by rzucić w jego kierunku: - Są osłabieni na prawej flance, jeśli poślesz tam oddziały, być może uda Ci się odciąć i dobić jakiś mniejszy pułk. Olbrzym uśmiechnął się lekko i skinął na pożegnanie odjeżdżającemu synowi Hyperiona. Młodzieniec wgalopował na wzgórze, krzykiem rozpędzając na boki blokujących mu drogę żołnierzy armii Kronosa. Obejrzał się za siebie dopiero na wzgórzu, nim posłał Pyroeisa prosto w niebo, na słoneczny trakt. Być może do tego momentu Kronos wygrywał, radząc sobie bez problemu z armiami faunów, centaurów i nimf, ale nie przewidział wszystkiego... Ziemia zatrzęsła się lekko pod ciężkimi krokami nadchodzących oddziałów głównej armii Zeusa, drzewa gięły się w oddali, zwiastując nieszczęście, które naiwny dowódca prowadzący oddział na prawą flankę dostrzegł zbyt późno. Zza drzew wymaszerowali sturęcy, otoczeni przez kolejnych żołnierzy, pełnych sił i gotowych do bitwy. Gdzieś za nimi czaił się pewnie Zeus... Helios nie mógł przyglądać się jak olbrzymy zmiatają w proch stronnictwo tytanów, nie wzbudzając podejrzeń, toteż czym prędzej docisnął łydki do boków poddenerwowanego siwka i wręcz cwałem poprowadził go na słoneczny trakt. Zwolnił i schował do pochwy zakrwawiony miecz, gdy pod kopytami zabębniła twarda ścieżka słońca. Ojciec z pewnością ustawił po drodze zwiadowców, którzy mieli w razie potrzeby zawiadamiać o nadchodzącej armii nieprzyjaciela, dlatego tez zdjął hełm, pozwalając wiatrowi na rozwianie długich, blond włosów. Powinni bez przeszkód go teraz rozpoznać i przepuścić. Ustawieni po bokach traktu jeźdźcy rzeczywiście nie zwracali na niego uwagi, niektórzy zaciskali tylko mocniej palce na włóczniach, gdy dostrzegali jego grobową minę. Dreszcz przebiegł po karku młodego tytana, gdy rozwarły się przed nim bramy pałacu. Gorzki, głęboki głos zdawał się wręcz krzyczeć w nim, ze wróg przedarł się za bramy, ze już tu jest i biada tym, którzy nie dostrzegli go zawczasu, którzy go nie zatrzymali i puścili prosto do pałacu niczym swojego sojusznika. Zeskoczył na ziemię, podał tarczę nadchodzącemu słudze i powoli ruszył w kierunku stajni, odprowadzając swojego rumaka do boksu. Jego udział w dzisiejszej bitwie skończył się. Zdjął z niego ciężkie, metalowe płaty zbroi, odłożył je pod ścianę. Zaraz będzie musiał ruszyć przed oblicze ojca i wytłumaczyć swoje przedwczesne opuszczenie pola bitwy. Krótkim okrzykiem przywołał stajennego i nakazał mu nakarmić wierzchowca. Sam wziął się za to za obmywanie pancerza chłodną wodą z cebra i stajenną, szorstką szmatą. Starał się opóźnić jakoś moment spotkania z Hyperionem, choć wcale nie był tego świadom. Emocje już dawno zamilkły, zniknęły gdzieś w tle... Oglądał zza tej dziwnej i nierealistycznej mgły to, co mógłby czuć i zapewne by czuł gdyby sobie na to pozwolił: zawód, rozpacz i strach nad porządkiem świata, który właśnie ma runąć, nad sielanką, której on sam kopie grób, albo którą właśnie stara się jakoś nieudolnie zdobyć w bitewnym zgiełku, by cieszyć się nią, gdy już opadnie kurz i wojenny szał. Kilka zaschniętych, czerwonych smug nijak nie chciało dać się zmyć, zrezygnowany tytan odłożył więc zbroję na bok i ruszył na dziedziniec. Przekroczył złote bramy pałacu, wkraczając do cichej, spokojnej głównej sali, gdzie przy tronie kręcił się niespokojnie jego ojciec. Każdy krok odbijał się echem. - Ojcze. Hyperion podniósł oczy, na jego czole zarysowała się delikatna bruzda. - Co się stało, Heliosie? Odwołali Cię z pola bitwy? Tytan z gorzkim uśmiechem pokręcił głową, przeraźliwie pusty, z ciążącym mieczem u boku. - Chciałem Cię ostrzec. Trzeba wysłać gońca, lada chwila mogą przebić się przez naszą linię obrony, Zeus zaciągnął do armii sturękich. Jego gorzki, suchy głos ledwie dotarł do łapczywie nasłuchującego pana słońca i światłości. Brat Kronosa powoli podszedł do syna, spojrzał w jego niepewne, zakłopotane spojrzenie.

