Bugüne kadar hoslandıgım kimseye bunu söylemedim. Hep içimde tuttum, bazen belli ettim ya da saklamak icin ekstra bi caba harcamadım diyelim. Ama asla adım sayılacak bir sey atmadım açılmayı bırak. Ve bundan pişmanım. Bu benim bu salak huyumdan mı yoksa kimseyi daha ona söylicek kadar sevmediğimden mi bilmiyorum. Ama her türlü pişmanım buna. Bunu bilincli mi yaptım onu da bilmiyorum. Hiç kırılmamak hiç yaralnmamak icin mi bu kadar kapattım kendimi. Bilmiyorum. Buna pişmanım işte. Çünkü düşmeden, yaralanmadan, yaşamadan olmuyo benim için. Bunları yaşamak isterdim. İsterdim diyorum çünkü son hoşlandıgom kişiden beri kimseden daha hoşlanmadım. Kırıntısı bile olmadı. Eğer o sonsa, bu duygularımı tüketttiysem, çok üzülürüm. Hiçbir şey yaşamadan bitmiş olmasını istemem bu duyguların. Kalp kırıklığı olsa da yaşanmalarını isterdim. Sanırım geçmişe gidip eski halimle oonuşabilsem bunu söylerdim ona. Korkma derdim, korkma sevmekten ve bunu söylemekten. Sana düşündüğün kadar büyük bi yara vermicek hiçbiri. Onları yaşamamış olmak daha acı. Bu işleri daha önceden hiç düşünmezdim. Şimdi çok düşündüğüm için mi olmuyo acaba. İlk defa bu kadar uzun birinden hoşlanmıyorum :D hoşalncak biri bulamadım diye mi yoksa en sonki çpcuk yüzünden mi inan onu da hiç bilmiyorum. Ona olan hislerim bitti tamamen. Buna eminim. Daha yeni emin oldum ama çocuğu görmeyeli 3 seneye yakın olucak :D neyse öyle işte. Korkak bi insanım ve böyle devam etmek istemiyorum ama bu sefer de duygularım köreldi kısaca. En kısa zamanda geri gelirler umarım. Bu sefer onları yaşıcam. İçimde söndürmicem. Söz.gelecekteki ben, egee bi gün olur da birinden hoslanırsan ve aöylemeye çekinirsen gel bu yazıyı oku ve git söyle. Benim tepemin tasını attırma. Gülegüle.