Don Hepster

Heb je die strandbeelden gezien vandaag?

- Met die aangespoelde klimaatvluchtelingen?

Ja, verschrikkelijk. Het lijkt jou weinig te doen.

- Als ik op het strand over zo’n lijk zou struikelen, zou ik dat wel voos vinden. Maar voor de rest...

Er zaten ook kinderen bij.

- Dat zie je wel vaker. Ze hoeven natuurlijk ook niet speciaal naar hier te komen. We hebben er bij Antwerpen trouwens al genoeg opgevangen, dat ze maar naar Duitsland gaan.

Toch ben ik er niet goed van. Het zijn en blijven mensen.

- We hebben onze eigen problemen. Heb je Loeske eigenlijk eten gegeven?

Dat was niet nodig, d’r bakje zat nog halfvol. Ik trek vanavond wel een blikje tonijn open. Wat wil jij eten?

- Witloof in de oven.

Ik zal kijken of de Hollander om de hoek nog hesp heeft.

de klok slaat geen uur

alles is zoals het is

er is geen komen, geen gaan

niets dat wordt

het is geen uur

en het leven wacht

Jean verveelde zich. Zijn koffie was slap, zijn boterham saai. Buiten was het grijs. Het beddengoed aan de wasdraad van de buren hing er voorspelbaar bij, als een kruisiging van uitgeregende spoken. Ze deden Jean heel even terugdenken aan de Szukalski op de koer van een bar in het Antwerpse Vaselinestraatje. En vroeger stond er ook nog eentje op een dak ergens anders in 't Stad. Maar ook die herinneringen brachten geen soelaas. Hij had ze al zo vaak gezien. Zelfs de kat had alle initiële opwinding voor zijn dagelijkse uitje in de tuin laten varen. Geeuw en gaap.

Jean had geen missie meer, geen doel. Het hier en nu was heer en meester. Ja, hij had de spirituele blogs goed gelezen. Leef in het hier en nu, pluk de dag, blablabla. Wel, die dag was geplukt en in een vaas gezet. En wat nu? Staren, kijken, tot de dag onherroepelijk verwelkt en plaatsmaakt voor precies dezelfde dag van morgen.

W. Appie was kwaad op de wereld omdat die hem niet naar waarde schatte. Wat W. Appie niet begreep, was dat de wereld dat juist wél deed. Want het beeld dat W. Appie van zichzelf had, was niet het beeld dat de wereld zag. Zijn zelfbeeld was, zoals bij zowat alle mensen, een constructie van zijn ego, een gepolijst portret waarvan de rafelkantjes zorgvuldig waren verdrongen. En er zaten behoorlijk wat bochten in zijn vermeende morele rechtlijnigheid. Goed te rechtvaardigen bochten om onoverkomelijke obstakels te omzeilen, maar niettemin bochten. Hij besefte zelf natuurlijk ook wel dat hij niet perfect was, want dat was immers niemand, maar hij ging er graag prat op dat hij bovengemiddeld deugde. Helaas straalde hij dat niet uit. Zo was hij fel antikapitalistisch en milieubewust en bestelde hij tegelijk weleens iets bij Amazon en liet hij elke dag zijn katten buiten vogels, hagedissen en tal van andere schepseltjes vermoorden. En hij mocht misschien hard gewerkt hebben voor zijn vakantie naar Portugal, het was toch echt geen lekker idee om te gaan toen dat land midden in een explosie van covidbesmettingen zat. En het was helemaal geen heerlijke gedachte om de foto’s van die uitstap breed uit te smeren over al zijn sociale media. En natuurlijk mag je als mens wel ‘een beetje van je leven genieten’, maar het is niet zo’n sterk argument als je je morele imago overeind wil houden.

Anna identificeerde zich altijd met de tekortkomingen van haar beroemde tv-held. Zo kon ze zichzelf ook een beetje een heldin voelen.

'Hij is beroemd en speciaal, en hij heeft hetzelfde trauma doorgemaakt als ik. Dan zal ik toch zeker ook wel een beetje speciaal zijn?’, klonk het in haar onderbewustzijn.

Maar zo werkt dat natuurlijk niet. Voor elke beschadigde held heb je miljoenen beschadigde niet-helden. Maar met die laatste groep durfde het kapotte ego van Anna zich niet te vereenzelvigen.

Huub ging aan zijn tekentafel zitten en begon het portret te schetsen van Marie-Françoise, een klein meisje van twaalf in het lichaam van een 65-jarige vrouw die het graag met haar vader zou willen doen, ware het niet dat de beste man al een tijdje overleden was.

Hij zette haar neer zoals hij haar op een zonnige augustusdag in de tuin van het Franse kasteel had zien staan. Het mooie weer ging op dat moment duidelijk aan haar voorbij, want haar ogen bliksemden en Huub zag in gedachten donderwolkjes boven haar hoofd drijven. Ze droeg een rode voorschoot met bloemetjesmotief en hield een plantschep in de aanslag. Dat laatste waarschijnlijk om Skippy te vermoorden, de man die haar Flora noemde vanwege haar tuiniermanie en op wie zij haar elektracomplex probeerde bot te vieren.

Dat botvieren verliep niet naar wens. Marie-Françoise had Huub ooit uitgelegd waarom ze haar incestueus-platonische crush vergeleek met de hoofdrolspeler uit een oude kinderreeks: ‘Il s’appuie toujours sur sa queue.’