- Przepraszam, tato. Na chudych ramionach młodego blondyna rysowały się delikatnie mięśnie, powoli wybarwiały się również siniaki. Chłopiec opierał drewniany miecz o ziemię i unikał ojcowskiego spojrzenia, Hyperion oparł dłoń na jego ramieniu, jego spojrzenie było spokojne i jednocześnie niezwykle stanowcze: - Nie martw się, synu. Być może wygrasz kolejną walkę, obudzi się w Tobie jeszcze duch wojownika. I odszedł. A chłopiec patrzył, nie pierwszy i nie ostatni raz przegrał. Ale to właśnie pasmo porażek i powoli ginąca nadzieja na to, że kiedykolwiek stanie się godnym jego uwagi żołnierzem powoli gasła, był pewien tego, że nie jest dla ojca, wszechmocnego i potężnego, żadnym powodem do dumy, być może jedynie do wstydu. Jego chudziutkie palce zacisnęły się na drewnianej rękojeści, Helios zacisnął szczęki, wstrzymując łzy. Nie chciał walczyć, ale chciał, by tata był dumny, by był zadowolony, by ta kolejna, wygrana walka była teraz.

PAKT ZAWIĄZANY

Był samotny. Tak przeraźliwie samotny, że zdawał się pamiętać każdy skrawek rozmowy, każdą wymianę zdań, jak głodujący, który nie wie, kiedy kolejny raz zasiądzie do stołu. Tak przeraźliwie samotny, że zwiedził swój dom już tysiące razy niczym muzeum, znał każdy jego centymetr, każdą zadrę i pieczołowicie hodował kurz, czekając aż ktoś zwróci mu uwagę. Jego skrzynka na listy była codziennie zapełniona kopertami od niego do niego i kilkoma rachunkami, którymi zajmował się milczący księgowy, którego pan domu właściwie nie widywał. Czasem przychodziła tylko gosposia, która gotowała jakiś obiad, opowiadała o swoich dzieciach a on udawał przed nią, że naprawdę musi jeść... Choć przecież wcale tego nie potrzebował. Bogowie nie odczuwali głodu. Ale słuchał z pełnym zaangażowaniem i starał się odpowiadać, choć jego kucharka wcale sobie tego nie życzyła i niejednokrotnie zamykała już mu usta pytaniem "A czy pan ma dzieci? Nie? To co pan może wiedzieć...".

Był samotny, bo na ganku, na piętrze, w salonie stał tylko jeden fotel. A na tym fotelu starzec w białej koszuli w wyblakłe flamingi, przetartych jeansach i klapkach. W jego błękitnych oczach nie pełgało żadne światło, między jasnymi, blond włosami prześwitywała siwizna. Mężczyzna, który przez cały dzień śledził ruch słońca po nieboskłonie a nocą wracał do łóżka, by udawać, że śni... Choć od wielu miesięcy nie zmrużył oka, nie mogąc pozbyć się tej bolesnej zadry w sercu, która pchała go tylko w koszmary.

Był ostatnim ze swego rodu, który mógł jeszcze coś znaczyć. A skończył jako nikt, jako starzec odgrywający człowieka i wpatrujący się w niebo. Niczym rasowy szaleniec o koncie z siedmioma zerami, z akcjami ze sprzedaży paneli solarnych i żarówek, a więc nawet jego bogactwo zdawało się kpić z przeszłości. Nie dawało mu zapomnieć... Więc nie wydawał nic; tylko jego księgowy opłacał rachunki, posiłki i gosposię. On nie śmiał nawet spojrzeć sobie w oczy.

Był głupcem. Może powinien był stanąć po stronie niesprawiedliwego i żądnego władzy Kronosa? Pozostać wśród tytanów i gnić z bezczynności w pięknym, niebiańskim dworze? Blade palce zacisnęły się na poręczy fotela, gdy tylko pomyślał o tym, jak głupi był, podejrzewając, że nikt nigdy nie zechce zagarnąć jego dziedzictwa i bogactwa, nikt nie spojrzy na pałac za horyzontem, na cztery rącze i charakterne konie o płomienistych grzywach, śnieżnobiałych, migoczących bokach, na władzę nad życiem i śmiercią ludzkości, na tak ważną rolę... Jego knykcie pobielały a na szczytach dłoni zapłonęły ogniki.