“Abi nolur yapma, 4 günüm kaldı.” “Abi ne olduğunu biz de bilmiyoruz.” “Abi bize halka ateş açın dediler, biz de teslim olduk. Biz vatana bunu yapar mıyız?” “Abi yemin ederim biz de birşey bilmiyoruz.” “Abi nolur vurma.” “Abi çok korkuyorum.” “Abi bacaklarım tutmuyor.” “Abi nolur çekme, annem görür.”

Emiri verenlere ne yapıyorsalar yapsınlar. Emir kulu olan askerlerden ne istediler? Kemerlerle dövüp, gırtlaklarını kesip, üzerlerine işediler. Asıl terör, bunları yapan cahiller. Şimdi de ‘Askere İdam’ diye mitinglerde bağırmaya devam etsinler.

ARADAN SENELER GEÇSE DAHİ ŞU GENCECİK İNSANLARIN KORKU DOLU GÖZLERİNİ DE, ÇARESİZLİKLERİNİ DE, AGLAYIŞLARINI DA UNUTMAYACAĞIM.

“Bir zamanlar gelir, beni unutmak veya unutturmak isteyen gayretler belirebilir. Fikirlerimi inkâr edenler ve bana taan edenler çıkabilir. Hattâ bunlar benim yakın bildiğim ve inandıklarım arasından bile olabilir. Fakat, ektiğimiz tohumlar o kadar özlü ve kuvvetlidir ki, bu fikirler, Hind'den, Mısır'dan döner, dolaşır gene gelir, feyizli neticeleri kalpleri doldurur!”