5236547852145698520

..İnsanın kalbinde bir bahçesi olmalı..

Özür dilerim dostum, sana ihtiyacın olanı veremediğim için üzgünü, ki sen biliyorsun, üzülmeni, ağlamanın ne denli istemiyorum, lakin acizim, elimde değil, değil işte! :(

Kaybettim, tüm dualarımı, tüm inancımı, tüm umudumu , hayalimi, inandıklarımı.. Hepsini. Artık herşey benden uzak, benden kopuk; işin tuhafı birden oldu, daha önce yokmuş ve taa enbaşından beri varmış gibi, can yakacak ya, has yakıyor.

Buda mı yalan..?

Anladım ki yalandan bıkmışım.

-Ara sıra ara, tamam mı?

İnstagrama giriyorum, kullanıcı adımı okuyorum 'sametcanvenedik', bana takma ad gibi geliyor, bana ben gibi, benim adım gibi gelmiyor, sanki başka biriyim, sanki Sametcan VENEDİK'de bir yalan, ben daha başka biriyim, öyle hissediyorum.

Üzgün..

Şuan mesela, hava ne güzel, yukarıda yıldızlar, sessizlik içinde kulağa gelen sadece ağustos böceklerinin sesi, şuanı paylaşsam bir arkadaş ile, ne çok isterdim.

Tüm arkadaşlarımı tüketmiştim, birer kaynak gibi görmüştüm hepsini, hataydı.. Acaba gerçekten kimseye değer vermiyor muyum..? Bütün bunlar birer yalandan mı ibaret, kendimde kayboluyorum.

Beş yıllık vazgeçemediğim (belki platonik) aşk.

Manipülasyonlar, manipilatörler hepsiyle iç içeyiz düşüncelerimizi, duygularımızı ve kararlarımızı değiştiriyorlar, lakin sonunda hep son sözü biz söylüyoruz, çünkü hata yapıyoruz, hayata asıl yön veren hatalarımız sanki, şairin dediği gibi "beni ben yapan hatalarımdır", bizde zaaflarımızla, kırılma noktalarımızla, korku duyduklarımızla son seçimi yapıyoruz. Bu bize nekadar kuvvetli bir manipülasyon uygulansada sonunda yapabileceklerimizle sınırlı kalmamızı sağlıyor, yani biz hep bizdik ve hiç bir zamanda biz olmaktan çıkamayacağız.

Farkettim ki, yaşamak bir başak burcu için dayanılmaz bir üzüntü, mutlu eden harkulade birisini de tanısam, bunun birgün değişebilecek olması korku ve endişe yaratıyor, değişim korktuğum bir şey, destek olmak için değişimi savunsam bile, içten içe hissettiğim tedirginlik ... Bunu nasıl bitirebilirim bilmiyorum.

Dostuma hiç sarılamadım dediği kısımda ve devamında kendimi tutamadım, bazı şeylerin değerini gerçekten bilmek gerekiyor.

Mutluyum, evet insanlar nedeni, bazı, biri ikiyi geçmeyen, değerli, kıymetli, zeki, başkalarına benzemeyen, özleri mükemmel insanlardan dolayı mutluyum, onların varlıkları bilmek bile güzel geliyor, geçmiş yaşananlar hatırlandıkça ne kadar duygulanıyorum anlatamam, bazen onların yanında olmak, onların yanımda olması, yeni anılar yeni zamanlar paylaşmak, birlikte anılar biriktirmek istiyorum ve bazen bu sanki hiç doymayacak bir duygu gibi parlıyor, lakin açgözlülük yapmak istemiyorum, herşeyin kararında olmasını, izin verdikleri kadar yanlarında olmak, kısacası herşeyin baki kalmasını, azalmayıp, samimiyetin, güvenin, dostluğun artmasını istiyorum.

Hata etmişim,