stoney

bir gün atladık ama horny iseniz mazuru yoktur diye düşünüyorum. yalnızlığın en can sıkıcı kısmı bedeni ihtiyaçlar. rahatlama ve merhamet farklı fantezileriniz varsa tam tersi. hiç bunlarla uğraştığımı hatırlamıyorum ama seks çok konuda benliğimizden ve en hassas noktalarımızdan bahsediyor. benlik kısmı güzel hatta o kadar güzel ki birinin koşulsuz seni istemesi, gerginliği, çekingenliği ama duygu yüksekliği. seni beğendiğini bilmenin rahatlığı herhangi bir şeyden rahatsız olmaması. istediğin kişiye uzun süre dokunamayıp bir anda başlaması. kirli kısmı eyleminden alakasız, kirli kısmı kutsallıkla bağlı değil sadece sır. erkekler yatakta kendini çok belli ediyor. güce mi sevgiye mi ya da şiddete mi ihtiyaçları var. yüceliği arıyorlar. sidik yarışına girdiklerinin (yani tüm erkeklerin) acısını çıkarıyorlar. sürekli bir şeyler kanıtlıyorlar tam da o yüzden sahip olmaya çalışanlardan nefret ediyorum. bir yarış gibi eklenecek bir kupa gibi hatta ona itaat edecek bir köpek gibi "sikmeye" çalışıyorlar. evet erkeklerin hepsi seks düşünüyor ama kim düşünmüyor ki sadece bazı yerlerde sevgi arayanları buluyorum. insanlar hep bana çok rahat açılırdı belki iyi sandıklarından belki de stratejik olarak bir değerim bulunmadığından umurlarında olmadı ama güvenli liman hep olabildim. sevgi arayanlar ilginç oluyor. görünüşte saydığım bütün dünyevilikle ilgilenselerde belli başlı kırılmalar görüyorsun. güzel herifleri çok seviyorum elimi yanaklarına koyuyorum ve bana tüm bakışları değişiyor. bir tanrıça gibi sanki uğruna savaşacak bir şey buluyorlar. hayalin kırılması uzamıyor. biri 4 sene sürdü. rüyalarında bazen ona eşlik ediyorum. karmançormandı ve beynimin odalarının hepsindeydi. ona ait bir tür yaratmam gerektiğinde bunu sadece bir his atfederek yapabildim ki sonucu bu yüzden yıkıcı oldu. onu severdim ama sevmeyi sevmek daha farklı bir kuram fark edince etkisi geçiyor. sanırım yakın zamanda yine bunlardan birini bulacağım hissediyorum. ve etkisi hiç gelmeyecek gibi geliyor. artık o kavramları harcadım. rahatlamayı özlüyorum. sanırım diğeri gibi birini arıyorum. sorumluluğunu hiç istemiyorum ve günün sonunda onun rüyalarında farklı yer edinmek istiyorum. biz asla olmayacağız. ben biliyorum yaşamak istiyorum

beğenilmek ademoğlunun safi görevi mi yoksa ihtiyacı silsileyi ateşleyen pim mi? bir istatistiğe gözleme ve herhangi dünyevi oluşuma bakmadan, en büyük yanlışı yaptığım için, kendimi bütünden saydığım için ikincisini seçiyorum. fırfırlar balon kollar pasteller ve bukle saçlar gözünü kör etmeye başlıyor sonrasında griden başka bir şey görmüyorsun. imajinasyonun güzel yanı kanabiliyorsun. bu insanların çocukları taklit etmediğine, birine 5 yaşında dokunan dedesinin arkadaşlarına hizmet etmediğine belki de sadece lolita olmak istediğine. kadınları sevmemek hoşuma gitmiyor. kendimi en azından kimseyi sevmediğim için bunun içselleştirilmiş bir problem daha olmadığına ikna edeiliyorum. uzun süredir kimseyi sevmiyorum aslında bunun ne anlama geldiğini de hatırlamıyorum. uzun bir boşluk görüyorum. keskin nişan tuttuğumu görüyorum sonrasında da kendi kafama attığım kurşunu. kendimi uzun zamandır hatırlamıyorum. erkekleri anımsıyorum ve aradaki 7 farkın 3.sünde takılıyorum. o kadar sıkıcı ki. derimi yüzüp en güzel halimi görmelerini istiyorum. insanların beni beğenmemesi saçma geliyor. yansımamla bir problemim yok ve tanıdığım en "şahane" varlığım. ne güzel dedim dimi. şahanesini siktiklerim. biri bana melek diyor ve şaftım kayıyor, öbürlerinin ağzından çıkanları hiç dinlemiyorum. o kadar güvenmiyorum ki. sevilebileceğime inanmıyorum. bu ağır yalan onları yeterli duygu derinliğinde görmüyorum. taşşak kokan freudu sikesim gelse de id den çıkamayan bir avuç şımarık veletten başka bir şey yok ya da onlar benim buzlu camlarım. benden bin kat iyi olan insanlar istiyorum, en azından spor dışında bi konuda be. hobilerini siktiklerim. onlar hakkında konuşurken bile sıkılıyorum. bu günlük bu kadar. her gün gelmek üzere. günlerden birinde ölmemek üzere

