...

bazı kadınlar sol göğsünün altında mayın taşır beyler.

oraya ilk ayak basan adam, ayağını çekip gitmeye kalkışırsa eğer;

mayın patlar,

kadın dağılır,

adam ölür, kadının sol göğsünde.

sonra bir daha kim gelip giderse gitsin sol göğsün altındaki kente,

asla aynı etki yaşanmaz.

bir mayın bir defa patlar beyler,

bir kadın, gerçekten, bir defa sever.

“bir şiir bir kez yazılır.

bir kitap bir kez okunur” gibi çürütülebilir bir tez değildir bu.

bir insan bir kez ölür, türündendir.

hatta düpedüz eşdeğerdir ikisi.

ve sevgilim, sana gelince:

bir gün uğrarsan sol göğsümün altındaki kente,

hüzünlü bir sesle:

“buralar eskiden hep benimdi” diyeceksin kendine.

mutluluğun bir sırrı var mı bilmem ama bir sınırı var elbet.

size uzatılan her el ve her yürek bir gün geri çekilecek.

her mutluluk ya yarım kalacak ya yavaşça eksilecek.

herkes en az bir kez terk edilecek.

ve ne yazık ki

her şarkı eskiyecek. -istisnalar hariç elbet-

her neyse.

biz kadınlar saç uçlarımızda hüzün taşırız beyler.

sanırız ki saçlarımızdaki kırıkları aldırırsak

sarılacak tüm kırıklarımız

sağlıklı saçlar hayatımızın alçısı olacak,

hayatımız daha fazla alçalmayacak.

yanılıyoruz aslında.

canımız cehhennem bizim.

ağlayarak söndürmeye devam edeceğiz

dişlerimizi sıkıp

bilmem kaç vedaya daha göğüs gereceğiz.

ama o ilk mayın, o ilk dağılış, parçalanış, unutulmayacak.

çünkü bir söküğü diktiğinizde, eskisi gibi görünmez.

ne zaman yaralansak, ilk yara izimizi anımsarız.

kaç kez terk edilirsek edilelim, ilk gidene ağlarız

evren dolusu yükü omuzlayan biz, bir çocuk kadar da uysalız.

ama neden

sevdiğimiz adamlar, hiç okşamaz başımızı?

bir masal örtmezler üstümüze uyku öncesi,

neden

gerçek bir şefkatle sevmezler ki?

kadınlığımızı geçtim lakin,

içimizdeki küçük kız çocuğuna yazık değil mi?

evet;

her kadın bir parça şairdir

yalnızca doğru adam tarafından terk edilmesi gerekir

ama

yine de

şair olmak istediğimizi

kim söyledi ki?