Tula, Sulat at Pelikula

Hello, Ryan.

Long time no letter. Actually, nakita kita ng dalawang magkasunod na araw noong nakaraang linggo. Hindi lang ako sumulat dahil malungkot ako. Napagdesisyunan ko kasi na di ko na palalakihin yung paghanga ko sayo kaya ayaw ko nang gawing big deal kapag nakikita kita.

Ayaw ko nang gawing big deal yung nakita kita na tumawid sa may Araneta Avenue. Ayaw ko nang gawing big deal yung nakasabay kita sa jeep papunta sa Araneta Avenue. Magkasunod na araw. Pinaniwala ko yung sarili ko na nagkataon lang ang lahat.

Pero nakita ulit kita ngayon. Muli, sa 7/11. Sa lugar kung saan una kong napatunayan na talagang may paghanga ako sayo. Sa lugar kung saan una kitang nakatabi ng matagal. Sa lugar na naging dahilan kung bakit muli akong nagsulat tungkol sa isang tao. Tungkol sayo.

Ganun ulit. Nakita kita. Nauna ka sa counter. Kasunod mo ako. Lumingon ka para tignan ako. Habang hinihintay kita matapos ay napansin ko na naka pula kang polo, may hawak ka na pulang payong at bumili ka ng Gulp na kulay pula rin. Pula, ang madalas na kulay ng pag-ibig.

Ngunit di tulad noong una, ikaw ang mas naunang umalis at naiwan akong mag-isa.

Palaging nagmamasid,

Tricia

Hi, Ryan.

Kumusta? Akala ko talaga hindi na kita makikita ngayong araw. Inagahan ko kasi ang gising ko kaninang umaga para makarating sa terminal ng jeep ng saktong alas syete kaso hindi kita nakita. Hindi ko alam kung masyado ba kong maaga ko nahuli lang ako ng kaunti.

Hindi ko na inaasahan na makikita pa kita ngayong araw. Mas madalas naman kasi na makita kita kapag papasok ako pero ngayon, nakita noong pauwi na ako.

Ako yung unang-una na pasahero ng van. Iniisip ko pa nung una kung sa likod ba ko sasakay o sa harap? Kapag kasi sa likod, may pagkakataon na makita kita kung sakaling magkakasabay tayo pero kung sa harap ako uupo, sumakay ka man sa van na sinasakyan ko, hindi pa rin kita makikita. Pero naisip ko, sobrang bihira naman natin magkasabay sa van pauwi kaya sa harap na lang ako umupo.

Medyo ilang minuto rin ang lumipas bago may sumakay na iba pang pasahero sa van. Kada may sasakay ay nililingon ko at tinitignan ko kung sakaling isa ka sa kanila. Pero medyo nawalan na talaga ko ng pag-asa dahil kahit anong lingon ko ay di naman ikaw yung nakikita ko. Kaya nag-soundtrip na lang ako. Tinanggap ko na na di talaga kita makikita ngayong araw.

Pagkatapos ng mga tatlo hanggang limang kanta ay lumingon ako para tignan kung mapupuno na ba yung van. At pagtingin ko ay nandon ka. Nakita kita. :)

Magkahalong saya at lungkot ang naramdaman ko. Saya dahil hindi ko talaga inaasahan na makikita pa kita at lungkot dahil ang layo ko sayo. Kaya naman, nakuntento nalang ako sa ilang segundong pagsulyap ko na yun sayo. Hanggang sa mapuno ang van at umandar na ito para umalis. Nang makarating na sa 5th avenue ay nagbabaan na ang lahat. Nagmadali akong bumaba dahil nagbabakasakali ako na maabutan kita at makasabay maglakad. Pero pagbaba ko ay nakita kita na papunta sa ibang direksiyon. Hindi ko alam pero sobrang lungkot ang naramdaman ko.

Sana katulad na lang ulitng dati. Yung puro saya lang ang hatid mo sa akin at walang lungkot. Siguro nga, unti-unti ka na rin nagiging mahalaga sakin para malungkot ako ng ganito. Sana sa susunod na makita kita ay puro saya lang ulit ang maramdaman ko. Ganunpaman, salamat pa rin, Ryan. :)

Palaging nagmamasid, Tricia

Hello, Ryan.

Alam mo na siguro kung bakit may sulat na naman ako sayo ngayon. Nakita ulit kita. :) Gabi pa lang ay naghanda na ko ng susuotin ko para sa opisina at natulog ng maaga para magising sa tamang oras at makaalis ng maaga kinabukasan. Pero pagkagising ko, sobrang lakas ng ulan. :( Ibinalita sa sa TV na kanselado na ang klase sa ibat-ibang lungsod. Dahil dito, nalungkot ako. Hindi kita makikita ngayong araw. :( Nag-assume kasi ako na isa kang teacher. Dahil sa tuwing nakikita kita ay naka-uniform ka sobrang linis at kagalang-galang tignan at muka ka ring mabango. :D

Kaya naman, hindi na ko nag expect na makikita kita. Tsaka kakakita ko lang sayo nung Sabado kaya imposibleng pagbigyan na naman ako ng pagkakataon na makita ka ulit.  Umalis ako ng bahay na walang expectations. Naglalakad ako sa ilalim ng umiiyak na langit nang makita kita na naglalakad rin papunta sa terminal ng jeep kung saan lagi kitang nakikita. Nakapayong ka, naka-blue na polo at hindi ko alam kung nakita mo ako, pero ikaw, kitang-kita kita. Sabay tayong tumawid pero mas mabilis ka sakin maglakad kaya hinayaan ko nalang na mauna ka. Sinubukan kong habulin ka ng tingin pero nawala ka na. Nakasakay ka na yata ng jeep. 

