irritasyon

 Şehrin sokaklarına soğuk vurmaya başladıkça hayaletler basıyor caddeleri. Hepimizin başına bir tanesi üşüşüyor, bu yüzden kış aylarında olduğundan daha kalabalık görünüyor her yer. Ben de her seferinde kanıyorum bu illüzyona; sabaha karşı Tahtakale’den yola çıkarken, ne kadar taşıyabiliyorsam normal şartlar altında, iki katı şemsiyeyi yüklüyorum sırtıma. Sonra gece oluyor saat, şemsiyeler bitmiyor; bir kuru hayalet kalabalığı, bir de biz, kandırılmış şemsiye satıcıları kalıyoruz ıssız İstiklâl sokaklarında.  Herkes ölmüş sanır hayaletleri, zannederler ki onlar sıkışmışlardır ölümle hayat arasında. Oysa baş başa kalınca anlıyor insan, ölenlerin değil, geride bırakılanların ruhları onlar. Anlatılmamış hikayeler, bir kişi eksik oynanan oyunlar ve dökülmemiş süt dişlerinden ibarettir hayaletler. Bir yükten daha çok bir hatıra, bir can sesi, belki kaybolmuş bir dönüş bileti.  Hepimizin üstünde bir ağırlık var şimdi, suçlasak da kayıp ruhları, onlar değildir taşıyan bu ölü toprağını, çocuk kolları kaldıramaz onca yükü. Benim üstümdeki bu ölü toprağı, sanki evini burda kurmuş gibi; ne gidebiliyor bir yere ne de zaten niyeti var buna. İnsanın yükü kendine benziyor, ben de çoğu zaman bir kedi yavrusu gibi, sadece öyle bulanık, bakıyorum etrafıma. Bir zaman çizgisi var peşimde, ne kaçabilirim ondan, ne de zaten niyetim var buna.  Yıllar önceki hâlimle sokakta karşılaşmaktan korkuyorum en çok. Gözlerinin bozuk olduğunu bile fark edemeyecek kadar hızlı koşan, gördüğü her haksızlığı kendi meselesi sayan devrimci bir erkek çocuğu. Ben dün o kapıdan çıkıp yürürken yeni hiçliğime doğru, ruhumu hayaletlerimle takas etmeden hemen önce, bunu düşündüm. Bir gün sokakta bir erkek çocuğuyla karşılaşınca neyi görürsem korkarım diye sordum kendime. Sonra etrafıma bakınca her şeyi bulanık gördüğümü fark ettim, uzun zamandır gözlerim bozuktu. Mağlubiyetimi böyle ilan ediyorum kendime. Körlük ve başkaldırı, başka bir şey anımsamıyorum geçmişten. Ama bu anımsamamak bir hatırlamama durumu, bir zaman geçmişlik hâlinden daha çok, ellerimle şekil verdiğim bir hafızanın sonucu. Çünkü ellerimle boyamazsam hayaletlerimi hep siyah oluyorlar gece uykuya dalarken. Bütün gün karanlık bir erkek çocuğuyla gezdikçe sırtında insan, güneş geçirmez oluyor artık. Ben de bütün geçmişimi baştan tasarlıyorum, sanki şimdi bu dört yabancıyla yaşadığım Tomtom apartmanında doğmuşum, hiç annem olmamış, devletle münasebetim kaybolup duran kimliğimden öteye gitmemiş hiç. Geçmişim büyüdükçe ufacık hissediyorum kendimi tekrar, olup bitenin ortasında yavaşça göçüyorum içime doğru, evime dönüyorum ıslandıkça.  Olan her şey büyüyor git gide. Bu yağmur da yağmasa unutup gideceğim sanki kim olduğumu. Koştukça gerilen baldırlarım, yüzümde sallanan gözlüğüm, sırtıma vuran şemsiyelerim. Arkama bakmadan koşup yakalamam gerek artık ucu görünmeyeni.  Unutulan geçmişle gelmeyen gelecek arasında sıkışıp kaybolmadan yetişmem gerek. Çünkü körlük ve başkaldırı, başka hiçbir şey anımsamıyorum geçmişten.

