Frida Kahlo anlatıyor; "Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum."

bazen o kadar diliyorum ki ölümü

kıyamıyorum burayı silmeye. ama buradan devam edemeyeceğim kadar da ergenliğimi kapsıyor... imdat imdat imdat

aylar sonra yine kürkçü dükkanındayım, canım blogum

belli aralıklarla "bu sefer farklı olur" sanıyorum

bilmekle, bildiğini görmek çok bambaşka, asla aynı acı da değiller

duygularımın hemen fiziksellesmesi asiri yorucu. üzülüyorum, üzüntüm geçiyor titremem geçmiyor. konuşamıyorum cevap veremiyorum tartışma sırasında o an söyleyemediğim her şeyin boğazımı suan ağrıtması ne alaka mesela suannn

"Apâşikarsın ama gizlisin, can içindesin ama candan münezzehsin."

kimseden nefret edemiyorum, en ufak iyilikte yaptıkları kötülükleri unutuyorum diye kızıyordum kendime. sonra fark ettim ki içi çirkin insanlar zaten hayatlarını kendi elleriyle mahvediyor