Birini bul; seni ruhundaki,dizlerindeki,bileklerindeki yara izleriyle sevebilecek. Kırık parmağını,kısacık saçlarını,incecik dudaklarını,zayıf bedenini sevebilecek; her zerreni deli gibi isteyecek kişiyi bul. Öyle sevsin ki seni, sana da öğretsin kendini sevmeyi. O kişiyi bul; sen kitapların arasında büyülenmişçesine dolaşırken gülümseyerek seni izleyecek, ruhunda çalan ezgiyi duyabilecek, zihninin derinliklerindeki düğümleri tek tek çözebilecek, ışıklar söndüğünde bedenini sımsıkı sarabilecek, beraber susabileceğin, koşabileceğin, ağlayabileceğin, yağmurda ıslanabileceğin, gecenin bir yarısı denizde çırılçıplak yüzebileceğin, beraber kedi sevebileceğin, saatlerce sevişebileceğin, omzundan öpecek o kişiyi bul. Kokunu gölgelemesin diye yanında sigara içmeyecek; sen seviyorsun diye kara kedileri, japon balıklarını, turuncuyu, maviyi, kasvetli havaları, kaktüsleri, mum ışığında oturmayı sevebilecek birini bul. Hayat çoğu zaman kolay olmayacak, her gün güneşli olmayacak, bazen havalar bir türlü ısınmayacak, bazı geceler gün bir türlü doğmayacak. İşte o zamanlar göğsüne sırtını yaslayıp; yazı, güneşin doğmasını, fırtınanın sonlanmasını bekleyebileceğin kişiyi bul. Çok duygusalsın, sulugözsün, aşırı biraz hareketlerin, dengesiz genelde ruh halin, çok çabuk sinirlenirsin ve bir de hâlâ çok üzüldüğünde tırnaklarınla yırtıyorsun kollarını değil mi? Seni sana rağmen sevebilecek, o çok üzüldüğün anlarda titreyen ellerini tutup kendine zarar vermeni engelleyecek kişiyi bul. Sevişirken küçük göğüslerini, bacağındaki doğum lekeni, fazla belirgin kaburgalarını saklama isteği duymayacağın; seni kutsalı sayacak birini bul. Bazen huysuz bir ihtiyar kadar aksisin, bazen şımarık bir çocuk kadar çekilmezsin. Her yaşını sevebilecek olanı bul. Her insan biraz yarımdır bilirsin, seni tamamlayacak kişiyi bul. Ya da bırak saklandığın yatağın altında o bulsun seni. Sen, sobelenmek istediğim tek kişisin.

Derler ki, ruhu olan şiir yazar. Bir başkası için geçerli bir durum olabilir fakat ben ruhumu bulmak için şiir yazardım. Ve sonucunda bulamaz kalemimi kırardım. Bu döngü her defasında devam ederdi, her defasında yalandan kelimeler kağıdımda taşkınlık yapardı. Bilirdim, geri dönüşü yok bu yalanların yine de durmaz devam ederdim. Eski bir inançtır, ölünün ardından susmak. Ben kendime susmaz, yazardım. Ardınca susmak için çabalardım. Acı çekmezdim, ölmezdim, tükenmezdim. Bir boşluğun ortasında durup bakışlarımı tanrıya yöneltirdim. Tanrının varlığına inanmaz yine de her defasında yakasına yapışırken bulurdum kendimi. Çünkü inanmazdım fakat kandırılmıştım inanmışken. Bu beni kinle doldurur, üzerime kül üflerdi. Ruhlu bir kız çocuğu olmak isterdim fakat iblisle birlikte eğlenirdim onunla. Kandırırdım. Hissettiğini sansın, aldansın isterdim. O da öyle isterdi, bu hiç şaşmazdı. Büyümezdim, eteğimi çamura batırırdım. Daima koşardım, yakalanmazdım. Ancak sobelemekte iyiydim, kaçırmazdım. Büyürdüm, dizimi dizimin üzerine atar uslu uslu otururdum. Yerimde durduğum hâlde yakalanmazdım, yakalanacak biri olmazdım. Birini aramadan bulur, kaçırmaya şans kalmazdı. Fakat bomboştum. Ayak uydurduğum dünya için bu bir sanat demekti. Ruhsuz, solgun sanat. Ve şiir yazardım, yazdığım her şiirin noktasını kanla tamamlardım.