seni son kez görmüştüm sen kaybolmuştun,evin yok,devrik cumhuriyetin yanyol kenarında o kutsal sarayın,nasıl yıktılar ev ne demek diye sorsalar ilk iş orayı gösterirdim işte burasıdır kralsız başkenti anneannem cumhuriyetinin gezegenlerinin ortasındaki güneş,sahipsiz bir kısrak gibiydin sonra nasıl yıktılar orayı sen de yıkıldın bir gecede ortasına seni son kez görmüştüm sen kaybolmuştun artık evin de yok,devrik cumhuriyetin

örtünüp sığındığında geceyarısı bir parka koklayınca kendini fenalaşıyorsun,sırtında yüz yıldır aynı parka sırtında kaç yüzyıl var bilmeden uyuyorsun,çünkü karanlık var,korkaksın oysa uyuyunca da değişmiyor ki manzara istanbul hep güzel,hep çirkin,hep de aynı yerlerinden varsın onbeş olmasın ama bir gün bir yerinden sen de vurulursun çünkü adın festus,adın hrant,adın kurban ebediyen yaşamak bu topraklarda hiç yaklaşmadı bile sana korka korka kendine bir şehir buldun,yürüdün sokaklarında ama burası hep istanbul,hep yabancısın buraya,hep korkaksın

sırtımı nereye yaslasam arkama düştüm buzlar doğurdum ana rahmimden buzullara döndüm onarılamaz bir iklimin ortasına boğuldum şimdi kim var desem kaybolur yanımdan hani o eski semtlerim,yeni arkadaşlarım herkes kayboluyor sabah güneş yaklaşınca bir karanlıktır sarmış peşimi şimdi yarını göremem toplasam bavullarımı ve şehirlerin üstünden yine aynı manzara,bozkır ve büyükçe bir pirinç tarlası on yıl oldu değişmiyor hiçbir şey otobüs pencerelerinden anne beni al kendi uzağına götür çünkü yakışmıyor silüetime şimdi hiçbir manzara yapamıyorum büyük ve ufak şehirlerinde toprağımın kayıp bir oğlan çocuğuyum semt pazarlarında yarınım,bugünüm ve büyük rüyalarımla bir sevgilim var cebimde ve tam üç bin lira nereye gitsem peşimde bir avrupa hayalet zorlaşıyorum zaman geçtikçe,ama beni anla anla ki büyümekte topraklarım anla ki içinde kaybolmaktayım kayıbım hala, mağlup ve üzgünüm

ama biliriz,bu zaten hep böyledir olanlar ölenlerin peşinden gelir her şey ölür ki yeni bir şeyler olsun dünyada şimdi usulca kayboluyorum bu döngünün etrafından hiçbir şeyi tekrar etmiyorum,ezberimden yürüyorum başlamayan şeyin sonu da olmuyor,farkındayım büyük bir boşluk var ölmek dolması gereken yerlerde

128/didem madak'a

bir uçurum icat ettik,kalbi olan atlasın çünkü biliyoruz bu kadar yüksekten ancak düşerek inilir ama düştüğün yer tırmanıp çıktığın türden bir çukur değil,hiç olmadı kabuğuyla oynaman gerek,yarayı büyütmen buna ancak maruz kalmak denir içinden bir ses yapma diyor dinlersen ölürsün ne olduğu belirsiz bir devrimi kazdın ellerinle çekip kopar onu kökünden,bel üstünde bir yere kaldır nasıl olsa eskimiştir daha fazla çürümez artık her şey eskimiştir nasıl olsa bazen çok yoruluyorum,durduramam iki elim beş duyum yetmiyor olanlara biz bu dünyaya böyle gelmedik ne resimlerimiz var duvarlarında ne de omzunda iplerimiz seni alıp yanıma hızla yükselsem boşluğa sırtımda bir pelerin ama olmuyor işte,ben kahraman değilim ve biliyorum bir süre yere paralel gittikten sonra düştüğüm yer uyanıp çıktığım türden bir rüya değil hayale alışmam gerek,masalı büyütmem

