Z e y s h i n

Hava -13 derece olsa bile çorapla uyuyamamak gibi salak bi alışkanlığım var

Sözcükler sahte, gülümsemeler sahte, hal hatır sorma soruları sahte, sevgiler sahte, o en çaresiz anda akan göz yaşları bile sahte. Bu kadar sahteliğin içinde gel de güven birilerine.

O benim için aynısını yapar mıydı sorusunu bir kere kendine sorduktan sonra soğuyamacağın çok az insan var.

“Başkalarını kazanmak için kendinizi kaybetmeyin…”

Uzatmaya gerek yok aslında. Hak edene hak ettiği değeri vermediğimiz ,çok sevenleri üzdüğümüz ve espirili insanları gereksiz gördüğümüz için bu haldeyiz.

Birisiyle konuşmaya başlarsınız. Bir süre sonra samimi olup; ‘iyi ki varsın, iyi ki tanıştık’ dersiniz. Sonra ne mi olur, gün gelir o ‘iyi ki varsın’ dediğimiz insanın yavaştan yavaştan sizden kopuşunu, sizden ayrılışını görürsünüz. Bişey yapamaz olursunuz. Onun da gidişini kabullenirsiniz. Zaten ‘iyi ki varsın’ diyenlerden kaçı şuan yanınızda ?

Sonuç hep aynıydı; ne kadar yazarsam yazayım, kendimle ne kadar konuşursam konuşayım, ne kadar yol yürürsem yürüyeyim anlatamamışlığımın verdiği yük hep sırtımda olacaktı.

senin gözüne yaş değdirmeyen şeyler bana kırk gün kan kusturdu.