Sıç ve Sıva umurumda değil

bakaniniza muzik onerin

herkes için bir şey olmaya çabalarken kendim için hiçbir şey olamadım

Tanıdık geldi

Şimdi şarkı dinlerken aklıma geldi, hayat neden bu kadar acımasız ve adaletsiz ki.

Bir gün, 2 gündür uyumamışım amına koyim 2 gün boyunca 2 gecedir yani meyhanede rakıya vurmuşum epey, sarhoş değilim ama acayip uykusuz eve gidiyordum. Aradım annemi, bir şey lazımmı diye sordum işte şunu bunu alırsan yeter felan dedi.

Böyle semt pazarları olur haftanın bir günü, bilenleriniz bilir. Semt pazarı vardı o gün, günlerden Salı. Girdim semt pazarına işte seçiyorum alıyorum felan. Meyve satan bir abinin tezgahında portakal hoşuma gitti, biraz da portakal alayım diye gittim tezgahın oraya, poşeti alıp doldurmaya başladım.

Bir baba, bir de böyle 7 8 yaşlarında bir çocuk malzeme almışlar işte 3-5 tane domates, 3-5 tane salatalık felan. Başka da poşet yoktu elinde. Neyse, çocuk tezgahın önünden geçerken, portakalı gördü, babasına dedi ki "Baba portakal alalım mı çok güzel duruyor." Adam duraksadı biraz, sonra da "Oğlum para artarsa alacağım sana söz." diye söyledi. Duraksadım biraz düşündüm. Sonra portakalı tarttırıp adamı takip etmeye başladım, üstünden başından ötürü zaten belliydi, yokluktaydı sanırım.

Evi pazarın hemen ilerisinde böyle küçük harabe bir ev. O babanın o portakalı alamaması, o çocuğun ne denli gözünde tüttüğü felan, o denli yaşamadım ama biliyorum az çok ne hissettiğini. Ne yapabilirim diye düşünürken gittim pazarcı abinin yanına, dedim ki "Abi demin buradan bir baba bir de oğlu geçti, çocuk portakal istedi, gördün mü onu" dedim. O da gördüm şu tarafa gittiler dedi, ben de birazdan yine geçerler belki belli olmaz çocuk portakal istedi ama adamın durumunda yoktu sanırım, benimki kadar daha tartar mısın? Parasını ben vereceğim, ama sen onlar buradan geçerse hiç bozuntuya vermeden abi sen portakal sipariş etmiştin felan diye ver o adama olur mu? diye söyledim.

Pazarcı abi, 30lu yaşlarda bir şeydi zaten. Gözleri doldu hafiften, birader sen ne iş yaparsın felan diye sorular sormaya başladı bana işte. Ben önemi yok felan diyip geçiştirdim ama, o çocuğun mutlu olduğunu görüp sigara yakmak Allah belamı versin anlık benim için hayal olmuştu. Neyse, tarttı portakalı, parasını uzattım almadı. Alsana diye ısrar etmeme rağmen almadı.

Hava soğuktu, üşümeye başlamıştım sabit durduğum için ama değerdi buna, aradan 40 dakika felan geçti, çocuk ekmek almaya çıktı, ekmek almaya çıktığını tekrar dönerken elindeki ekmeği görünce anladım. Ben de çağırdım çocuğu, sonra bak pazarcı abi seni çağırıyor dedim, adam da çocuğu çağırdı, önce sevdi, adını felan sordu. Adı Fatih. 11 yaşında. Çocuğa dedi ki, baban geçen hafta benden alışveriş yaptı bozuk yoktu para üstünü veremedim, şu portakalı al babana götür Para üstünün yerineymiş diye ver dedi.

Sonra bi adama sigara uzattım, bir de ben yaktım. Çocuğun gözleri ne güzel parladı abi ya diye sordum birden bire, çünkü gerçekten parlamıştı. Pazarcı abi bana şöyle dedi "İnsanları mutlu etmek, işte bu kadar kolay."

Kilosu 3 TL'lik bir portakal bile insanı mutlu ederken, o küçücük çocuğu parıl parıl ışıldayan gözlere sahip yaparken, bizi dünyaya getirmeye vesile olan kadınların ölüm haberini alıyoruz her gün. Allah ıslah etsin hepimizi.

