~~~

Daima korkar insan. Kurduğu her hayalin bir parça eksik kalmasından, sevdiklerini eksik hayallere mecbur etmekten, ağlamaktan, "iyi değilim" demekten, gitmekten ve hatta geride kalan olmaktan.

Belki de en çok bu yüzden tutunmak gerekir kaybetmekten korktuklarımıza. Bir gün sonunun geleceğini bilerek, her saniyesini bir ömür gibi yaşayarak sevmek gerekir. En çok, korkularımız için cesur olmak gerekir.

Şimdiyse kırılgan mektuplar yazıyorum, hangi adrese göndereceğimi bile bilmeden..

Malumun olsun, ben sende ülkemi sevdim.

Hüzün dolu yağmurlarla taşan boynu bükük nehirleri..

Ben sende yolları sevdim.

Dallarına hiçbir kuşun konmaya bile yanaşmadığı, ağaçlarla kaplı yolları..

İkimizde acemi birer aşıktık aslında.

Ve çoğu defa, ne yapacağımızı bilmeden, serseri dolaşırdık sokaklarda..

Geceleri koynunda yalnızlık uyutmuşsun.

Dalından koparılmış, ezilmiş bir çiçeksin,

Mavi gök kadar güzel, şarap kadar gerçeksin..

Işıksız, susuz kalmış sararmış bir çiçeksin,

Sevip sevmediğinden,

Yüreğindekileri dile dökemeyeceğinden,

Hatta bir gün bana gelip gelmeyeceğinden,

Ben söyleyemediklerimde gizliyim..

Beni kendinde, kendimde arama,

Geçmiş günler aklından geçerse,

Kalbin bomboş, ümitler biterse..

Bir anda alevlenip sönmelere,

Aşk uğruna her şeyi mübah görmelere..

Sen eski usül sev beni,

Elimden önce yüreğime dokun;