Bazı hissettiğimiz duygularımızı, üzerinden zaman geçince veya o duyguya dair yeni şeyler yaşamaya başlayınca unutuyoruz. Hissetiğimiz acı, sevinç, aşk, huzur artık o kadar heyecan verici veya yıpratıcı olmuyor. Hiç kimse güzel duyguları unutmak istemez. Ama ben bazen kötü duygularımı da hatırlamak istiyorum. O duyguyu hissettiren ‘olayı’ unutup önemsizleştirmek istemiyorum. Evet psikopatça ve aslında hiç sağlıklı değil. Çünkü insan bu sefer kötüye saplanıp kalır, iyiyi güzelliği göremez. Biliyorum. İnsan evladı olarak unutacağımı da biliyorum, bu yüzden şimdi buraya bir şeyler karalamaya geldim.

Aslında hiç de edebi olmayan bir şarkıda şu sözler geçiyordu                       

‘İnsan düşlediği şeyi sever ilk önce                                            sonra gerçeklere katlanamaz, ardından tutunabildiği yere bağlanır.’

Biran acaba ben böyle bir durumda mıyım diye düşündüm. Çünkü bazı gerçekleri kabullenmek ‘geçmiş’ deyip üzerine basıp geçecek kadar basit ve kolay olmuyor. Bu kabul. ‘Ama tutunabildiği yere bağlanmak’ düşüncesi sevgiyi mecburi hale getiriyor sanki. Ve o sevgi olmaktan çıkıp başka yerlere gidiyor. Ve ben öyle düşünmüyor ve olmasını istemiyorum.

Sadece,o gerçeklere katlandığım kısmın benim için inanılmaz zorlu ve mücadele ruhumu dibine kadar kullandığım gerçeğini unutmak istemiyorum. Bunu unutmayıp iki kişinin güçlü aşkıyla birlikte, o geçmişin üzerine basıp geçtiğimizi de hatırlamak istiyorum. Mücadele bitmedi, hemen bitmez de. Ama mücadeleye rağmen yaşanan eeen güzel duygular heba edilmez. Edilemez. İşte bu güçlü duygularla mücadele çok daha hızlı ve kolay bir hale gelir. Bunları unutma. Asıl bu güzellikleri unutma. 

Daha sık buraya gelmeliyim.

Gözümün nurunu çok seviyorum.

Elhamdülillah.

Türk Medeni Kanunu'na göre bir olmayı kabul ettiğimiz gün.

08.03.2021

Martı

Hayatım boyunca defa defa yaşamak istediğim anlardan biri. Şükürler olsun Rabbime. 21.11.2020

Yeniden

Defa defa okuduğum satırlara , ah ne güzel kelimeler, deyip geçmişim. Şimdi bu kelimelerin her bir noktasını hissetmeye başlıyorum. Katlanarak artması için Rabbime dua ediyorum.

My forest fire

Üç hafta kadar önce hayatıma giren kişiyle evlilik yolunda adımlar atıyoruz. Birbirimizi tanırken ailelerimizi tanıştırıyoruz. İstekli olduğum kadar büyük bir korku da var içimde. Ya yapamazsan, ya yapmam gerekenleri aynı anda yürütemezsem. Daha başındayken bile bu stres gözümde büyüyor. Beni gün geçtikçe içime kapatıyor sanki.

Bütün duygularımın yanımda olduğu her an gibi olsun istiyorum.

Arkamda koca bir dağ var ve ben ona güvenle yaslandım. Ama anahtar kelime 'güvenle' işte. O yıkıldığı an geride ne dağ kalacaktır ne bayır. Bir diğer korkum da bu işte. Dağın yıkılması.

Aslında yaşanılanların hepsi çok şükür ki çok güzel. Ama 'ya bir şey olursa' fikri beni çıldırtmaya yetiyor.

Neyse sakin kalmalı ve bol bol dua etmeliyim.

Let me down slowly

Küçükken yapmak istediklerim için daha çok cesaretim vardı. Bir şeyi yapmaya kafama koyduğum an onun olması için elimden geleni yapardım. Aslında hâlâ öyleyim. Ama birisinin benden bir şey beklemesine geldiğinde istenileni yapmayacağım diye acayip geriliyor ve cesaretimi gittikçe kaybediyorum. Kararsız birine dönüyorum.

İş hayatına gireli 10 ay oldu. Elimden gelenin en iyisini yapmak için hep çabaladım ve çabalıyorum. Bu zamana kadar gelişimle birlikte öğreniyor olarak geçiyordu günlerim. Çok şükür ki çabam anlaşıldı ve görüldü. Şimdi daha iyi ve daha zor sorumluluklar verildiğinde bunu yapmama ihitmali beni kapana kıstırıyor. Patronumun abi olarak yaklaşımı bile bunu hafifletemiyor.

Beni tanıyanlar yapabilirsin diyor,ben de kendime bunu fısıldıyorum hep. Yapabilir miyim? İnşallah.

