Zihnimdeki kıyameti gülümsemem gizliyor

“keşke yanımda olsan da şahit olsan kafamın içindekilere. ne çok isterdim sana susmayı satırlarca ve ardından yine sana konuşmayı sayfalarca”

yıkalım demiyorum, örmüşsün o kadar ama pencere mi açsak bu duvarlara, hem kuşları görürsün, belki çiçek koyarsın önlerine. ne bileyim.

bir insan bir insana yüzlerce kez veda edip bir kez bile gidemeyebilirmiş

Onca durumun içinden tek başıma sıyrıldıktan sonra insanlar bana sen böyle değildin dediğinde mutlu oluyorum. Çünkü ben böyle olabilmek için debelendiğimde siz orada değildiniz ve bu benim zaferim.

“o ev bin kez yıkıldı, bin kez yaptım. şimdi yine yangın yeri fakat bir damla su dökmem. bunu bilmek, ağzımda acı bi tat bıraktı.”