Zeynep B. Zenginer

"Bir insan için bilmemek sormaktan daha kötüdür. Çok soran insan çok şeyi anlayabilir ancak. Yalnızca çok şeyi anlayan biri adil bir insan olabilir."

İnsan ya kaçmak için gider ya da bulmak... Bilmez neyle karşılaşacağını. Oysaki gittiği her yerde kendisidir onu karşılayan.

Seviyorum çocukları. Tutunmuyorlar, sahiplenmiyorlar. Denizin kollarına bırakabilmek emeğini ve sadece yaratırken aldığın zevki, tadı ve o anın mutluluğunu kalbine katıp büyümek... Oysaki büyüyünce bırakmak zorlaşıyor. Sıkı sıkı yapışmaya başlıyoruz yaptıklarımıza. Sanki hiç ölmeyecekmişiz gibi.

Kitaplar bir tür depo gibidir ve biz onlarda unutacağımızdan korktuğumuz şeyleri saklarız. İçlerinde büyülü bir şey yoktur. Büyü, sadece o kitapların anlattıklarındadır, evrenin parçalarını birleştirip bize nasıl elbise gibi sunduklarındadır.

Onun işi gündelik operasyonlara katılmak değil, geceleri biz uyurken dünyanın bin bir hâli üzerine tefekkür edip, sefil varoluşumuza bir nebze anlam katacak nihai gerçeğin peşinde koşmak ve onu avuçlarında hissettiği anda insanoğlundan çoktan ümidini kestiğini hatırlayıveren merhametli bir tanrı gibi bizim için iki damla gözyaşı dökmekti.

Sanki eteğinde durmuşuz bu koca dünyanın, biri gelip sırtımızdan ittiriverecekmiş gibiydi her an.

İnsanlar, neşeliyken doğru karar veremezler. "Bugün iyi günümdeyim, verdim gitti" gibi... Bundan dolayı, en mühim kararlarımı, moralim bozukken veriyorum. Sorun şu ki, böyle de olmuyor...