Algorithmic Arts.

Double Cellular Automata Art.

The difference with Cellular Automata, is that its cell does get data not only from its neighbors surrounding it, but also from the cells and pixels from three more existing layers, connecting with each other through this 16 part network. It could be called a 3D version of Cellular Automata. The pixels not only influence its others future, but also each ones past state -or taken in data- does influence the way it will evolve, like the way humans learn through memory from their past mistakes.

Cellular automata pieces of art.

In a 2-Dimensional cellular automata system each cell can exist finite number of times and states. Each cell changes according to only its “neighboring” cells from all sides (north, south, east, west), so it basically changes without moving, with the data being transmitted across the automaton.

In these specific art pieces, number 2 is what we get after the replicated code has run for an amount of time. We can see that some cells have spread covering up “their neighbors” with their own color. While at the beginning (first picture) we had a big variety of colors, more than 200, we can tell that in the resulting picture  this number has gone down, since some have been eliminated through iteration. What this rule does is that it forms shapes of color continuously getting bigger and bigger while the code runs. Cells that eat other cells close to them won’t change their color but some random fluctuations will maybe make some colors win out over others. If we keep this running it will end when only one color has taken over the entire rectangle.

via https://www.dartmouth.edu/~matc/math5.pattern/FinalProject/Hoke.html

"What do clouds, stalks of broccoli, and the rhythm of your heart have in common? Fractals – the irregular, repeating shapes that are found almost everywhere in nature, but whose governing principles were considered beyond the limits of our mathematical understanding well into the 20th century. But today, scientists, designers and inventors are using fractal geometry to make breakthroughs in fields ranging from wireless communications, to cancer research, to the search for solutions to global climate change.

Weaving together fresh reporting from the front lines of science with a mathematical detective story, NOVA’s Hunting the Hidden Dimension takes us into the mysterious realm inside our world that these maverick mathematicians endeavor to map, exploring the remarkable findings that are deepening our understanding of nature and inspiring a new wave of scientific innovation."

The Beauty of Fractals.

“A fractal is a way of seeing infinity.”  - Benoit Mandelbrot

art pieces via https://blog.spoongraphics.co.uk/articles/30-mind-blowing-pieces-algorithmic-fractal-art

Artists’ links in order:

https://www.deviantart.com/suicidebysafetypin/art/Swirlz-427334955

https://www.deviantart.com/plangkye/art/Nightgarden-495353791

https://www.deviantart.com/solankii/art/Feb17-170222-51a-665255582

Abundance, artist Camilla Utterback

In 2007 San Jose, California, the city hall turned, temporarily, every night into a piece of computer generated art. A video camera captured the people’s movements in the city hall plaza passing by, and with the help of code and repetitive algorithms, these movements -the data- are recognized and dynamic animations are generated in response. In different shapes and colours depending on the conditions, for example if the person is moving in a group of people or alone, the animation is projected onto the 3-story cylindrical rotunda. Movements and paths through the plaza become part of a collective visual record, and transform the building into a playful and dynamic canvas.

This public art installation is a great example of computer generated and interactive art.

Another example of fractal art and more specifically combinations of fractal formulas attempting to visualize reality. In this art video or as the creator, Julius Horsthuis, calls them Fractal Shorts, we can notice and see the formation of buildings, stairs, even simpler things like the ground. The artist photographed his city, Amsterdam, and with the use of photogrammetry he created 3D models of the buildings and combined them with fractal formulas, using Mandelbulb3D, resulting to a showcase for reality. ”I tried... to find a balance between recognition and chaos..... The most difficult thing actually is to have the fractal space sufficiently dense so that the original shape still reads well. If too dense, it just looks like an old scanline render without any of the fractal detail. If not dense enough, the shape doesn't read and nobody sees it's a real model.” he states.

Art piece: Fractal Nature by Julius Horsthuis

Fractal art is one of the, if not the most, popular forms of algorithmic art. Fractal art is the creation of calculations of fractal objects and then the presentation of those calculations as images, animation etc. In the modern, western world fractals are almost never painted by hand and are most usually created through fractal generating software, going through 3 stages: setting parameters of appropriate fractal software; executing the possibly lengthy calculation; and evaluating the product. Sometimes other programs are used for further processing and modification. “ Fractals are generated by applying repetitive methods to solving non-linear equations or polynomial equations.” Fractals also have the tendency to look alike whether you zoom in or out of them when isolating a chosen part. They are consisted of different curves and shapes without a specific motif.

There are a couple types of fractal art. Nowadays, because of the advanced technology, fractal formations, or the representation of an object, an area, or a scenery using fractals, is a very common experimentation and form of art by algorithmic (fractal) artists. For example in the art piece pictured above in “The Manhattan Project” by the artist Jeddaka, the artist has attempted imitating a tree using fractals.

Realistic Terrain with Fractals

With the use of what seems like an extremely simple code, Hunter Loftis has brought fractal art to a different level. By the constant division of a small grid into smaller ones, and the resulting creation of different diamonds and squares, whose data points carry on to the next one, Hunter Loftis has managed to create different levels of terrain, visualizing a natural scenery.

Based on images of fractals and their implementation, in the means of that each small part looks like the bigger picture or the total, and with the use of 120 lines of coding Loftis generated random forms of terrain with different levels, resulting from the running algorithm he created. Some parts of the flat terrain elevated more than others, or some even seemed to “sink”, creating what looks like coasts, mountains, sea-or lakes-, showing parts of our environment.