Empty note

Yazın başlangıcında leyleği uçarken gördüğüde o yaz çok gezecegine, onun dışında gördüğünde o yaz hiç gezemeyecegin fikrine inanırım. Çünkü iki üç kez farklı hallerde gördüm ,hepsi de tuttu.

Bu yazın başında iki kere tek bir leyleği, bir kere kocaman bir sürüyü uçarken gördüm. Ve dedim ki gezicem yaşasın. Ama dünya pandemi oldu.....

Bugün aylar sonra Bursa'ya gidiyorum. Haftanın başında karar verdim. Ve sabah işe giderken semada süzülen bir leylek gördüm. İşte dedim oluyor.

İnşallah herkesin gördüğü uçan leylekler bizi en yakın zamanda dört bucak gezdirir.

Tom's Dinner

Adım adım. Gün be gün.

Çukur

Ramadan Mubarak

İlginç bir bayram geçirdik. Köydeki ev büyük olduğu için sosyal mesafeyi de sağlayabiliriz deyip, e bide yeni bahçemizde işler olunca karantinalı bayramı köyde geçirdik. Gelen giden yok. Mekan bayram olmaya müsait ama atmosfer hiç bayram gibi değil. Insallah bu son olur.

Bol okuduğum, bol çizdiğim ve bolca yorulup dinlendiğim günler oldu. Elhamdülillah. Bu günlerin anıları da burada kalsın bakalım.

Heartland

Şükür Ramazan'a kavuşturana. İnsallah bayramını da hayırla görüp elvada diyebiliriz alnımızın akıyla.

Bu Ramazan çok farklı bir atmosfer içinde geçti. Her sene gittiğimiz teravihe gidememenin ne kadar acı olduğunu, coşkuyla kılınan eski teravih videolarını izlerken içim sızladığında anladım.

Galiba bir yerden eksilince, insan başka yerden tamamlamak için gayret ediyor. Birde ilk kez çalışarak girdiğim Ramazandi. Hayrın şerre dönüşmesi midir bu bilemiyorum. İş yeri Ramazan'da çalışma saatini 12-5 yaptı. Bu beni psikolojik ve fizyolojik olarak o kadar rahatlattı ki, hem sabah hem akşam kendime ayirabilecegim bolca zamanım oldu çok şükür.

Allah onlardan ebeden razı olsun, Bekir Develi ve Muhammed Emin Yıldırım hocanın hazırladığı program o kadar keyifli ve istifadeli ilerliyor ki, biteceğini bilmek buruk bırakıyor. Anlatılan her şeyi beynimi ve defterime kazımak için gayret ediyorum.

Bunların yanında, Hz . Ömer mizaciyla ve İslam karşısında duruşuyla çok imrendiğim ve muhabbet duyduğum bir sahabeydi. Görsel bir insan olduğum için izlemeye niyetlendim. Siyer dersleriyle birlikte öyle bir eş zamanlı ilerledi ki, derste anlatılan bir sonraki bölüm yada izlediğim bölüm ertesi gün derste anlatılan oldu. Zihnimin içinde katlanıp yükseldiler. Çok şükür.

Az önce de linkini paylaştığım belgeseli izledim. Kudüs topraklarına hiç gidemedim ama izlerken hep sanki gitmişim, orada yaşamışım da özlemini çekiyorum gibi hissettim. Yüreğim sızladı. Sonra dedim ki kendime, seneye olurda hâlâ baba ocağında olursam ve yahut kendi evimde olursam ramazan gelmeden evimi ışıklarla yazılarla süsleyip Ramazan'ı öyle karşılayacağım. Hatta bunu gelenek haline getirip çoluğuma çocuğuma aktarmak istiyorum. Bir coşku halinde karşılayalım. Zaten her duygunun ve değerin kıymetini yitirdiği zamanlara doğru ilerliyorken bunun gibilere daha çok sarılmak istiyorum.

Birde ufaktan Arapça öğrenme gibi niyetim ve hevesim var. Allah daim etsin biraz kurcalamak istiyorum.

Bu sene kardeşimle doğum günümüz Ramazan'a denk gelmiş oldu. Ben çalıştığım, o ise uzun zamandir evde olduğu için güzel hazırlık yapmış. 24 yıl önce, doğduğun ilk günmüş gibi masumane ve heyecanlı bir duyguya kapılıyor insan. Kişinin kendisinden ziyade anne ve babasına bir ikram gibi oluyor. O duyguları tazeymis gibi yaşatmaya çalıştığı için.

Dernekten de naif bir bayram hediyesi geldi. Uzun zamandır gidemiyorken gözlerden iki damla yaş pıt ediyor toprağa.

Insanın kendini bir adım ilerletmesi ve hedefler koyması için çok kıymetli zamanlar. Geride daha az günümüz kalmış olsa da hiçbir zaman, hiçbir şey için geç değil. Azimle ve gayretle devam edelim.

Kudüs belgeseli