ruhunritmi

Senden gördüğüm kışı, başkasının baharına değişmem.

Bir tek sana sarılarak iyileşiyorum Arka oda da yenik düşüyor bütün itirazlar.

Yaşam, üstü kapanmamış bir yaradır.

Ne yalan söyleyeyim, Üzgünüm; bir yanım kopmuş kanamış gibi. Bunu ancak sen anlarsın. Yine de mutlu olmanı tüm kalbimle isterim.

Bizim gibiler hep kendi kendine iyileşmek zorundadır. Kimse, gerçekten yardıma ihtiyacımız olduğunu anlamaz.

Kendimle konuşurken bile onun hoşuna gitmeye çalışıyordum.

Canımın acısıydın. Ben bir tek o canı unutmamak için her şeyi hatırlamıştım.

Ne zaman ki birine güvendik: Kolumuz, kanadımız, gönlümüz kırıldı.

En çok da ne koyuyor biliyor musun? Böyle yarı yolda bırakıp gitmesi. Uğruna her şeyi yaparsın ama o çekip gidiyor.

Üstüne titrediğim her şeyi yitirmeyi öğrendim çoktan.

Evim bildim seni, geçmişim ve geleceğim. Oralarda bir yerdeyken sen ve en güzel ihtimalken, Bir şey gelmiyor elimden.

Kendimi herhangi bir yere ait hissetmiyorum. Ne bir ülkeye, ne de dünyaya. Yeryüzüne susmaya gelenler sınıfındanım.

Siz bilmezsiniz, size anlatmak da istemem.

İnsan birini bu kadar severse nasıl darılır? diyordu. Hiç darılabilir mi? Muhakkak yorulmuştur.

Her şey olması gerektiği gibi: Üzüntülü ve ağır.

Şimdi bir senin yanında iyi oluyorum, Başka hiçbir yerde değil.