Hindi ko alam kung naalala mo pa yung nagkita tayo sa 7/11 at higit sa lahat, di ko rin alam kung naalala mo ba ko. Napaka-swerte ko lang na nakita ulit kita. At sa muling pagkakataon, napasaya mo naman ako sa panandaliang pagkakataon na ito. Hanggang sa muli nating pagkikita, Ryan. :)

Palaging nagmamasid,

Tricia

Hello, Ryan.

Yes, Ryan ang temporary name mo sakin dahil hindi pa naman tayo magkakilala. Ryan, bagay sayo yung pangalan, muka ka kasing Ryan. (Plus crush ko rin kasi si Ryan Agoncillo) :) So ito amg unang sulat ko para sayo at asahan mo na mas marami pang susunod. Dalawa lang naman ang dahilan kung bakit nagsusulat ako tungkol sa isang tao. Maaaring in love ako sa taong ito o pwede ring nasaktan ako nito. Obviously, wala diyan sa dalawa ang dahilan kung bakit nagsusulat ako tungkol sayo. Hindi ako inlove at mas lalong hindi mo rin naman ako nasaktan. Sumusulat ako sayo dahil napapasaya mo ako ng walang ka effort-effort.

Matagal na kitang nakikita at napapansin sa tuwing papasok ako ng opisina. Pareho tayong naghihintay at sumasakay sa terminal ng jeep sa 5th avenue. Madalas kitang nakikita at may iilang pagkakataon na rin na iisang jeep lang ang nasakyan nating dalawa. Hindi ko alam kung napapansin mo ako, pero ikaw, lagi kitang napapansin. 

Kuntento na ko na nakikita lang kita sa malayo at masaya na ko sa panandaliang presensiya mo. Hanggang sa dumating yung pagkakataon na halos bihirang bihira na kita makita. Hanggang sa hindi na talaga kita nakikita, hindi na kita hinahanap o hinihintay. Hindi na kita naaalala. 

Pero, sa hindi inaasahang pagkakataon, nagkita tayo ulit. Sa 7/11. Medyo nagulat ako at hindi ako agad nakagalaw sa kinatatayuan ko noong nakita kita. Hindi ko alam kung napansin mo iyon dahil bigla akong tumalikod at nagpanggap na parang walang nangyari. Grabe yung pinaghalong kaba at saya ang naramdaman ko nung mga sandaling yon. Medyo nagpanic na ko dahil di ko na alam kung ano ang bibilin ko kaya kumuha na lang ako ng ice cream at dinala ito sa counter. Pero pagdating ko doon ay nandoon ka na. Nauna ka sakin at nasa likod mo ako. 

“Ntatandaan niya kaya ako?” ang paulit-ulit na tanong na tumatakbo sa isip ko habang nakatayo ako sa likod mo. Tapos ka nang magbayad pero hindi ka agad umalis. Tumabi ka lang para mabigyan ako ng space para makapagbayad ng ice cream na binili ko. Magkatabi tayo. Sobrang magkalapit yung mga braso natin. Dati, tinitignan lang kita mula sa malayo, ngayon, ito tayo, magkatabi at magkalapit na magkalapit ang mga braso natin. Pagkatapos iabot sakin ng cashier ang sukli ko ay kinuha ko ito para ilagay sa bag ko. Paraan din ito para makatabi pa kita ng mas matagal dahil hindi ka pa rin umaalis sa kinatatayuan mo. Pagkatapos kong mailagay ang pera sa bag ko ay naglakad na ko palabas ng convenience store. Hindi ko na napigilan at ngumiti na ko ng napakalaki na parang batang binigyan ng candy. Umaapaw yung puso ko sa saya at sa galak. Sa tagal kitang hindi nakita, sobrang saya ang naidulot sakin ng biglaang pagkikita na yun. 

