selcen

nasıl da kaçmak istiyoruz birbirimizden.

yine aynı gecenin tam ortasında, kendi ellerimle kuruttuğum o yangının küllerine bakıyorum. hayat en sert tokatlarını yüzüme vururken, ben en çok kendime geç kalmışım. tertemiz gençliğimi hak etmeyen yollarda harcayışımın pişmanlığı var üstümde. ne kadar acı değil mi? beni en çok başkalarının darbeleri değil, o darbelere bile bile sessiz kalışım, kendimi o karanlık kuyularda yapayalnız bırakışım mahvetti. şimdi karşımda durmuş, göğsündeki o dilsiz taşla bana bakıyorsun ama ne o yolları geri yürüyebilirsin, ne de içindeki o kırık dökük çocuğu yeniden büyütebilirsin. kendime yaptığım bu haksızlığın, zamanında kıyamadığım insanların hiç düşünmeden kırıp döküşünün hesabı hiçbir kitaba sığmıyor. sadece izliyorum. elinde kalan bir avuç yorgunlukla, bir daha asla o yaralanmamış, o saf çocuk olamayacağımı bilmenin soğuk ve çaresiz gerçeğini kabullenerek.