O Roman Verostko απαντά στην ερώτηση:

Με απλά λόγια ο Verostko αναφέρει οτι αλγοριθμιστές είναι οποιοιδήποτε δουλεύουν με αλγόριθμους, είναι επίσης και οι καλλιτέχνες που η τέχνη τους είναι προϊόν αλγοριθμικής διαδικασίας, ενός αλγόριθμου που οι ίδιοι δημιούργησαν.  

Ιστορικά οι αλγοριθμιστές ταυτίζονται και ως μαθηματικοί. Πιο συγκεκριμένα η ιστορία της αλγοριθμικής τέχνης φτάνει πίσω στην προιστορικ’η τέχνη. Βέβαια όπως αναφέρει ο ίδιος με τις δυνατότητες  του υπολογιστή εμφανίστηκε μια νέα καλλιτεχνική πρακτική η οποία ήταν μοναδική για το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα. Η δύναμη του υπολογιστή έδωσε στους αλγόριθμους του καλλιτέχνη μια κινητήρια δύναμη που θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε με την δύναμη του κινητήρα στην βιομηχανική επανάσταση.  

Η πρώτη επαφή του Verostko με την αλγοριθμική τέχνη ήταν το 1969 όπου θέλησε να μάθει πως να χρησιμοποιεί έναν αλγόριθμο ως καλλιτέχνης, την εποχή αυτή γνώρισε και άλλους καλλιτέχνες, ένας από αυτούς ήταν ο Jean Pierre Hebert, ο οποίος πρότεινε να υιοθετήσουν τον όρο “algorithm” και έγραψε το βιβλίο “the algorithm for an algorist” το οποίο αποτέλεσε κάτι σαν μανιφέστο.

Ο Roman Verostko γεννήθηκε το 1929 στην Πενσυλβάνια, είναι ένας Αμερικάνος καλλιτέχνης και εκπαιδευτής που δημιουργεί χρησιμοποιώντας κώδικα, η πρακτική αυτή είναι γνωστή και ως αλγοριθμική τέχνη.

Ο Verostko ανέπτυξε το δικό του λογισμικό με το οποίο ελέγχει τον βραχίονα σχεδίασης μιας μηχανής γνωστής ως “σχεδιαστής στυλό” που σχεδιάστηκε κυρίως για μηχανικό και αρχιτεκτονικό σχέδιο.  

Κάποια από τα ποιό γνωστά του έργα είναι τα: Pathway Series, Pearl Park Scriptures, Diamond Lake Apocalypse και Universal Turing Machine. Tο 2008 εγκατέστησε μια “ανάποδη” τοιχογραφία, η οποία αποτελείται από 11 μονάδες που εκτείνονται σε δύο ιστορίες, στην κεντρική είσοδο του Fred Rogers Early Childhood  Learning Center. Με αφορμή το έργο αυτό, τον Αύγουστο του 2008, ο Verostko έκδώσε το βιβλίο “The upside down book” και το αφιέρωσε στον Fred Rogers.

Introduction post.

Η αλγοριθμική τέχνη γνωστή και ως η τέχνη που δημιουργείται από υπολογιστή είναι τέχνη κυρίως εικαστική, της οποίας το αποτέλεσμα είναι προϊόν αλγόριθμου.Οι αλγοριθμικοί καλλιτέχνες μερικές φορές ονομάζονται και “αλγοριθμιστές” (algorists).

Η αλγοριθμική τέχνη είναι ένα υποσύνολο της generative art και σχετίζεται με την τέχνη των συστημάτων. Κάποιοι  από τους τύπος της αλγοριθμικής τέχνης είναι:  

Cellular automata: μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την δημιουργία καλλιτεχνικών μοτίβων ή για την τροποποίηση εικόνων, όπως φωτογραφιών εφαρμόζοντας έναν μετασχηματισμό επανειλημμένα έως ότου να επιτευχθεί το επιθυμητό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.  

Fractal art: αποτελείται από ποικιλίες fractal  που δημιουργούνται από υπολογιστή με χρωματισμό που επιλέγεται από τον καλλιτέχνη. Στον δυτικό κόσμο δεν σχεδιάζονται ούτε ζωγραφίζονται στο χέρι, συνήθως δημιουργούνται με την βοήθεια ενός λογισμικού δημιουργίας fractal. Μια διαδικασία που αποτελείται από τρεις φάσεις: καθορισμός παραμέτρων κατάλληλου λογισμικού fractal, εκτέλεση του ενδεχομένως χρονοβόρου υπολογισμού και αξιολόγηση του προϊόντος.  

Genetic ή evolutionary art: ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί γενετικούς αλγόριθμους για την ανάπτυξη εικόνων.

Όλα τα πρώτα γνωστά παραδείγματα αλγοριθμικής τέχνης που δημιουργήθηκαν από υπολογιστή δημιουργήθηκαν από τους Georg Nees, Frieder Nake, A Michael Noll, Manfred Mohr και Vera Molnár στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Αυτά τα έργα τέχνης εκτελέστηκαν από έναν σχεδιαστή που ελέγχεται από έναν υπολογιστή, και ως εκ τούτου ήταν υπολογιστές αποκλειστικά για generative art και όχι γενικότερα για ψηφιακή τέχνη. Άρχισαν να αποτελούν υπολογιστές και για ψηφιακή τέχνη στα τέλη το 1980 με την δημιουργία των fractal.  

Τέλος για να θεωρηθεί ένα έργο τέχνης αλγοριθμική τέχνη, η δημιουργία του πρέπει να περιλαμβάνει μια διαδικασία βασισμένη σε έναν αλγόριθμο που επινόησε ο καλλιτέχνης.