Birdenbire vurdu gün ışığı yere.

Yaraladım, yaralandım. Hakkım var yok, bilmiyorum. Heyecanla oynamaya koştuğum parkın içinde, kaydırağın yanında ölü bulundum. İçimde bir çocuk varmıydı, bilmiyorum ama senden başka hiç bir çocuk içime giremedi. Biraz yapılan patırdı bile tahammülsüz bıraktı hiç bakamadım gülen gözlerle..

Herşey yolunda mı ?

Kırık bir zaman nasıl onarılır ?

Bazen tam dibimde olduğun halde senin bilmediğin senli güzel anılara sahibim.

Yaptığımız ilk araba yolcuğunu hatırlar mısın acaba ? Sigara içmek uğruna bariyerlere sürüşümüz, heyecandan titreyen ayağım, bir anda başlayıp biten yağmurlar..

Kafa doluluğunun içine gizlenmiş bilinmezlikler. Ölüm Kalım.

Susup susup bu kadar, bu kadar zaman sonra konuşmam. Garip değil mi? kendi kendime söz..

Nasıl, nasıl girdin her şarkının içine? Her güzel şeyi anlarım da, her kötüde, her acıda, her zamanın içinde nasıl varsın? Nasıl mümkün? Varlığın bu kadar içimde. Bu senin çaban mı? Seni sevmenin içimde ektiği tohumlar mı?

"Yeşil sendin, mavi sen içimde kocaman bir bahçe. Her an aklımda, kimse duymadan, her an dilimde yazacak, anlatacak bir sürü şey… Hala evet, hala anlatacak bir sürü şey var içimde. Halbuki tek istediğim güvenmendi bana. Gözünü kapatıp açsaydın, kollarını bıraksaydın bile uçurumdan kendini, ben tutacaktım seni. Hem de öyle bir tutacaktım ki, belki sonsuz uçurumda, sonsuz gökyüzünde kanatların olacaktım."