Bunca olan şeyin arasında en çok gözlerimi doldurup, eve uğrayıp tekrar meyhaneye gidip düşünerek içmemi sağlayan olay da şey oldu, babası oğluyla portakalı alıp pazarcı abinin yanına geldi, biz sigara içiyoruz işte. Babası, abi karıştırdın herhalde dedi. Bizim Antep'te böyledir tanımadığın birisine abi derler ya da dayı derler. Pazarcı abi de, abi sen geçen hafta benden alışveriş yapmıştın, para üstü veremedim bozuk yoktu, onun yerine verdim, helalleşelim olay bitsin ha dedi elini uzattı. Helalleştiler bunlar, ama adam nasıl gülüyor var ya, hatırladıkça gözlerim doluyor. Sonra pazarcı abi, abi bak portakal da kaliteli ha diyip tezgahtan bir tane portakal alıp soydu ve çocukla adama uzattı. Adam elinde sakladı portakalı, çocuğu yiyecekken çocuğu durdurdu, elinden tutup giderken de çocuğa şey dedi, belki alamayan vardır oğlum evde yiyelim.

Tüm mesele de buydu, babanın o cümleyi kurabilecek ihsana sahip olmasıydı.

🤧🤧😢

İçime dokundu...

Sen benim ilkokul arkadaşım olsaydın; seni ilk gördüğümde saçını çekerdim.

Böylece beni unutamayacağını düşünürdüm.

Sen benim sıra arkadaşım olsaydın; sana sadece edebiyat dersinde kopya verirdim.

Böylece sana olan aşkımı olduğu gibi kağıdına geçirirdin.

Yan komşum olsaydın her gün annene geliyormuş gibi yaparak seni görmeye gelirdim.

Çünkü mesele seni görmekse, annem evde yok, söylenebilecek en güzel yalan olur.

Sen bizim mahalledeki bakkalın kızı olsaydın; her gün o bakkalın önünde otururdum.

Çünkü kız çocukları babalarına düşkün olur. İlla ki gelirdin; görürdüm.

Senin en iyi arkadaşını tanımış olsaydım; onun en iyi arkadaşı olurdum.

O zaman beraber gittiğiniz yerlere gelip, gözlerine bakabilme şansım olurdu.

Seni lisede tanımış olsaydım; senin sınıfına geçiş yapabilmek için müdürün karısını kızını etkilerdim.

Çünkü kadınlar aşkta daha anlayışlıdır. Beni anlarlar. Seninle olabilmem için müdürü ikna ederler diye düşünürdüm.

Mesela mahalleden arkadaş olmuş olsaydık; yakan top oynarken ortada hep ben olurdum.

Çünkü ben sana yanmayı seviyorum.

Abinin arkadaşı olsaydım; adamı rakı masasına oturtur, içer içer hiçbir şey söyleyemezdim.

Annen annemi tanısaydı her gün anneni bize çağırsın diye annemi ikna ederdim.

Çünkü annen beni severse çok kolay görüşebilirdik.

Bütün bunları yapardım.  Çünkü herhangi bir zamanda, herhangi bir yerde, herhangi bir şekilde karşılaşmış olsaydık, ben yine seni severdim.

Nerede ve nasıl olursa olsun; seni ilk gördüğüm an aşık olacağımı biliyorum.

Biliyorum. Çünkü sen benim ruh eşimsin.

Yerler, zamanlar, mekanlar, olaylar ya da nasıl olduğu bunun önünde diz çöker.

Seni o kadar çok seviyorum ki, olur da günün birinde seni başkası da severse, seni sevdiğini bile düşünemeyeceksin.

Düşünürsen bana da yazıklar olsun. Çünkü bu aşkın hakkını vermemişim demektir.

Söyleyeceklerim bu kadar.

hassiktir abi çok güzel bu

Bayıldım yazıya..

Kısaca, siz bu bok kafanızı kaldırmayı düşünmeyip bildiğinizi okuyup, akpye oy vermeye devam ederseniz biz bu ülkede tam anlamıyla iyileşmeyi nah görürüz