kişisel bakım ihtiyaçlarımı uzun süre sonra karşıladım. kremlerim, deodarantım ve şampuanım sınırdaydı. tüm duş boyunca karnımdaki geçmeyen ağrıyı ve etkisizliğimi kafamda döndürdüm. küçücük bir hayat kaldı bana. hayvanlarım annem babam. abimin bile denklemden çıktığı bu yerde olan sayılı şey bile devasa hissettirdiğinden hala kendime yer bulamıyorum. insanları geçiyorum, insan iletişimini tamamen yavan buluyorum. senelik arkadaşlarımın ağzından çıkan tek bir yargı bana karşı kurdukları hayalleri ya da yanılsamaları açıklıyor ve ben rol yapıp yapmadığımdan emin olamıyorum. bence yanılgıları çok farklı olduğumdan falan değil, safi ve salt bir meraksızlık, ilgilenmiyorlar. sonra kurduğum yaşam hayallerine bakıyorum. bu 4 duvardan çıkmak çok zor geliyor. sanki başka bir hayat yokmuş gibi. geleceğimi göremiyorum, asla evlendiğimi, çocuk sahibi olduğumu, istediğim meslekte çalıştığımı kuramıyorum. tatile gidebileceğimi bile düşünmüyorum. depresyon tam anlamıyla bir felç. öyle anlıyorum kendimi kurtarmanın kıyısında olduğumu. mezunum. bazen bir çamaşır asmak beni keyiflendiriyor. günlük işleri yapabilmekle kendime gururum ve saygım artıyor ve burada tıkanıyor. anlamsızlık ya da belki de her şeyin yoluna gireceğine olan sönmeye yüz tutmuş umudum yüzünden hareket edemiyorum. hırs ya da kin gütmüyorum. işte bu yüzden artık kurgu da yazamıyorum. bağ kurduğum ne bir canlı ne bir hayat ne insan ne de duygu var. duruyorum. çalışmıyorum. kendime ait diyebileceğim hiçbir şeyim yok. araba almak istiyorum. eski kasa ford, american dream istiyorum. olmayan sadece bahane tuttuğum sorumluluklarım engel oluyor. ben bu kadar kaldım. belki çalışmakla başlarım

I carry a guilt heavier than the crimes i committed. Mostly i drown in it and pave my way back to a living. After clarity hits or the memory does its bliss and fades the rotten parts for peace i can tell its a tid much. I always knew how human kind is cruel when the view is too nice or some paint is splattered on em. But i always controlled ,resisted, denied and captured it. I put my heart whole body on the scale and the comparison was a single hair that probably belonged to my first cat that died when i was 12. Than we had friends and lovers to be crushed in front of me, what was it for, ofc for me to realise i never deserved more. To all the ways i made an acceptable being out of the dough i claim to be me. And to every soul reminding me im narrow. Do i even remember what i fought for? Why i wanted greater opportunities and a skill that could get me in ivy covered floors, or is it egoistic, too self centric to call myself whole. Resentment kept me going all those years and now its what tears me down. I dont know what i did. A hand movement makes me stupid and i cant talk to a person without planning who’s gonna hear it. I dont know what i did. So im choosing nothing. For a while. I only want to live with a clear heart and a head that couldn’t face down. I wanna own mistakes i did. A friend i tried to reject to a friend that i hate. I wanna defend myself like a devil’s advocate. What the fuck have i done. No one comes close, is it because he thought i cheated or is it because he smoked weed. Or maybe its because he kinda died and she loved the idea too much she wanted me to relive it. I cant tell a story without saying im at the wrong. Im fucking not. I can say with all my heart i know when things are not right. Like the time his friends told me they would give me a better life, that aint right, right? Ohhh all those fuckers and cheaters and liars and doublefaced machiavellians put me through the hell just because i named who called them a bitch. Im sick. Im paranoid and thats the truth. Im a scared piece of shit that cant trust the inner circle clique just cus i wouldnt f w myself even if i was the last person on the planet. Thats a lie. Im kinda okay but the trust part is hard. 2 days to not hear from them and resemblances face the surface as i deny. Deny or clear. Am i fucking clearing the greyest clouds in my life or am i dreaming. I never saw a rainbow so i wont cry. WHY THE FUCK DO I RHYME. Yk what. The guilt is gone for now. It just feels like im playing parts i write rn.

