Zeze

"Bu hayatta sizin açıklamalarınızı en çok hak eden insan sizsiniz. Üzgün müsünüz, kırgın mısınız ya da yorgun? Acı içinde misiniz? Korkuyor musunuz? Bunları kendinizden saklamayın. 'Hayır ya ben iyiyim!' demeyin. Oturun bir köşeye. Işıklarınızı kapatın. Önce kendi sessizliğinizi dinleyin, o sessizlikte tüm acılarınızı, korkularınızı ve yorgunluklarınızı duyacaksınız. Kendinize yalan söylemeyi bırakın. Çünkü yalan söylemeye devam ederseniz kendinize yardım edemezsiniz. Başınızı kaldırın, içinizden kendinize durumunuzu açıklayın. Deyin ki, 'Bak kendim... Ben kırgınım, üzgünüm, korkuyorum ve çok yorgunum.' Ne hissediyorsanız kendinize bunları söyleyin, kendinizi artık yalan söylemeyi ve rol yapmayı bırakın. Ruhunuzun gerçekleri bilmeye ihtiyacı var. Çünkü siz iyiyim diyerek geçiştirdikçe o daha çok acı çekiyor. Anlamaya çalışıyor, eğer iyiysek neden bu haldeyiz diye soruyor size... Duymuyorsunuz. Şimdi Kendi kendinize tüm gerçekleri açıklayın, kendinize tüm durumunuzu sebepleriyle anlatın ve sonra kendi tesellinizi kendinize kendiniz verin çünkü hayatta kimsenin bize yardım edemeyeceği birçok şey yaşayabiliriz ama kendimizin kendimize yardım edemeyeceği hiçbir şey yok. Kendimiz kendimize her zaman yardım edebiliriz, her şeyin nihai çözümü biziz, her şeyin ilacı bizde... Kendimizde..."

"Bak kendim...Ben kırgınım,üzgünüm,korkuyorum ve çok yorgunum."

sevilmek muhakkak çok güzel. ancak onun tarafından sevilmek, muhteşemden de öte. ve bunu anlatabilecek kadar zengin bir kelime dağarcığım yok. çok seviyorum. çok aşığım.

ölüm olsan dokunurum sana kendimden geçerim. diken olsan sarılırım sana, kanaya kanaya

çok öfkeliyim. sebebini tabii ki biliyorsunuz. öfkemi burada kusmak hiçbir işe yaramayacak ama içimde tuttukça da çığ gibi büyüyor. bizim canımızın hiç mi kıymeti yok ya. ciddi ciddi soruyorum, sizin canınız can da bizimki ne? ülkede deprem olur, hiçbir önlemimiz olmadığından dolayı insanlar enkaz altında kalmamak için camlardan atlar. yangın olur, yangın merdiveni olmadığı için insanlar yine camdan atlar. annelerimizin, orası sizin ikinci eviniz diyerek yolladığı okullarda silahlı saldırı olur ve çocuklar yine camdan atlarlar. bizim canımız bir pencerenin yüksekliğine mi bağlı şimdi. çok öfkeliyim. zamanında saçlarımız salık diye okula alınmayıp eve gönderilirdik biz. şimdi okula ellerini kollarını sallayarak pompalıyla giriyor ‘çocuklar’. o kadar iyi anlıyorum ki bu “birileri”nin neden çocuklarını özel okullarda ya da yurtdışında okuttuklarını. tabii onların çocukları kıymetli, ee bi de ne geçim sıkıntıları var ne bir şey. onlar bizim gibi değil ki. öyle oturdukları yerden konuşmak kolay işte. yemeyin, gitmeyin, onu giymeyin bununla görüşmeyin. siz ot gibi yaşayın diyorlar bize, biz de tamam diyoruz. ama yorulduk artık. bittik. tükendik. elim ayağım titredi o videoları izlerken. kanım dondu. sizi nasıl insanlar yetiştiriyor, siz nasıl ailelerde büyüyorsunuz da böyle canlılara dönüşüyorsunuz? siz kimsiniz ya? onca can, onca aile. kaç eve daha ateş düştü haberiniz var mı acaba. her seferinde katilleri aklamaya çalışıyorsunuz ya, şimdi ne yapacaksınız. o çocuklar da o gün OKULA gitmeyiverseydi mi diyeceksiniz. yazıklar olsun.

Konuşmayı bırakın bazen düşünmek bile istemez insan.