Yeni başladı canımın acısı. Daha yeni yeni idrak etmeye başladım. Herşeyin bittiğini yeni yeni anladım. Keşke anlamasaydım. Keşke böyle olmasaydı. Ben, ben Canı’m diyordum sana. Canımı sana kattığım için. Canı’m diyordum kalbimi sana verdiğim için. İlk sen sevmiştin beni. İnanamamıştım. Beni kim severdi ki? Sonra birlikte olduğumuz vakit zaten birçok şeyim iken bir de Canı’m olmuştun. Çok sevdim. Her kelimen gözlerimi doldurdu. Mesafelere rağmen deli gibi sevdim. İlk buluşmamızda yakın olamadık diye kaç gün ağladım,pişman oldum. Yine de bir sonrakine dedim. Hayallerimi süsledin. Hayal kurmaktan korkan ben tüm hayallerimi teker teker seninle kurdum. En büyüğü de neydi biliyor musun? Sana sarılmaktı. Benim için o kadar imkansızdı ki rüyalarıma girdi defalarca. Mutluluktan ağlayarak uyandım sonra neden uyandım diye daha çok ağladım. Sana güvenim sonsuzdu. Limanımdın bir kere. Her zaman sana sığındım. Ama yetememişim işte. Tek bir hatamda tamamen yok ettin beni. O günden sonra 2.buluşmamızda gözüme baka baka kandırmışsın. Zaten anlamıştım. Bana sarılamayacağımızı söylediğinde anlamıştım. Çünkü bir sorun olmasaydı bana koşulsuz sarılırdın.biliyorum… Ama sadece elimi sıktın. Arkadaş gibi. Ben gözüne bakmaya kıyamazken sen o gün beni kandırmışsın. En çok da bu yakıyor canımı. Hediye ettiğin o gülü hala saklarken, o gün aldık diye içmediğim o çikolatalı sütü saklarken sen o gün onları sadece o an iyi hissettirmek için yapmışsın. Arkadaş olduğumuz zamanlarda bile limanımdın. O zaman bana olan hislerini hoşlanmak zannetmişsin. Minnetini yanlış anlamışsın. Oysa ki sormuştum. Sana güvenmiştim. Öyle değildi, seviyordun biliyorum. Nasıl yanlış anlarsın hislerini? Bana hiç acımadın mı? Allah aşkına yazık değil miydi bana? Seni deli gibi severken, sana bakmaya kıyamazken önüme öyle bahaneler sunup arkadaş kalalım dedin ki… Paramparçayım. Ölüyorum ama görmüyorsun. Çünkü çünkü belli edersem sıkılacaksın benden. Daha önceden söylemiştin. Ben acıtasyon yapıyormuşum. Karamsarmışım. Öyleyim evet ama bu sana ağır geliyormuş. Bunu bildiğimden öyle bir noktaya geldim ki hiçbir derdimi anlatamadım yine yanlış anlarsın,saf duygularımı acıtasyon zannedersin diye. İçimde patladı anlatamadım, sustum,sustum… Sonra ne oldu biliyor musun? O sıkıldığın ben oluştum. Soğuk, eğlenemeyen ben oldum. Hiç demedin ki “Bunun bir derdi var mı? Neden böyle oldu?”. Kimse demedi. Sana sığınmam lazımken senden kaçtım ben. Kalbimden kaçtım. Ama yine de en büyük hayalim sadece sana sarılmaktı. Umurunda değildi belki ama benim tek düşündüğüm şey yazın gelmesi ve bir an önce buluşup sana kemiklerini kırarcasına sarılmaktı. Yaz geldi. Az kalmıştı 1 ay en fazla. Hayalim gerçek olacaktı. Ama olmayacak. Olamayacak. 10 Haziran 2016 13:03 işte bitiş tarihim. Canım yanacaktı biliyordum. Önceki gün hissetmiştim. Ama hiçbir şey Canı’m kadar canımı acıtamazdı. Ben sana söz vermiştim. “Ben senden gitmem, sensiz yapamam zaten.” demiş ve söz vermiştim. Sen de beni hep sevecektin. “Yarın da, sonraki yarın da, daha sonra ki yarın da severim ki.” demiştin. Sevmedin işte. Yaklaşık 6-7 ay sevmedin beni. 7.5 ayın ilk ayı sevdin belki ama sonra sevmedin işte. En çok bu canımı yakıyor. Yoksa aramızdaki bir tane sıfatı kaldırmışız. Peh umurumda olmaz. Ama iyiliğimi düşünerek yapmış olsan da bunu Okyanus'un Balığı okyanusu kuruttu. Arkadaş olmaya devam ediyoruz. Hala konuşuyorsun benimle. Sanki hiçbir şey yaşamamışız gibi. Bense senin her bir kelimende kahroluyorum Canı’m. Gittiğin günden beri geçirdiğim krizleri yalnız ben biliyorum. Mecalim kalmadı. 1 hafta bile olmadı daha. Hep acını daha yeni hissetmeye başlamışken ben nasıl dayanacağım bilmiyorum. Belki de dayanamayacağım. Güçlü kalmaya çalışıyorum ama olmuyor. Bana demiştin “Kirpiklerini sayacak kadar deliydi bu yürek sana. Beni unut, bunu unutma.” ben unutmam da sen hatırlayacak mısın bilmiyorum.
andulkaphoto
gummygunk
stormborns
amandla
romaincrisis
theartofmadeline
gracieabrams
