ZihiniZ

Edip Cansever, “Masa da masaymış”

ben bile sığıntıyken kendi ömrüme sığıntı kaderime sarhoşluğuma.. sığıntıyım yağmuruma.

bir can taşıyabiliyorum en çok kendi sefil karanlığımda.

sokakları kovalamak gelmiyor artık içimden. özlemim bir infilak bedenimin orta doğusunda.

seninle başlayan ömrümün sensiz biteceğine inanasım gelmiyor fakat gökkuşağı da her zaman bir umut taşımıyor.

gel! diyorum sonu gelmiyor.

perde arkası karışık rüyalarımın sinematograf olasım var sırf söylemesi güzel diye ve bir menekşeye adını veresim geliyor her an sen koksun dünya.

yoksulluğuma değil yoksun!luğuma içiyorum her gece izahı noksan masalarda.

Bir ülkede, tüm dünyada değil! yalnızca bir ülkede, ölüm tedavülden kalksaydı ya da belirli bir süreliğine greve kalksaydı ne olurdu? Peki teknik olarak bildiğimiz fakat manasına ulaşamadığımız ölüm, milyonlarca yıldır sürdürdüğü rutininde çeşitli değişikliklere gitse..

Bilinen dünyanın herhangi bir ülkesinde tüm insanlar yeni bir yıla hazırlanırken eski yılın son saniyelerinde son nefeslerini vermek üzere olan insanlar garip bir tutulmaya kapılırlar. Son nefesleri kursaklarında kalmış ve o son nefes bir daha o eski anlamına kavuşmayacakmış, bir daha gelmeyecekmişçesine onları terk etmiş gibidir. Ölüm standart oyunlarından daha farklı bir senaryo yazmıştır çünkü. Ölüm bir süreliğine iş bırakmıştır. Siyasi bir başkaldırı ya da politik bir tavırla değil; keyfe keder, doğaçlama bir esinti ile girişmiştir bu eyleme. Ve insanların bunu fark etmesiyle kitlesel bir felaket baş göstermeye başlamıştır.

Ölümün ortadan kalkması ile sosyo-ekonomik dengeler alt üst olmuştur. Sigorta şirketleri anlamsızlaşmış; cenaze ve levazım kuruluşlarının hammadde akışı tükenmiş; huzur evleri bir türlü ölmek bilmeyen ihtiyar ve hasta insanla dolup taşmıştır. Kutsal kilise öğretileri yerle bir olmuştur. Zira ölümün olmadığı bir ortamda temel direkleri ölüm ve ahret inancı üzerine kurulu dini otoritenin yersizliği sorgulanmaya başlanmış; cehennem korkusu, cennet kaygısı ortadan kalkmıştır.

Milyonlarca yıldır devam ede gelen kusursuz yaşam döngüsünün nihaî noktasında meydana gelen bu gedik nedeniyle, işleyen sistem entropi tehlikesi ile karşı karşıya kalmıştır. Ve insan.. Çağlar boyunca ölümsüzlük peşinde koşan, ab-ı hayat, yaşam ağacı.. vs. denemediği kapı bırakmayan insan.. Tüm bu talihsiz ve ölümsüz günler boyunca yaşamak için ölümün ne denli gerekli olduğunu ziyadesiyle idrak etmeye başlamıştır.

Saramago’nun her kitabında bulabileceğimiz dil ve anlatım zenginliği..

Ölümün dişil karakteri..

Derken..