delilik olduğum yerden başlar beyaz duvarları bensiz düşünemezsin korktuğun saatlerde suya bürün ve farz et ki çok yakın ölüm beni görünce uçuşan uğur böcekleri yanmış cesedimin üstündeki köşe yazıları benim adım ikarus düştüm göklerimden maviyse eğer gökyüzü bensiz düşünemezsin uçmak düştüğüm yerden başlar artık o iplerle oynayamazsın bağlıdır bir mahkumun boynuna nasıl çözülsün kiminse bu baldıran yerine koysun hangi şehirdeyseniz evlerinizi çocuklar büyük koltuklarınızıysa tahtakurular kursun takırtıyı duymadan uykuyu düşünemez çünkü yarın uyandığım yerden başlar ve uykuyu ölümsüz düşünemezsin

dön ve bak etrafına denizanalarının ortasından keşke bilsen kıyıya yüzmeyi güneş terlettikçe köprücüklerini düşün ve bırak çırpınmayı ellerini birbirine vur ve sevdiğin bir şarkıyı söyle akıntıyla oyalan gece olunca sakinleşir göktaşları hepsinin bir gözü üstündedir aydınlatırlar olduğun yeri sevdiğin bir şarkıyı söyle ve sakın yenilme uykuya gelecekler keşke bilsem nereye konduğun dalgalar köpürdükçe teknenin üstünde seni o kırık ahşaptan söküp sevdiğin o şarkıyı söylerken bir akşama dönüşse kabus seni alıp yerine koyduğum ama şimdi umuda yenilme nefesini sabitle ve kaybolduğunu hissettiğinde sevdiğin bir şarkıyı söyle

köprünün üstüne asılmış duruyor hiçbir rüzgar koparamamış onu şarkın masallarından tanıyın onu ya da sahipsiz postmodern duvar şiirlerinden kendine naylondan yırtmaçlı bir elbise dikmiş,adı yok ve birçok kontrolde de kimliksiz bulunmuştur göğsünde kötü dikilmiş bir apandist yarası ve dirsek içlerinde şırınga izleri var şehrin anahtarı elinde,parlak ve kömür karası köprünün altından bazen bağırıp geçer birileri “senin hiçbir zaman kimsen olmadı” oysa o bilir bu zaten hep böyledir hayat tekbaşınalıktan türeyen bir mavi hikayedir yangınlar alıp götürsün ormanları rüyalarından uyansın mayıs böcekleri kış vaktinde hiç duymaz sesini,bir an bile kulak kesilmez bildiği her şeyi üfler yukarı topraktan yükselmiş iskansız köy evleri gibi tepesinden dumanı hiç eksilmez şimdi ağlıyor bulutlarda,kendine sayılar sayıyor kağıttan bir torba elinde,derin nefesler alıyor ve üflüyor başını kaldırıp yukarı her gün geçerken altından köprünün,biliyorsun köprünün üstüne biri asılmış,duruyor

ama yine de bir ikimiz varız onca düşün ortasında nasıl alıştıysak birbirimize öyle övünüyoruz sana bakıyorum kaybolmuş pencerelerden,yüzünden anlıyorum bir zaman çizgisi geçmiş üstümüzden biz hiç beklemezken ama koparmışız bir parçadır ve güzel görünür baktıkça birbirimize yaklaştıkça yeni rüyalar görmüşüz gün geçtikçe her şeyi alıp yerine koymuşuz şimdi fark ediyorum ki ne gördüysem bugün için görmüşüm sevgilim,bu ülke diye başlayan bir denklem ve bütün bu baş döngüsü içinde,kalınca şişlerle fark ediyorum ki onca zaman kendimi sana örmüşüm