Zehra

ve insanın içinde derinlerde bir yerde yaklaşmak istemediği, düşünmekten kaçındığı o kurşuni, yapışkan, kıpır kıpır korku... ya yolumu bulamazsam

böyle bir gün geçebilir, belki iki gün, biliyorum, daha fazlasına dayanamam. belki ölmeden önce çıldırırım çünkü bedenin acıları zihnin dehşetiyle birlikte büyüyor, biri ötekini azdırıyor, dağlayıp hırpalayarak ya da korkunç şeyler fısıldayarak...

Ne kadar kendi oldu insan, o kadar başka

çıkılacak yollar var, yaşanmakta olan bir an var elimizde. her bir an diğer bütün anları değiştirip dönüştürebilecek kudrette. böylece yaşamımız sonsuz olasılıktaki kombinasyonlardan yalnızca biridir. herkes özeldir. özel olan her şey güzel değildir.

Doğruluğu şüphe götürmez şeyler tüm çekiciliğini yitirdi gözümde Tanrım. Yeni bir doğru bahşet bana. Yadsıyayım onu, evirip çevireyim. Aklımı fanusa kıstırılmış sinek çabasına sürükleyen bir doğru bahşet. Kesin hükümlerin ürpertisi yaşama sarılmama yettirecek gücü kaybetti, biliyorum. İnkar etmiyorum, kabullendim. Bir zamanlar bir güzellikten deliler gibi atan kalbimin her şeye karşı kof, bıkkın ritimleri beni korkutuyor artık. Bana yeni bir yol, yeni bir his, yeni bir doğuş, yeni bir dünya, ver. Beni yeniden var et Tanrım.

İnsanı algılanabilir  kılan, evrenin diğer canlılarından ayıran şey yazı yazabilmesidir. Hücresel organizasyon düzeyinde tarihe not düşebilen başka bir canlı yoktur. Sözleşme yapabilen bir varlık olarak insan elbette yazarak da kendini ifade etmelidir.