Èclat de riré

Pag ako nag-mahal, gagawin ko ang lahat para sa kanya.

Ibibigay ko yung pagmamahal na kung saan malulunod siya at magsisilbing life guard na sasaluhin din siya sa pagkalunod.

Babanggitin ko ang pangalan niya sa tonong pag narinig niya, alam niyang galing sa puso ko.

Hahawakan ko ang kanyang kamay sa higpit na mapapansin niyang ayoko ng bitawan pa.

Hahaplusin ko siya hanggang sa siya'y makatulog sa aking balikat at hahalikan ko ang kanyang noo sabay bulong ng “Tulog ng mahimbing, mahal. Dito lang ako hinding-hindi ka iiwan.”

Yayakapin ko siya sa paraang maririnig niya ang tibok ng puso ko, at ipaparamdam sa kanyang safe at at-home siya sa piling ko.

Idadampi ko ang aking mga labi sa kanyang mga labi na tanging hinga na lamang naming dalawa ang makakapag-sabing “akin ka lang at sa'yo lang ako.”

Aalagaan ko siya may sakit man o wala. Ipaparamdam ko na hanggang pag tanda, gagawin ko yun hindi lang dahil kailangan, kundi dahil gusto ko.

Aawitan ko siya ng mga kantang ang liriko ang nagpapaliwanag ng tunay kong nararamdaman para sa kanya o kaya naman mga kantang makakapagpatulog sa kanya ng mahimbing na hanggang panaginip niya'y kanyang maririnig.

Pasisiyahin at patatawanin ko siya sa mga simpleng jokes at pick-up lines na ako mismo ang gagawa o kaya nama'y tula na siyang nabuo gamit ang mga salitang pinagsama-sama ng puso’t-isipan ko.

Ipaglalaban ko siya sa mga panahong kailangan niya ng kakampi. Oo babae ako pero para sa kanya, gaya ng pag protekta niya sa akin, ay ganun din ang aking gagawin.

Magsisilbi akong taga-pakinig sa mga rants niya sa buhay, maglalaan ako ng oras sa mga panahong gusto niya ng makakausap. Yun ay kailanman hindi magiging istorbo sa akin sapagkat isa sa mga gustong kong pakinggan ay ang natatanging tinig na siya lang ang meron.

Hindi ko maipapangakong hindi ko siya masasaktan, tao ako, hindi perpekto. Pero gagawin ko ang lahat ng makakaya ko upang maiwasan ang mga bagay na sa kanya'y makakasakit.

Dadalhin ko siya sa mga lugar na kung saan kakainin namin ang mga paborito naming pagkain yung tipong babalik-balikan namin, yung may oras kaming dalawa para tumingin ng sabay sa langit at pag-usapan ang mga pangarap na pareho naming bubuuin o kaya naman sa lugar na kung saan pareho kaming tatahimik at makikinig sa mga awit ng ibon at alon ng tubig.

Susuportahan ko siya sa mga pangarap niya sa buhay, sa mga desisyon niya. Magiging number 1 fangirl niya ako at icheecheer siya sa tuwing siya ay malungkot. Pagagaanin ko ang loob niya sa mga panahong mauubusan siya ng pag-asa sa buhay.