Zeynodiyebiri

Gökyüzüne baktım. Yıldızları gördüm, bir.

Gözyaşım aktı, iki.

Elimdeki tek hayal öldü, üç.

Beyaz elbisem aklıma geldi, dört ve ölmek istedim, beş.

Yeniden, yeniden, yeniden gözyaşlarım aktı.

Tabutuna çiçekler çizen bir ölüden kalemlerini alırsanız

Sonsuzluk uykusuna yatar

Kimsesiz ve yapayalnızdım. Bir gemiye binmiş ve savaştan kaçmıştım.

Yaşıyordum ama kimim vardı ki şimdi ? Keşke bende kalsaydım ve diğerleriyle ölseydim

Çok çalışırsan sevginin en güzeline sahip olursun sandın,

çok çalıştın, olabildin mi?

Olamadın.

Oldun sandın değil mi?

“Biz o bankta oturmuşuz,

Kâlu Bela'dan beri.

Kaç bahar görmüşüz kim bilir, kaç zemheri

İlk kez ayın halesine sırnâşığım;

Yaşım yirmi altı,

O ağlarsa ben ölürdüm…”

“Bir yerde duymuştu: Eğer iyi biri ölüme kavuşuyorsa o şehir yas tutar ve ağlar.

İstanbul, bu gece Gökçe için ağlıyordu.

Alper, gökyüzüne baktı ve İstanbul'la birlikte ağladı.”

Ne acılar yaşandı

Ne yareler kapandı

Uykular haram iken

Gülüşlerim yalandır

“Ayna - Garibim”

Dün seni gördüm sevgilim

Yanında başka bir adam vardı

Öyle mutluydunuz ki

Bana gitmek düştü

“Saudade-Son dans”

Aşk bazen iki kişinin değil, birinin sınavıdır.

Biri korktu, biri sustu.

"Sonra aramıza şehirler girecek, hiç karşılaşmayacağız. Tesadüfler bile bir araya getiremeyecek. Sonra belki birimiz öleceğiz, diğerimiz hiç bilmeyecek..."

“Geldim baktım, öldün mü kaldın mı diye.”

“Kaldım,” dedim. Maalesef ki kaldım. “Ölseydim bir şey değişecek miydi?”

“İki lokma ekmek fazla yerdim.”

Sözleri silah etmiş bir kadın

elindeki silahın tetiğine baskı uygulayan parmağını titretmez;

gözü karadır.

Sözleri silah etmiş bir adam ise

eli tetiğe değdiği ân tereddüt edeceğini bildiğinden gözü kapalı ateş eder;