Maraming salamat sa pagpapasaya mo sa akin ng di mo alam. Hindi ko naman hinihiling na mapansin mo rin ako dahil masaya na ko na natatanaw lang kita mula sa malayo. Una pa lang ito, susulat ako sa tuwing may pagkakataon na makikita ulit kita. Ikekwento ko kung gaano kalaking saya ang hatid mo sa akin. :)

Palaging nagmamasid, 

Tricia 

Lahat ng bagay ay ikaw ang ipinapaalala mula sa mga unan, kumot at kama hanggang sa mga bagay na ‘di ko kayang mawala mga bagay na bumubuo sa aking kaluluwa

Nararamdaman kita sa kapeng iniinom sa umaga Tulad mo itong komplikado ang timpla Mayroong tamis at pait na pinagsama Na siyang kumukumpleto sa aking sistema

Naririnig kita sa mga tumutugtog na kanta Mayroong ingay, lamig at kalmang dala Dahilan sa pagpikit ng aking mga mata Na nagsisilbing musika sa aking tainga

Nababasa kita sa mga librong aking nakikita Sa bawat kuwit, tuldok at letra Sa mga nakasulat na salita, pangungusap at talata Naghihintay na mabuklat, maintindihan at mabasa

Nagsimula sa simpleng pihit ng ulo tumagal ng isa, dalawa hanggang tatlong segundo Kung dati hanggang likod mo lamang nag nakikita ko heto ako naglalakas loob na titigan ang mukha mo

Sinundan ng mga nakapakong tingin tinamaan na yata ng magaling Pakiusap ako'y inyong gisingin tila langit ay akin ng nararating

Kung ang kapalit ng mga nakaw-tinging ito ay makita ang nakapanghihinang mga ngiti mo at masilayan ang napaka-gandang mga mata mo hindi ako magsasawang ulit-ulitin ito

Noong nasa sekondarya pa lamang ako ay umaapaw na ang interes ko sa nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo at ito rin ang dahilan kung bakit Filipino ang paborito kong asignatura noon. Kaya naman ng malaman ko na magkakaroon ng isang pelikula na hango sa dalawang nobelang ito ni Dr. Jose Rizal, napuno ang puso ko ng galak at sabik.

Galak dahil sigurado akong isa na namang dekalibreng pelikula ang ihahain ni Lav Diaz sa mga Pilipino.

Galak dahil sunod-sunod ang mga premyadong pelikula na inilalabas ng Pilipinas.

Sabik dahil ang pelikulang ito ay tumatalakay sa pinagmulan at mga pinagdaanan ng ating bayan.

Sabik dahil sa tagal ng panahon na wala ako sa paaralan ay muling mananariwa sa aking alaala ang kwento ng dalawa sa mga pinaka paborito kong nobela.

 #HeleChallenge

 Tinanggap ko ang pagsubok na ito. Dumating ako sa sinehan ng handa. Walong oras na pakikipagsapalaran sa sinaunang Pilipinas. Walong oras na pakikisalamuha sa mga bayani, engkanto, at mananakop. Walong oras na pakikinig sa usapan ng mga Pilipino na naghahangad ng pagbabago.

 #HeleSaHiwagangHapis

 Itim at Puti lamang ang makikita mo sa walang oras na pag-ikot pelikula. Awit ng sinaunang kundiman na kaysarap sa tenga. Huni ng ibon, ihip ng hangin at agos ng tubig ang tanging maririnig. Ibang-iba sa mga pelikulang karaniwang tinatangkilik at pinipilahan ng mga tao. Ngunit pagdating sa sinehan ay nakakatuwang pagmasdan na punong-puno ito ng mga Pilipinong sabik na makasaksi ng kakaiba at walang katulad na obra.

 #WikangFilipino

 Isa sa mga ikinatuwa ko ay ang bawat salitang lumalabas sa bibig ng mga karakter. Umaapaw sa mensahe ngunit hahayaan mo nalang ang sarili mo na malunod. Malunod sa lalim ng mga pahiwatig at malunod sa ganda ng wikang Filipino.

 “Nauulit ang kasaysayan, wari bang iyan ang sumpa ng bayang ito. Bakit Tiyo?” – Isagani

“Kailangang maunawaan ang mali ng nakaraan upang makaalpas sa hapis na nagkulong sa ating bayan sa siklo ng sumpa.” – Padre Florentino

“Walang kabiguan sa tamang pakikibaka, walang kabiguan sa tamang paghihintay.” – Simoun

 Ilan lamang yan sa mga linyang tumatak sa isip ko na dahilan kung bakit kahit tapos ko ng panoorin ang pelikula ay pakiramdam ko na nakalubog pa rin ako at hindi na ako maisasalba pa.

 #Pagbabago #Pag-asa

 “Tumingin ka sa salamin, nasa iyong murang gulang ang kasagutan. Baguhin ninyo ang mga pagkakamali namin.” – Padre Florentino kay Isagani

 Dito sa linyang ito ko napatunayan na hanggang ngayon ay buhay pa rin ang pinaniniwalaan ni Dr. Jose Rizal na “ang kabataan ang pag-asa ng bayan.”

Isagani:”Makasarili ang sining.”

Simoun: “Ang manlilikha, maaari, ngunit hindi ang sining. Isa lang ang sinasabi ng sining. Kalayaan. ”

 At kung hindi tayo matatakot na ipahayag ang ating mga sarili ay makakamtan natin ang tunay na pagbabago at paglaya.

 #Pasasalamat

 Maraming Salamat sa pag-gising sa kamalayan ng bawat Pilipinong nanuod ng obra mo, Lav Diaz.

Maraming Salamat sa mga mensaheng ipinada ng mga manunulat papunta sa bawat karakter patungo sa mga manunuod.

Maraming Salamat sa pagkakataong ibinigay ng mga producers para mas makilala pa namin ang ating Bayan.