Crave the nostalgia i never lived. Sum here and sum there the thoughts i had to save humanity in my existences pit. A greater cause and a grater grief. Repeated guilt and no remorse. Known mistakes that i cant get in a line. O to be better. O to make humans worship human life. And o to have a soul

Bu blog gerçekten hayatımın nerdeyse her kısmını içeriyor. Yaşananların tümünü anlatmasa da en gerçek duygularım hep burada. Sanırım internette en bulunmayacağım yerde olduğumdan bu kadar rahatım, bazı şeyleri gömmek istesen de tanımadığın insanların bilip senin anılarını içinde yaşatmasını istiyor da olabiliriz. Her neyse. Ben hayatımın aşkı sandığım kişinin bir sahtekar olduğunu öğrendim. Her yaptığı hatayı içimde kabullenmiştim ve affedebilmiştim çünkü affettirecek çok daha güzel şeyler yaşattı. Hayatımın onunla geçeceğine gerçekten emindim. 2 senedir beni sanatsal, ruhsal ve fiziksel olarak mahvetti. Kendimi çok güzel çıkardım ama izlerini taşımak istemiyorum. Bazen de keşke hiç çıkmasaydım ve onunla olmamın bir yolu olsaydı diye düşünüyorum. Ben fazla tek eşli bir insanım. 1 kişi oldu kendimi adayacağım , o da sözü geçen sahtekar, ama onun dışında insanları çok oyaladım ve çok ah aldım sanırım. Ben konuşurdum ama devam ettiremezdim, karşımdakini çözümlemek çok kolay gelirdi ve öğrenmek istediğim bir şey kalmaması 2 gün alırdı. Ben onun her saniyesini bilmek istedim ama. Neyse neyse. Özlemiyorum yani tabi ki özlüyorum ama olmaması lazım. Biz 2 senedir her denediğimizde bocaladıysak ve sonuncusu kocaman bir yanlışla bittiyse noktalanması gerekiyordu. Ama doğru kişi yanlış zamana inanırım, tek şartım o kişilerin doğru zamanını bulmasıdır. Biz doğru zamanı bulamayacağız artık. Sanırım onun seçimleri her şeyi değiştirdi. Seneler sonra karşıma çıkacakmış gibi hissediyorum. Hesaplaşma ya da doğru zaman için. Hangisi olduğunu o zaman karar veririm. Belki o zaman da gelmez. Belki bir gün od haberi gelir ve her şey biter. Ben de hiç ona vermediğim hediyeler ve onun okumadığı yazılarla kalırım. Evet gerçekten bazen korku gururu aşamıyormuş. Artık gururum sürekli ilk geliyor

Bitiremedim. Bitirmek istemiyorum da. Sanırım bazen en cesur hareket kaçmak oluyor ama onu da yapmak istemiyorum. Gururluymuşum gibi rol yapacak halim kalmadı. İyi olsun, iyi olalım.

Ee eskiden ona yazdığım şeyleri gördüm de. Saat 5.54 güya flört olduğumuz bir zaman diliminin son saatleri çünkü kaldıramıyorum. Bitirebilirsem öğrenirsiniz çünkü düşerim buralara. Bitiremezsem biraz daha yok olurum göremezsiniz birkaç ay daha. Neyse bekleyen mi var ki?