kalemZen

O zamanlar küçüktüm, ve dünyanın kaç bucak olduğunu öğrenmekle meşguldüm.

Sınıfta kaldığımı sayan onca hocaya rağmen, öğreniyordum. Sonlu olduğumu deneyerek öğreniyor,her deneyde başarısız oldukça, iman ediyordum.

Yaşım yetmişi gösterdiğinde daha çocuktum...

adım sanım, duygularım ve belki de.. duyduklarım korkutuyordu en çok gizemli gülüşümü.

Sabaha karşı bir rüzgar savuruyordu eteklerimi

arasından bir tüy düştüğünde eşarbımın, ya on beştim, ya elli üç. Hatırladığım göğün kucağında ağlayan, yalpalayan bir kız çocuğuydu sadece...

Ah bu sabahlar... pişmanım doğurduğuma seni demeden annem, göz yaşlarımın siyah olduğunu bilmezdim. Öğreniyordum ve sınıf geçmekten ibaret karnemde yazmıyordu bana yakıştığı turuncunun.

Bu haklı bir isyandı kimine göre ve bayrak çekilmeliydi göklere çoktan. itiraf etmeliyim ki bayrağı görmek ve yakmak anarşizmini ben üstlenebilirdim. Durdurmaya çalışmıyor aksine depreştirmeyi tercih ediyordum kendimle, kendimi. 

ah bu sabah...

her sabah oluşunda doğan güneşe ne çok borçluyum!

geceleri saydığım yıldızlar bir bir kayarken, ben orda yoktum ve güneş, o tam alnımızın ortasındaki güneş, yakıyordu karanlığımı. umarsızca, acıyarak, azımsayarak ve yırtarak kalbimdeki sökülmüşleri.

mavi sularında kaypak kayaların acıyla yürürdüm

Kimse dokunmasın diye dikenli tellerine kalbimin

Boğazımdan bir köpek sesi irca ederdi

Topukları nasır tutmuş kadınlar vardı ve nedense

Yerden göğe kadar haklıydılar, yanları boştu, savaşan derileri sarkıyordu

 Kestane saçlarından bir tutam acının bel kemiğine doğru

İçimde bir tufan yakıcı toprakların altında tohumlar bitirerek çoğalırdı.

Ben bilmezdim her kadının düşünmekten cehennemi boyladığını

ve her erkek biraz tırnağı kırık yaratılmış olurdu bakışlarımda

Göğün kırılgan akşamlarını çok severdik ve bir de

Dokunulası şarkılarını şarkın

Güz kapıya dayanmadan , göz göz olurdu gök

sırtımda yeni zamanlardan bir hançer

Kabuk bağlamış yarasının üstünü kapatan gençler öldürürdüm içimde

ve fakat gitmek eylemini yok edecek kadar büyümemişti dünya.

İki ayrı zamana yazardı beni çocukluğum

sen yağmur altında giderken

bir gökkuşağı çarpti kaşlarıma

rüzgar yine tersten esti ve kimse fark etmedi benden başka

Hafiften bir burukluk kapladı ruhumun tenhalarındaki sessizliği

susmayı oruç saymıştım, durup bakmayı değil,baka kalmayı hiç..

an’ı durdurmak mümkün değildi, topuklarıma kadar yağmur yağdı, baka kaldım.

saniyeye bir ömür sığdırdım, gitmem gerekiyordu, soğuktu,kıştı adımların

camdan yapılmış bir kalbin vardı, benim kağıttan ellerim, uzaklardan kıvrılarak geçti ömrüm, bir kapı arkasında kıvrılarak,izledim...

Görmedin,bilmedin,hissetmedin, rüzgar dalgıç kılıklı adamlara kök söktürürcesine yağdı

Ruhunun kırsallarında sabah oluyor

sen duymuyorsun göğün kaç bucak öteden yağmur çağırdığını.

Ah..

mevsimleri dinleyen ellerin iki kağıt ve bir kalem

unutulmuş zamanın anısına sığınarak, ve tutunarak yarılmış dudaklarından

sark ölüme 

Dokunamadığın hayatlarda gün batıyor,

müzisyen deliler şarkı söylüyorlar

duymuyorsun.

ben mızıka çalarak başladım hayatıma, 

ah

kırık bir kayığı anımsayarak öleceğiz.

Her neyse, anlatmak istediğim şair eleştirisinden öte bir şeydi,işte tam da bunu anlatmak istiyordum. Şiirlere ihtiyacımız var hem de çok. Bizim olan şiirlere. Yani büyülü kelimeler, efsunlu cümlelere. Hayır hayır, herkes şair olabilir. Kelimeleri bilen herkes, fakat ilk mısra! Herkesin bir ilk mısrası olmalı elbet. Yani cesareti, silüeti cümlelerinin. Tanrı’m bana ilk mısra derken neyi kastetti şair?Banane! Benim kastettiğim topla kalbinin dağınıklığını ve kur şu cümleyi!değil. değil. değil. değil. Ben bir şey kastetmiyorum. Edemiyor değilim etmiyorum. Çünkü o şairlerdeki cesaret yok ben de ! O zaman Tanrı’m bana bir son mısra!